Syndrom maniakalny w chorobie afektywnej dwubiegunowej i manii jako choroba sama w sobie

Zespół maniakalny (mania) definiuje się jako ciężką chorobę psychiczną charakteryzującą się triadą definiujących objawów - podwyższonym nastrojem podniecenia, aktywnością fizyczną oraz obecnością przyśpieszonego myślenia i funkcji mowy.

Często występuje cyklicznie z nastrojem depresyjnym. Tak więc w chorobie afektywnej dwubiegunowej pojawiają się 4 różne okresy, które klasyfikuje się według rodzaju i nasilenia objawów..

Ta choroba psychiczna dotyka około 1% dorosłej populacji. Może to być sygnalizowane pewnymi znakami ostrzegawczymi, ale nie zawsze. Pierwsze objawy sugerujące zespół maniakalny mogą wystąpić już w okresie dojrzewania lub we wczesnej dorosłości.

Przyczyny i etiologia choroby

Do chwili obecnej nie ustalono dokładnej przyczyny zespołu maniakalnego. Najczęściej w rozwój manii zaangażowany jest zespół czynników, które razem tworzą obraz choroby..

Najczęściej zespół maniakalny przejawia się jako część choroby afektywnej dwubiegunowej (tzw. Zespołu maniakalno-depresyjnego lub psychozy), która charakteryzuje się nawrotem w wywiadzie rodzinnym, dlatego najprawdopodobniej istnieje genetyczna predyspozycja do tej choroby.

W związku z tym poczyniono założenia dotyczące istnienia genów choroby afektywnej dwubiegunowej. Gdyby jednak zaburzenie maniakalne było spowodowane wyłącznie czynnikami genetycznymi, to wśród bliźniąt jednojajowych, z których jeden cierpi na tę chorobę, nieuchronnie zachorowałby drugi bliźniak. Ale badania medyczne nie potwierdziły tego faktu..

Z drugiej strony prawdopodobieństwo zachorowania w takich przypadkach znacznie wzrasta.

Badania pokazują, że podobnie jak w przypadku innych zaburzeń psychicznych, zespół maniakalny (i choroba afektywna dwubiegunowa) nie jest wynikiem zaburzenia pojedynczego genu, ale kombinację genów, które wraz z czynnikami środowiskowymi (leki i narkotyki, zabiegi chirurgiczne, choroby itp.).) i powodują rozwój manii.

Czynniki ryzyka

Oprócz predyspozycji genetycznych istnieją inne czynniki, które mogą powodować manię. Obejmują one:

  • silne emocje (szok, smutek, udręka psychiczna, strach itp.);
  • wyczerpanie fizyczne i psychiczne;
  • pora roku;
  • przyjmowanie niektórych leków (leki przeciwdepresyjne, kortykosteroidy itp.);
  • używanie narkotyków (kokaina, substancje halucynogenne, opiaty).

Obraz kliniczny

Zespół maniakalno-depresyjny objawia się znacznymi wahaniami nastroju - od niezwykle „dobrego” po irytację, smutek, a nawet beznadziejność. Takie wahania mogą się powtarzać cyklicznie. Okres epizodu „wysokiego” nastroju nazywany jest manią, epizod smutnego nastroju charakteryzuje się depresją.

Objawy objawiające się zespołem maniakalnym:

  • niezwykle dobry, dobry humor;
  • zwiększona energia, aktywność, niepokój;
  • znaczne podrażnienie;
  • bardzo szybkie myślenie i mowa, „przeskakiwanie” od jednej myśli do drugiej;
  • naruszenie koncentracji;
  • niska potrzeba snu;
  • nierealne wyobrażenia o ich umiejętnościach;
  • nadmierne koszty materiałów;
  • zwiększona potrzeba seksualna;
  • używanie narkotyków, alkoholu;
  • zachowanie prowokacyjne i agresywne;
  • odmowa, nie akceptując żadnego odrzucenia.

Tendencje maniakalne występują, jeśli nadmiernie dobry nastrój w połączeniu z co najmniej 3 innymi objawami utrzymuje się przez tydzień (co najmniej).

Jak wygląda osoba maniakalna?

Osoba w okresie hipomanii ma chronicznie podwyższony dobry nastrój, nadmiar energii, zwiększoną aktywność umysłową i fizyczną oraz ogólnie czuje się w dobrej formie. Jest bardzo rozmowny i łatwo nawiązuje kontakty z innymi ludźmi, komunikuje się bez barier..

Ten okres wzmożonej aktywności może również znaleźć odzwierciedlenie w życiu seksualnym człowieka, co może prowadzić do powierzchownych i lekkomyślnych stosunków seksualnych, częstych zmian partnera.

Początek tego okresu następuje zupełnie nieoczekiwanie, bez żadnych sygnałów ostrzegawczych iz reguły jest dobrze tolerowany przez osobę..

Fazę maniakalną można scharakteryzować jako okres nadmiernie dobrego samopoczucia i wyraźnie wzmożonej aktywności. Człowiek odczuwa absolutną siłę we wszystkich kierunkach, we własnych oczach jest niezwyciężony i niezrównany.

Przy rosnącej liczbie pomysłów, tempie i produktywności człowiek nie chce tracić czasu na myślenie o innych. Jeśli ktoś lub coś przerywa jego aktywność, zwiększa to irytację, a najmniejsze drażnienie rozpala jego agresywność; osoba może zachowywać się niewłaściwie i niebezpiecznie.

Czasami osobowość maniakalna jest przepełniona wesołością, opowiada dowcipy, często z wulgarnymi lub seksualnymi konotacjami, nawet w sytuacjach społecznie niedopuszczalnych.

Człowiek obala wszelkie społeczne tabu, przez co jego zachowanie jest nieodpowiedzialne, niewłaściwe i ryzykowne, zagrażając nie tylko sobie, ale i środowisku. Natychmiast realizuje swoje pomysły i myśli, nie zdając sobie sprawy z konsekwencji w sferze osobistej, społecznej i finansowej. Na przykład można zauważyć częste nadmierne wydatki podczas kupowania niepotrzebnych przedmiotów, zawierania nierentownych lub nawet fałszywych umów..

Poważne konsekwencje są obarczone manią z objawami psychotycznymi (zespół psychomanii), gdy osoba jednocześnie rozwija zaburzenie urojeniowe i obserwuje się halucynacje. Ci ludzie często mają „imponujące” pomysły, w których są patologicznie przekonani, nie wątpią też w ich znaczenie i wyższość.

Urojenia megalomańskie mogą wpływać na aspekt psychiczny, który przejawia się na przykład przekonaniem osoby, że mówi wszystkimi językami świata, a także fizycznym aspektem osoby. Na przykład osoba uważa się za najpotężniejszego na świecie, nieśmiertelnego, nie podatnego na żadną chorobę..

Inne objawy psychotyczne obejmują objawy paranoiczne, charakteryzujące się patologiczną urazą, podejrzeniami i bolesnymi myślami..

Spektrum zaburzeń

Objawy manii mogą mieć różną intensywność:

  • hipomania jest łagodną formą; zaburzenie nie powoduje znaczących szkód w funkcjonowaniu psychospołecznym człowieka, charakteryzuje się umiarkowanie podwyższonym nastrojem trwającym co najmniej 4 dni z rzędu, wzrostem energii, aktywności i poczuciem zwiększonej produktywności;
  • klasyczna mania - podwyższony nastrój i podniecenie trwające dłużej niż tydzień, podwyższona samoocena, utrata zahamowań społecznych, ryzykowne zachowania;
  • zaburzenie maniakalne z objawami psychotycznymi często wymaga hospitalizacji, choroba charakteryzuje się występowaniem urojeń i halucynacji; forma ta dotyczy około 1/3 pacjentów (manie z reguły ekspansywne, religijne, erotyczne itp.).

Zespół maniakalny dzieli się na 3 typy:

  • zespół euforyczny - uczucie błogości, zadowolenia bez znacznej nadpobudliwości;
  • głupia mania - całkowity brak objawów psychomotorycznych;
  • rezonansowa mania - drażliwość, niepokój, czasem agresja.

Kryteria diagnostyczne

Rozpoznanie ustala się na podstawie wywiadu lekarskiego i wywiadu z pacjentem. Ustala się dokładny typ zespołu maniakalnego i podejmuje decyzję o odpowiednim leczeniu. W razie potrzeby przeprowadza się testy w celu ustalenia, jaki rodzaj zaburzenia maniakalnego rozwinął się u pacjenta.

Test Rorschacha

Test Rorschacha (test plam atramentowych) jest jedną z psychologicznych metod analizy osobowości. Jest to test projekcyjny, który wykorzystuje projekcję procesów myślowych i cech osobowości na nieokreślone przedmioty..

Skala Altmana

Skala Altmana to samodzielna skala diagnostyczna, która może być stosowana do oceny obecności i nasilenia objawów manii i hipomanii, najczęściej u pacjentów z podejrzeniem choroby afektywnej dwubiegunowej..

Skalę tę można wykorzystać do oceny różnic w „normalnych” lub wyjściowych poziomach z manią w 5 subiektywnych i behawioralnych domenach:

  • pozytywny nastrój;
  • pewność siebie;
  • potrzeba snu;
  • przemówienie;
  • czynność.

Metody terapii

W leczeniu zespołu maniakalnego stosuje się 2 główne grupy leków: stabilizatory nastroju i leki przeciwpsychotyczne.

Pacjentowi można również przepisać leki o działaniu wspomagającym, takie jak bezsenność, lęk i lęk itp..

Główne leki stosowane w terapii:

  1. Stabilizatory nastroju: grupa leków przeznaczonych do leczenia profilaktycznego. Długotrwałe stosowanie zmniejsza ryzyko nawrotu depresji lub manii. Leki z tej grupy są również stosowane w ostrym przebiegu manii lub depresji..
  2. Leki przeciwpsychotyczne (neuroleptyki): leki stosowane w leczeniu manii lub depresji. Niektóre z nowszych leków przeciwpsychotycznych okazały się skuteczne w długotrwałym, profilaktycznym stosowaniu, przypominając tym samym stabilizatory nastroju.

Dodatkowe (pomocnicze) leki:

  1. Leki przeciwdepresyjne są stosowane w leczeniu depresji. Nie zaleca się stosowania leków z tej grupy bez stabilizatora nastroju - może to doprowadzić do zaostrzenia choroby.
  2. Tabletki nasenne i uspokajające są przeznaczone do krótkotrwałego stosowania w leczeniu bezsenności, niepokoju, napięcia lub podniecenia.

Jakie jest niebezpieczeństwo maniaka dla siebie i dla ludzi?

W około połowie przypadków dochodzi do wzrostu spożycia alkoholu lub narkotyków przez osobę maniakalną.

Zespół maniakalny niesie także różne zagrożenia społeczne. Osoba może powodować niedogodności dla siebie, na przykład nieodpowiednie żarty, aroganckie zachowanie. Opinia publiczna z reguły nie jest dostatecznie poinformowana o stanie psychicznym osoby, a takie zachowanie wiąże się ze specyfiką jego charakteru. To znacznie komplikuje życie osobiste i społeczne osoby maniakalnej..

Znaczne straty finansowe towarzyszące lekkomyślnemu zachowaniu w fazie manii często prowadzą do późniejszych problemów społecznych, które są logicznie powiązane ze związkami partnerskimi lub związkami małżeńskimi, na które to zaburzenie psychiczne również może mieć negatywny wpływ..

Mania odnosi się do zaburzenia psychicznego, któremu niestety nie można zapobiec. takie naruszenia są głównie związane z dziedziczną transmisją.

Zdrowy styl życia, wystarczająca aktywność fizyczna, unikanie stresujących i trudnych emocjonalnie sytuacji i czynników, regularny i wysokiej jakości sen, unikanie alkoholu i innych substancji psychoaktywnych (marihuana, LSD, kokaina, metamfetamina itp.) Mogą przynieść pewne korzyści..

Test maniaka

Gdzie będziesz szukać ofiary?

Powiązane materiały:

Sekcje testowe

Popularne artykuły

Absolutnie wszyscy rodzice w czasie, kiedy spodziewają się swojego dziecka, zastanawiają się, kim on jest

Wielki szacunek dla osoby, która wynalazła systemy błyskawicznych testów ciążowych. Papier podobny do lakmusa reaguje na obecność hormonu kosmówkowego we krwi i moczu.

Dziś w każdym sklepie można znaleźć ogromną ilość chemii gospodarczej, ale mimo to większość prezentowanych

Test zaburzeń afektywnych dwubiegunowych

22.01.2018 Przez Sergey Melnikov 15 komentarzy

Test ten polecany jest osobom, które odnotowują w swoim życiu systematyczne epizody nieuzasadnionych zmian nastroju, zarówno pozytywnych, jak i negatywnych..

Choroba afektywna dwubiegunowa (w skrócie BAD, dawniej psychoza maniakalno-depresyjna lub MDP) jest chorobą psychiczną, która objawia się w postaci zmiennego nastroju: od doskonałego / superdoskonałego (faza hipomania / manii) do obniżonego (faza depresji). Czas trwania i częstotliwość przemian fazowych może wahać się od wahań dobowych do wahań w ciągu roku.

Ten test jest rosyjskojęzyczną wersją do wykrywania stanów hipomaniakalnych, oryginalna nazwa to HCL-32 (lista kontrolna hipomanii).
Powszechnie stosowany do identyfikacji typu dwubiegunowego II u pacjentów z aktualnym rozpoznaniem RDR (nawracające zaburzenie depresyjne).

Przypominam: ta choroba jest wyjątkowo związana z patologią; tylko psychiatra lub psychoterapeuta może zająć się diagnostyką i leczeniem.

Instrukcje dotyczące napełniania

Spróbuj przypomnieć sobie okres „podwyższonego” stanu, który nie był spowodowany narkotykami ani alkoholem i trwał dłużej niż dwa dni (4-6 dni z rzędu). Jak się wtedy czułeś?

Odpowiedz na pytania dotyczące tego, jak czułeś się w stanie podnoszenia, niezależnie od tego, jak się dzisiaj czujesz..

Test dwubiegunowego zaburzenia osobowości

Twoje wyniki powinny być zdefiniowane w następujący sposób: im więcej odpowiedzi twierdzących masz na stwierdzenia, tym większe jest podejrzenie choroby afektywnej dwubiegunowej..

Stan ten może się pogorszyć, dlatego przy najmniejszym podejrzeniu warto udać się na wizytę u psychologa.

© 2015–2020. Wszelkie prawa zastrzeżone
Nieznany świat magii i ezoteryki

OOO „Phoenix”, 109156, Moskwa, Bulwar Żulebinski, 25

Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na wykorzystywanie plików cookies zgodnie z niniejszą informacją w odniesieniu do tego typu plików.

Jeżeli nie zgadzasz się z nami na używanie tego typu plików, to musisz odpowiednio dostosować ustawienia swojej przeglądarki lub nie korzystać ze strony.

14 wczesnych objawów choroby afektywnej dwubiegunowej, których nie można ignorować

Psychoza jest bliżej, niż się wydaje. Czek.

To zaburzenie było głośnym tematem kilka lat temu, kiedy choroba afektywna dwubiegunowa została zdiagnozowana przez Catherine Zeta Jones na życie z chorobą dwubiegunową przez Catherine Zeta-Jones..

Cierpią z tego powodu miliony ludzi, a ja jestem tylko jednym z nich. Mówię to głośno, żeby ludzie wiedzieli: nie ma nic wstydliwego w szukaniu profesjonalnej pomocy w takiej sytuacji..

W dużej mierze dzięki odwadze czarnowłosej hollywoodzkiej divy inne gwiazdy zaczęły przyznawać, że doświadczają tej psychozy: Mariah Carey: Mariah Carey: My Battle with Bipolar Disorder, Mel Gibson, Ted Turner... Lekarze sugerują gwiazdy z chorobą afektywną dwubiegunową u już zmarłych znane osoby: Kurt Cobain, Jimi Hendrix, Ernest Hemingway, Vivien Leigh, Marilyn Monroe...

Lista znanych wszystkim imion jest potrzebna tylko po to, aby pokazać, że psychoza jest ci bardzo bliska. A może nawet ty.

Co to jest choroba afektywna dwubiegunowa

Na pierwszy rzut oka w porządku. Tylko wahania nastroju. Na przykład rano chcesz śpiewać i tańczyć z radości, którą żyjesz. W środku dnia nagle rzucasz się na kolegów, którzy odwracają Twoją uwagę od czegoś ważnego. Wieczorem przetacza się przez ciebie ciężka depresja, kiedy nie możesz nawet podnieść ręki...?

Granica między wahaniami nastroju a psychozą maniakalno-depresyjną (to drugie imię tej choroby) jest cienka. Ale ona jest.

Percepcja osób z chorobą afektywną dwubiegunową nieustannie przeskakuje między dwoma biegunami. Od skrajnego maksimum („Cóż to za dreszczyk emocji po prostu żyć i coś robić!”) Do nie mniej ekstremalnego minimum („Wszystko jest złe, wszyscy umrzemy. A więc może nie ma co czekać, czas położyć na siebie ręce?!”). Wzloty nazywane są okresami manii. Dołki - okresy depresji.

Człowiek zdaje sobie sprawę, jaki jest burzliwy i jak często te burze nie mają powodu, ale nie może nic zrobić ze sobą.

Psychoza maniakalno-depresyjna jest wyczerpująca, pogarsza relacje z innymi, ostro obniża jakość życia iw efekcie może prowadzić do samobójstwa.

Skąd się bierze choroba afektywna dwubiegunowa?

Wahania nastroju są znane wielu osobom i nie są uważane za coś niezwykłego. Dlatego choroba afektywna dwubiegunowa jest trudna do zdiagnozowania. Niemniej naukowcy coraz skuteczniej radzą sobie z tym. Na przykład w 2005 r. W National Comorbidity Survey Replication (NCS-R) ustalono występowanie, nasilenie i współwystępowanie dwunastomiesięcznych zaburzeń DSM-IV, że około 5 milionów Amerykanów cierpi na psychozę maniakalno-depresyjną w takiej czy innej formie..

Choroba afektywna dwubiegunowa występuje częściej u kobiet niż u mężczyzn. Dlaczego nie wiadomo.

Jednak pomimo dużej próby statystycznej dokładne przyczyny zaburzeń afektywnych dwubiegunowych nie zostały jeszcze wyjaśnione. Wiadomo tylko, że:

  1. Psychoza maniakalno-depresyjna może wystąpić w każdym wieku. Chociaż pojawia się najczęściej w późnym okresie dojrzewania i wczesnej dorosłości.
  2. Może to być spowodowane genetyką. Jeśli któryś z twoich przodków cierpiał na tę chorobę, istnieje ryzyko, że również cię uderzy..
  3. Zaburzenie jest związane z brakiem równowagi chemicznej w mózgu. Głównie serotonina.
  4. Wyzwalaczem jest czasami silny stres lub uraz.

Jak rozpoznać wczesne objawy choroby afektywnej dwubiegunowej

Aby uchwycić niezdrowe wahania nastroju, musisz najpierw dowiedzieć się, czy doświadczasz ekstremalnych emocji - manii i depresji..

7 kluczowych oznak manii

  1. Czujesz się podniesiony i szczęśliwy przez dłuższy czas (kilka godzin lub dłużej).
  2. Masz zmniejszoną potrzebę snu.
  3. Masz szybką przemowę. I tak bardzo, że osoby wokół ciebie nie zawsze rozumieją, a ty nie masz czasu na formułowanie swoich myśli. W rezultacie łatwiej jest ci komunikować się za pomocą komunikatorów internetowych lub e-maili niż rozmawiać z ludźmi osobiście..
  4. Jesteś osobą impulsywną: najpierw działasz, a potem myślisz.
  5. Łatwo się rozpraszasz i przeskakujesz od jednego zadania do drugiego. To często wpływa na wynik finansowy..
  6. Jesteś pewny swoich umiejętności. Wydaje ci się, że jesteś szybszy i mądrzejszy niż większość ludzi wokół ciebie..
  7. Często zachowujesz się ryzykownie. Na przykład zgadzasz się na seks z nieznajomym, kupujesz coś, na co cię nie stać, bierzesz udział w spontanicznych wyścigach ulicznych na światłach..

7 kluczowych oznak depresji

  1. Często doświadczasz przedłużających się (kilka godzin lub więcej) okresów smutku i beznadziejności bez motywacji.
  2. Zamykasz się w sobie. Wydostanie się z własnej skorupy jest trudne. Dlatego ograniczasz kontakty nawet z rodziną i przyjaciółmi..
  3. Straciłeś zainteresowanie rzeczami, które wcześniej naprawdę do ciebie przylgnęły, i nie zyskałeś w zamian nic nowego..
  4. Twój apetyt się zmienił: gwałtownie się zmniejszył lub wręcz przeciwnie, nie kontrolujesz już, ile i co dokładnie jesz.
  5. Regularnie odczuwasz zmęczenie i brak energii. A takie okresy trwają dość długo.
  6. Masz problemy z pamięcią, koncentracją i podejmowaniem decyzji.
  7. Czasami myślisz o samobójstwie. Złap się na myśleniu, że życie straciło do ciebie smak.

Psychoza maniakalno-depresyjna występuje wtedy, gdy rozpoznajesz siebie w prawie wszystkich sytuacjach opisanych powyżej. W pewnym momencie swojego życia masz wyraźne oznaki manii, w innym masz objawy depresji..

Czasami jednak zdarza się, że objawy manii i depresji pojawiają się od razu i nie można zrozumieć, w jakiej fazie się znajdujemy. Ten stan nazywa się mieszanym nastrojem i jest również oznaką choroby afektywnej dwubiegunowej..

Co to jest choroba afektywna dwubiegunowa?

W zależności od tego, które epizody występują częściej (maniakalne lub depresyjne) i jak są one wyraźne, choroba afektywna dwubiegunowa dzieli się na kilka typów. Rodzaje choroby afektywnej dwubiegunowej.

  1. Zaburzenie typu 1. Jest ciężka, naprzemienne okresy manii i depresji są silne i głębokie.
  2. Zaburzenie drugiego typu. Mania przejawia się niezbyt jasno, ale depresja obejmuje tak samo globalnie, jak w przypadku pierwszego rodzaju. Nawiasem mówiąc, zdiagnozowano u Catherine Zeta-Jones. W przypadku aktorki wyzwalaczem rozwoju choroby był rak gardła, z którym przez długi czas walczył jej mąż, Michael Douglas..

Niezależnie od tego, o jakim typie psychozy maniakalno-depresyjnej mówimy, choroba w każdym przypadku wymaga leczenia. A najlepiej - szybciej.

Co zrobić, jeśli podejrzewasz, że masz chorobę afektywną dwubiegunową

Nie ignoruj ​​swoich uczuć. Jeśli znasz 10 lub więcej powyższych objawów, jest to już powód, aby udać się do lekarza. Zwłaszcza jeśli od czasu do czasu łapiesz samobójstwo..

Najpierw udaj się do terapeuty. Lekarz zasugeruje wykonanie kilku testów zgodnie z Przewodnikiem diagnostycznym zaburzeń afektywnych dwubiegunowych, w tym badanie moczu i badania krwi na poziom hormonów tarczycy. Często problemy hormonalne (w szczególności rozwój cukrzycy, niedoczynność i nadczynność tarczycy) są podobne do choroby afektywnej dwubiegunowej. Ważne jest, aby je wykluczyć. Lub leczyć, jeśli zostanie znaleziony.

Następnym krokiem jest wizyta u psychologa lub psychiatry. Będziesz musiał odpowiedzieć na pytania dotyczące Twojego stylu życia, zmian nastroju, relacji z innymi, wspomnień z dzieciństwa, traumy oraz rodzinnej historii chorób i incydentów narkotykowych..

Na podstawie otrzymanych informacji specjalista przepisze leczenie. Może to być terapia behawioralna lub leki..

Zakończmy tym samym Catherine Zeta-Jones: „Nie ma potrzeby wytrwać. Chorobę afektywną dwubiegunową można kontrolować. I nie jest to tak trudne, jak się wydaje ”..

Test zaburzenia dwubiegunowego II (HCL-32)

HCL-32 (lista kontrolna hipomanii)

Wersja rosyjska do wykrywania stanów hipomanii. Powszechnie stosowany do identyfikacji typu dwubiegunowego II u pacjentów z aktualnym rozpoznaniem RDR (nawracające zaburzenie depresyjne).

W przypadku przekroczenia 14 punktów wysuwane jest „podejrzenie choroby afektywnej dwubiegunowej typu II” i wskazana jest konsultacja w tej sprawie z psychiatrą.

Choroba afektywna dwubiegunowa (przestarzała. MDP - psychoza maniakalno-depresyjna) jest endogenną chorobą psychiczną. Cechą choroby afektywnej dwubiegunowej jest sekwencyjna przemiana „faz”, z których niektóre są maniakalne, a inne depresyjne. Fazy ​​mogą mieć różną ciężkość, czas trwania, przemianę i częstotliwość występowania, co determinuje określony obraz kliniczny. Ponieważ epizody maniakalne są znacznie bardziej specyficznym przejawem choroby afektywnej dwubiegunowej niż epizody depresyjne, rozpoznanie choroby afektywnej dwubiegunowej w ramach kwestionariusza opiera się na rozpoznaniu fazy maniakalnej o pewnym nasileniu (część główna) i obecności oznak naprzemiennych „faz” nastroju.

Inne testy dla BAR:

Instrukcje:

Spróbuj przypomnieć sobie okres „podwyższonego” stanu, który nie był spowodowany przez narkotyki lub alkohol i trwał dłużej niż kilka dni (4-6 dni z rzędu)

Jak się wtedy czułeś?

Odpowiedz na pytania bez względu na to, jak się teraz czujesz.

Szaleństwo afektywne

Informacje ogólne

Psychoza maniakalno-depresyjna (MDP), obecnie najczęściej określana jako choroba afektywna dwubiegunowa (BAD), jest nawracającą chorobą psychiczną o charakterze endogennym, która oddziałuje na osobowość człowieka i przejawia się w postaci wyraźnych zmian nastroju, wśród których wyróżnia się okresy manii i depresji. a także fazy przerw.

  • Mania to niestandardowy stan psychiczny osoby, którego charakterystyczną cechą jest dobry nastrój, nieskomplikowanie, podekscytowanie, poczucie własnej wyższości, zmniejszona potrzeba odpoczynku itp..
  • Depresja jest przeciwieństwem manii, zaburzenia psychicznego charakteryzującego się obniżonym nastrojem, uczuciem melancholii, drażliwości, zaburzeń snu, letargu, skłonności samobójczych itp..
  • Przerwa to wyraźny okres czasu, w którym stan psychiczny osoby z TIR mieści się w normie, a jej aktywność i świadomość zostają w pełni przywrócone.

Jako niezależna patologia, to zaburzenie psychiczne zostało po raz pierwszy opisane w 1854 roku przez dwóch psychiatrów z Francji - J.P. Falre i J.G.F. Baillier. Co godne uwagi, obaj badacze jednocześnie doszli do zrozumienia tego problemu, ale nadali mu różne nazwy, które odpowiadają jego negatywnym objawom. W pierwszym przypadku chorobę nazwano „psychozą okrężną”, w drugim - „obłędem w dwóch postaciach”. Mimo wszystkich dowodów i wyników przeprowadzonych badań psychiatria tamtych czasów przez prawie 50 lat nie traktowała tej patologii jako odrębnej choroby. Dopiero w 1896 roku niemiecki psychiatra E. Crepelin zdołał wyodrębnić to zaburzenie psychiczne jako prywatną jednostkę nozologiczną i wprowadzić termin - „psychoza maniakalno-depresyjna”.

Przez długi czas nazwa ta była powszechnie akceptowana w psychiatrii, ale w 1993 roku, wraz z wejściem w życie klasyfikatora ICD-10, uznano ją za nie do końca poprawną w odniesieniu do chorych na nią chorych. Rzecz w tym, że zaburzenia psychotyczne nie zawsze są charakterystyczne dla takiej choroby i nie we wszystkich przypadkach obserwuje się równoważne okresy manii i depresji. Ponadto słowo „psychoza” w nazwie choroby wpłynęło niekorzystnie na stosunek osób z ich otoczenia do pacjentów z tą patologią, co samo w sobie miało negatywny wpływ na ich życie w ogóle. Zgodnie z zaleceniami WHO, obecnie używa się bardziej poprawnej nazwy, mianowicie „choroba afektywna dwubiegunowa”, chociaż wielu ekspertów nadal woli nazywać tę chorobę starym sposobem.

Patogeneza

Jak dotąd w psychiatrii nie ma całościowego zrozumienia i zdefiniowania granic tego zaburzenia, ponieważ zespół maniakalno-depresyjny jest dość zmienny i zróżnicowany. Brak jest również dokładnych danych na temat rozpowszechnienia tej choroby, ponieważ wielorakie różnice w jej ocenie, rozpoznaniu, a nawet podejściu do leczenia znacznie się różnią..

Szkoły psychiatryczne w różnych krajach podają różne dane dotyczące zachorowalności na tę chorobę. Na przykład psychiatria rosyjska tradycyjnie odróżnia psychozę depresyjno-maniakalną od nawracającej schizofrenii, która występuje około 2 razy częściej i przewiduje jej rozwój u 0,045% populacji. Zagraniczni eksperci często nie wyznaczają wyraźnej granicy między różnymi afektywnymi zaburzeniami psychicznymi, dlatego odnotowują wyższy odsetek ich występowania, który wynosi 0,9% populacji w odniesieniu do dwubiegunowego przebiegu choroby i do 9% w przypadku monopolarnych epizodów choroby..

Zgodnie z wynikami niektórych badań można zauważyć, że kobiety częściej cierpią na tę patologię. Sama choroba może wystąpić w każdym wieku, ale jednocześnie objawia się głównie w wieku młodym (około 20-25 lat) lub już w wieku dojrzałym (po 50 roku życia). W niektórych przypadkach, przy późnym rozpoznaniu problemu w historii pacjenta, stwierdza się obecność w okresie dojrzewania jednego lub więcej wymazanych napadów choroby, wyrażających się epizodami hipomanii lub subdepresji, które nie wymagały specjalistycznego leczenia. Pomimo tego, że w większości przypadków zespół maniakalno-depresyjny rozwija się na tle pełnego samopoczucia psychicznego bez wpływu jakichkolwiek czynników zewnętrznych, u wielu pacjentów początek pierwszego ataku wiąże się z wcześniejszą psychotraumą. Wszystkie kolejne ataki z reguły tracą kontakt z przeżywanym wcześniej szokiem psychicznym.

Z punktu widzenia psychiatrii głównymi objawami tej choroby są zespoły maniakalne i depresyjne, z których każdy ma swoją własną fazę, która różni się znacznie u różnych pacjentów stopniem nasilenia i czasem trwania. Czas trwania typowego okresu depresyjnego choroby waha się od 2 do 6 miesięcy, a jej fazy maniakalne są przeważnie nieco krótsze. Ponadto monitorowany jest wyraźny związek między chorobą a sezonowymi i innymi biorytmami. Wielu pacjentów zgłasza napady padaczkowe jesienią lub wiosną. Kobiety często kojarzą swój rozwój z pewnym etapem obecnego cyklu miesiączkowego. Przy płytkich zagłębieniach występuje wyraźna zależność od rytmu dobowego, co wyraża się złagodzeniem stanu w godzinach wieczornych i nasileniem objawów negatywnych rano bezpośrednio po przebudzeniu. To w szczególności wyjaśnia fakt, że większość samobójstw popełnionych z powodu tej patologii miała miejsce rano..

Jednocześnie nie znaleziono stabilnych wzorców w naprzemienności różnych bolesnych faz stanu psychicznego. Faza maniakalna może więc poprzedzać powstanie depresji, wystąpić w jej końcu lub rozwijać się niezależnie od stanów depresyjnych. U niektórych pacjentów jedyną negatywną manifestacją choroby są napady depresji i jako takie okresy manii w zasadzie nie występują przez całe życie (choroba monopolarna).

Wyraźne przerwy w świadomości (przerwa) powstające między poszczególnymi bolesnymi fazami mogą być skrajnie krótkie lub wręcz przeciwnie, dość długie (do kilku lat). Charakterystyczną cechą tej choroby jest tak naprawdę bezwzględne tymczasowe przywrócenie zdrowia psychicznego pacjenta bezpośrednio po ustaniu jednego z ataków. Nawet w przypadku wielu wcześniejszych epizodów depresji / manii osoba, która je przeżyła, nie wykazuje żadnych znaczących zaburzeń psychicznych ani żadnych zmian osobowości.

W większości przypadków przeciwnym objawom choroby towarzyszy typowy zespół depresyjny lub charakterystyczny zespół maniakalny. Niemniej jednak u pacjentów z tą diagnozą często obserwuje się atypowe lub „wymazane” rodzaje napadów, z przewagą zaburzeń somatowegetatywnych, hipochondrii, senestopatii, obsesji itp. bolesne stany psychiczne, takie jak: złość mania, maniakalne otępienie, pobudzona depresja itp..

Większość ekspertów zwraca uwagę na trzewną heterogeniczność stanów bolesnych, które współczesna psychiatria łączy w ramach pojęcia „psychozy maniakalno-depresyjnej”. Brak zrozumiałego zrozumienia natury tej patologii i dokładnych przyczyn jej rozwoju nie pozwala nam zagwarantować identyfikacji różnych postaci tej choroby. Najczęściej zwraca się uwagę na namacalną różnicę w odmianach przebiegu tej choroby, przejawiającą się dwoma zaburzeniami z pogranicza (typ dwubiegunowy z naprzemiennymi epizodami maniakalnymi i depresyjnymi), od wariantów choroby, którym towarzyszą jedynie epizody depresji (monopolarny typ o charakterze depresyjnym). Występowanie tylko ataków maniakalnych w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej bez udziału depresji jest niezwykle rzadkie. Tymczasem należy pamiętać, że nie ma określonej granicy między tymi typami tej patologii. Czasami początkowy atak hipomanii u pacjenta może wystąpić nawet po 6-7 kolejnych typowych epizodach depresyjnych. Ogólnie rzecz biorąc, istnieje kilka głównych rodzajów bolesnych stanów, które można zaobserwować w przypadku tej diagnozy..

Psychoza depresyjna

Klasyczny atak depresyjny charakteryzuje się pojawieniem się zahamowania mowy i motoryki oraz głęboką melancholią. W przypadku depresji o etiologii endogennej typowa jest wyraźna witalność, innymi słowy, istnieje biologiczna orientacja bolesnych objawów obejmująca nie tylko zaburzenia psychiczne, ale także procesy metaboliczne, endokrynologiczne i somatyczne. Samo uczucie melancholii jest często przez pacjenta odczuwane jako fizyczne uczucie ciężkości za mostkiem, tzw. Melancholia przedsionkowa. Obserwuje się również tłumienie wszelkich instynktów, a przede wszystkim apetytu, libido, uczuć matczynych, uczucia samozachowawczości itp. Krytyczna ocena jest znacznie obniżona, pacjenci uporczywie angażują się w samooskarżanie i nie słuchają uspokajających argumentów innych. Wyrażane poczucie beznadziejności i wszechogarniający pesymizm sprawiają, że pacjenci myślą o samobójstwie i szukają sposobów na jego popełnienie.

Jeśli zaburzenie maniakalno-depresyjne rozwija się w podeszłym wieku, napady depresji mogą być nietypowe. W tym przypadku dominuje niepokój ruchowy, niepokój, niezręczne rozważania hipochondryczne, poczucie śmierci całego świata, którym często towarzyszy płacz i jęki pacjenta (depresja lękowa, zespół Cotarda, depresja pobudzona). Czasami stan depresyjny wyraża się całkowitym poczuciem obojętności i bezduszności wobec rodziny i przyjaciół (depersonalizacja depresyjna).

Rozpoznanie atypowej depresji jest niezwykle trudne, ponieważ większość pacjentów w rozmowie z lekarzem nie koncentruje się na obniżaniu własnego nastroju. W ich skargach pojawiają się głównie odniesienia do chorób somatycznych. Tacy pacjenci mogą odczuwać objawy bólowe w różnych częściach ciała (stawy, głowa, kręgosłup, okolice serca itp.). Często mają charakterystyczne objawy sympatykotonii, wyrażane przez tachykardię, zaparcia, podwyższone ciśnienie krwi, suchość skóry. Zaburzenia snu to bardzo specyficzny objaw, zwłaszcza w przypadku nagłego przebudzenia we wczesnych godzinach porannych. Przy takich dolegliwościach pacjenci mogą wielokrotnie zwracać się do różnych terapeutów i zgodnie z ich zaleceniami bezskutecznie przyjmować różne leki. Ogólnie rzecz biorąc, takie stany psychiczne nazywane są zamaskowanymi depresjami, które po odpowiednio szybkiej diagnozie można poddać leczeniu lekami przeciwdepresyjnymi..

Jako kolejny odpowiednik takich ataków depresyjnych mogą działać okresowe lęki obsesyjne, często imitujące ataki paniki i zespół obsesyjno-fobiczny. Często opisywane są również ataki depresji, którym towarzyszy nieskrępowane spożywanie napojów alkoholowych lub narkotyków..

Zaburzenia maniakalne

Nawet w przypadku dwubiegunowego przebiegu tej choroby ataki maniakalne są krótsze i rzadsze w porównaniu ze stanami depresyjnymi. Symptomatologia charakterystycznej manii przejawia się zwiększoną aktywnością i inicjatywą, aktywną radością, nieumiarkowanym zainteresowaniem wszystkim, zwiększoną rozproszeniem uwagi, szybko przeskakującymi procesami myślowymi i przesadną chęcią pomocy innym. Istota życiowa takiego zaburzenia maniakalnego tkwi we wzmocnieniu wszystkich podstawowych popędów, a mianowicie: zwiększonego apetytu, zmniejszonej potrzeby nocnego odpoczynku, hiperseksualności, niezmierzonej towarzyskości itp..

Pacjenci mogą nieświadomie wydawać swoje oszczędności, angażować się w wątpliwe relacje seksualne, rozwijać złe nawyki, konfliktować z kolegami, a nawet nagle rzucić pracę. Potrafią wyjść z domu na długi czas bez ostrzeżenia lub wyprowadzić z ulicy zupełnie obcych ludzi. Nieadekwatne zachowanie pacjentów z atakiem manii jest na tyle zauważalne, że po prostu nie może nie przyciągnąć uwagi innych, ale sami rzadko zdają sobie sprawę z chaosu i absurdu swoich działań. Tacy ludzie uważają się za absolutnie zdrowych, w tym pomaga im ciągły wigor i poczucie przypływu siły spowodowane odchyleniami w stanie psychicznym.

W przypadku nadmiernej ekspresji zespołu maniakalnego mowa pacjenta staje się szybka i niezrozumiała (notuje się rodzaj „słownej okroshki”). Podczas dialogu pacjenci często tracą głos, ale nawet w tym przypadku nadal żarliwie udowadniają swój punkt widzenia, nie zwracając uwagi na chrypkę, ból gardła i ślinę gromadzącą się w kącikach ust. W takim stanie hipermanii pacjenci mają niestabilne wyobrażenia o własnej wielkości, z przewartościowanymi dla nich wyobrażeniami iz reguły urojeniowymi. Nic dziwnego, że rozpoznanie takich zaburzeń maniakalnych nie jest szczególnie trudne. W fazie manii pacjenci są zazwyczaj życzliwi dla innych i nie pozwalają na niebezpieczne działania wobec nich. Tylko czasami i na krótko mogą wpaść w stan agresywny, któremu towarzyszy wybuchowość i drażliwość (gniewna mania).

Zaburzenie afektywne dwubiegunowe

Jak sugeruje nazwa, dwubiegunowy przebieg choroby obejmuje okresowe napady depresji i epizody manii. Ten typ choroby rozpoznaje się u około 1/3 wszystkich pacjentów z TIR. Współczynnik zapadalności, odpowiednio, wśród mężczyzn i kobiet, jest wyrażony w przybliżonych liczbach 1: 1,2. W tym przypadku istnieje oczywisty związek między patologią a predyspozycjami genetycznymi, czyli z dziedziczeniem pacjenta..

Ryzyko wystąpienia zaburzeń psychicznych typu dwubiegunowego u dzieci, których rodzice cierpią na tę chorobę, jest 10-15 razy większe w porównaniu z dziećmi bez podobnego obciążenia dziedzicznego. Prawdopodobieństwo wystąpienia choroby afektywnej dwubiegunowej u identycznych bliźniaków wynosi 60-70%, podczas gdy bliźnięta braterskie mają 20% szans na chorobę dwubiegunową. Ciekawe jest również to, że wśród osób z tego typu zaburzeniami psychicznymi wielu pacjentów ma wyższe wykształcenie..

Średni wiek pacjentów, u których wystąpią objawy tej choroby po raz pierwszy, zmienia się w ciągu 30 lat, ale zdarzają się przypadki jej wystąpienia zarówno we wczesnym (do 20 lat), jak i późnym (po 50 roku) wieku. Często początek choroby poprzedzony jest skumulowaną niestabilnością afektywną i krótkotrwałymi napadami nastroju depresyjnego, na które pacjent może nie zwracać uwagi. Przed chorobą takie osoby są zwykle charakteryzowane jako towarzyskie, wrażliwe emocjonalnie, zrównoważone i aktywne..

Pierwszy epizod patologiczny ma charakter depresyjny w 65–75% przypadków. Dość często ten atak jest tak dotkliwy, jak to tylko możliwe i często towarzyszy mu gwałtowne zachowanie samobójcze. Pod koniec pierwszego epizodu depresji następuje z reguły dość długi wyraźny okres świadomości (może trwać kilka lat), który jednak w przeważającej większości przypadków kończy się drugim atakiem. Z biegiem czasu u wielu pacjentów wyraźne okresy między poszczególnymi patologicznymi fazami choroby ulegają skróceniu, co często prowadzi do niepełnosprawności. Ryzyko samobójstwa jest większe u pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową niż u pacjentów z chorobą monopolarną..

W praktyce psychiatrycznej rzadko zdarzają się przypadki TIR, którym nie towarzyszą przerwy na pewnym długim etapie czasu lub nawet przez całe życie pacjenta. Po ustaniu depresji tacy pacjenci natychmiast przechodzą w stan manii lub odwrotnie. Ten rodzaj zaburzenia psychicznego jest uważany za najbardziej złośliwy i wymaga szczególnej uwagi lekarza..

Depresja monopolarna

Charakterystyczną cechą depresyjnego monopolarnego typu choroby jest nawracająca depresja, która nie występuje naprzemiennie z epizodami maniakalnymi. Liczba pacjentów z podobnym przebiegiem TIR jest około dwa razy większa niż liczba pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową. U kobiet ten typ patologii występuje 2-3 razy częściej niż u mężczyzn. Dziedziczny charakter tego typu schorzeń potwierdza większość psychiatrów, ale nie jest on tak czytelny, jak w przypadku choroby afektywnej dwubiegunowej. Przedchorobowe cechy osobowości człowieka pacjentów z monopolarnym zespołem depresyjnym nie są jasno określone.

Średni wiek pojawienia się negatywnych objawów tego typu MDP wynosi około 40 lat, chociaż może rozpocząć się znacznie później. Według różnych źródeł od 25% do 40% pacjentów przez całe życie doświadcza tylko jednego epizodu bolesnej depresji, po którym czują się normalnie. Tymczasem u większości pacjentów napady depresji powtarzają się iz czasem ich częstotliwość i czas trwania wzrasta. Uważa się, że rokowanie przebiegu monopolarnego typu depresyjnego w populacji mężczyzn jest nieco gorsze niż w żeńskiej części ludzkości..

Cyklotymia

Cyklotymia to łagodny, przewlekły typ MDP, który charakteryzuje się częstymi naprzemiennymi przeciwstawnymi łagodnymi zaburzeniami afektywnymi, zwanymi subdepresją i hipomanią. Praktyka leczenia takich schorzeń dowiodła genetycznego związku takich wahań w sferze psychicznej z psychozą dwubiegunową. W szczególności przypadki cyklotymii częściej obserwuje się wśród krewnych pacjentów z MDP niż w całej populacji ludzkiej. Bolesna symptomatologia tego wariantu choroby z reguły objawia się w młodym, a nawet młodzieńczym wieku (w przybliżeniu w okresie od 15 do 20 lat), jednak dość rzadko jest tak silnie wyrażana, aby pacjent był hospitalizowany i leczył go w szpitalu. Czas trwania granicznych epizodów patologicznych jest zwykle znacznie krótszy niż w klasycznym przebiegu TIR, czasami pojedyncze ataki trwają tylko kilka dni.

Przyczyną szukania pomocy medycznej w przypadku cyklotymii jest najczęściej spadek sprawności pacjenta, objawiający się na tle stanu subdepresyjnego. W fazie hipomanii pacjenci nie rozpoznają własnych odchyleń w psychice, mogą prowadzić nieodpowiedzialny, a czasem aspołeczny tryb życia. W tym okresie tacy ludzie często nadużywają alkoholu, pożyczają pieniądze, oszukują współmałżonka, wydają pieniądze na bezużyteczne zakupy. Na późniejszych etapach rozwoju cyklotymii może dojść do przejścia choroby do klasycznej psychozy dwubiegunowej..

Stany mieszane

Mieszane epizody afektywne w przebiegu MDP charakteryzują się stanem bolesnym, w którym jeden z trzech głównych objawów negatywnych jednego lub drugiego zaburzenia z pogranicza (nastrój, myślenie, aktywność fizyczna) jest przeciwny do innych objawów choroby. W ramach napadów depresyjnych stany te obejmują depresję lękową i pobudzoną, a także depresję z przeskokami nieadekwatnych pomysłów, aw kontekście faz maniakalnych rozróżniają manię zahamowaną, dysforyczną i nieproduktywną. Oprócz stanów mieszanych TIR rozważa się zaburzenia nastroju, w których następuje szybka (co kilka godzin) zmiana objawów depresji i manii..

Szczególnie często mieszane epizody TIR występują u młodych pacjentów, podczas gdy w 13,9-39,4% przypadków występuje z klasycznym schematem rozwoju choroby (naprzemienność depresji i manii) oraz w 5,1-12,0% przypadków z przewagą depresji boki (przemiana depresji z możliwymi atakami hipomanii). Stany te są często trudne do zdiagnozowania i trudne do leczenia. Granice między stanem mieszanym a prawdziwą manią są niejasne, ponieważ depresja może ukrywać się za manifestacjami maniakalnymi i łatwo ją sprowokować różnymi okolicznościami sytuacyjnymi.

Szybkie cykle

Ten wariant przebiegu TIR jest trudny do zdiagnozowania i często jest błędnie uznawany przez niedoświadczonych psychiatrów za stan mieszany. W przypadku zaburzenia afektywnego o charakterze szybko zmieniającym się, u pacjenta występują w ciągu roku więcej niż 4 napady graniczne (mania / depresja) lub epizody mieszane, które są rozdzielone krótkimi przerwami lub kończą się odwróceniem stanu chorobowego (natychmiastowa zmiana jednej fazy afektywnej na przeciwną). W tej postaci choroby każdy napad depresyjny trwa co najmniej 2 tygodnie, wszystkie fazy maniakalne lub mieszane - co najmniej 7 dni, a epizody hipomanii - co najmniej 4 dni. W niektórych przypadkach może również wystąpić „ultraszybka” zmiana cyklu, która charakteryzuje się wystąpieniem 4 lub więcej ataków afektywnych w ciągu 1 miesiąca.

Dla pacjentów cierpiących na TIR z szybką zmianą cykli indywidualne rokowanie w przebiegu choroby jest niekorzystne, ponieważ są oni często oporni na leczenie i mają niski stopień przestrzegania zaleceń. Szybka cykliczność napadów afektywnych u wielu pacjentów występuje z powodu nadmiernego przyjmowania leków przeciwdepresyjnych, co może powodować odwrócenie faz brzegowych.

Klasyfikacja

W praktyce klinicznej psychiatrzy zwykle stosują klasyfikację TIR opartą na dominacji w obrazie choroby jednego lub drugiego zaburzenia polarnego psychiki człowieka, czyli stanów depresyjnych lub maniakalnych, a także osobliwości ich naprzemienności.

W przypadku, gdy u pacjenta występuje tylko jedno zaburzenie afektywne typu borderline, rozpoznaje się u niego jednobiegunowy typ patologii, który z kolei dzieli się na:

  • okresowa mania - występuje naprzemienność tylko ataków maniakalnych (jest to niezwykle rzadkie);
  • okresowa depresja - obserwuje się tylko powtarzające się ataki depresyjne.

Jeśli dana osoba ma w takim czy innym stopniu oba afektywne stany patologiczne, zalicza się ją do kategorii pacjentów z ChAD, w której wyróżnia się następujące typy przebiegu choroby:

  • poprawnie przerywane - mierzone okresowe powtarzanie się epizodów depresyjnych i maniakalnych, oddzielone przerwami;
  • niepoprawnie przerywane - przypadkowa przemiana napadów depresji i manii, oddzielonych przerwami (można zaobserwować dwa lub więcej kolejnych epizodów jednego z zaburzeń afektywnych);
  • podwójny - jeden z granicznych stanów patologicznych (depresja lub mania) zostaje natychmiast zastąpiony podobnym epizodem, bez przerwy;
  • okólnik - uporządkowana zmiana depresji i manii następujących po sobie, bez przerw.

Z kolei może istnieć inna klasyfikacja według DSM-IV (American Guide to Mental Disorders), która dzieli chorobę dwubiegunową na dwa typy:

  • BAR typu I - w przebiegu choroby notuje się napady zarówno manii, jak i depresji;
  • BAR typu II - w przebiegu choroby wyraźne są epizody depresji, ale nie ma wyraźnych napadów manii (mogą rozwinąć się stany hipomanii).

Powody

Prawdziwe przyczyny rozwoju różnych przejawów MDP nie zostały jeszcze w pełni ustalone, jednak naukowcy sugerują, że patologia ta powstaje w wyniku połączonych skutków okoliczności endogennych (dziedzicznych) i egzogennych (środowiskowych). W tym przypadku kluczową rolę odgrywają czynniki genetyczne, a negatywny wpływ zewnętrzny służy jedynie jako czynnik wywołujący chorobę..

Nie było jeszcze możliwe dokładne określenie, w jaki sposób dziedziczony jest TIR. Niektórzy eksperci podejrzewają, że tylko jeden gen jest zaangażowany w przekazywanie informacji, inni obwiniają grupę genów, podczas gdy inni uważają, że cały ten punkt narusza kolejność fenotypowania. Istnieją rozproszone dane, które potwierdzają zarówno dziedziczenie poligeniczne, jak i jednogenowe. Nie można też całkowicie wykluczyć, że różne formy tej choroby są przenoszone za pomocą różnych genów lub ich kombinacji..

Do czynników zwiększonego ryzyka wystąpienia TIR należą: psychotyp osobowości schizoidalnej (monotonia emocjonalna, samotność, skłonność do racjonalizacji itp.), Temperament statotymiczny (pedanteria, uporządkowanie, odpowiedzialność itp.), Temperament melancholijny (duża wrażliwość, powściągliwość przejawów emocjonalnych, zwiększone zmęczenie itp.), a także zwiększony niepokój, niestabilność emocjonalna i nadmierna podejrzliwość.

Ostatnio pojawiły się nowe informacje na temat związku między rozwojem MDP a płcią pacjenta. Wcześniej uważano, że choroba częściej prześladuje kobiety, podczas gdy współczesne badania pozwoliły ustalić, że dotyczy to tylko zaburzeń monopolarnych, podczas gdy dwubiegunowy przebieg choroby występuje w większości przypadków u mężczyzn. Niemniej jednak prawdopodobieństwo powstania zaburzeń psychicznych u kobiet naprawdę wzrasta w okresach nieprawidłowości na normalnym tle hormonalnym (w czasie menstruacji, w okresie poporodowym, w okresie menopauzy). Ryzyko wystąpienia TIR jest znacznie zwiększone u kobiet, które cierpiały na jakiekolwiek zaburzenia psychiczne po usunięciu ciąży..

Jednocześnie istnieje wiele dowodów na występowanie TIR bez widocznych przyczyn wewnętrznych czy zewnętrznych, choć może to po prostu wynikać z trudności w rozpoznaniu choroby. Wśród czynników zewnętrznych, które mogą zapoczątkować rozwój tej patologii, są: alkoholizm, napięcie nerwowe, przewlekła choroba, psychotropowość.

Objawy psychozy maniakalno-depresyjnej

Główne objawy negatywne psychozy maniakalno-depresyjnej pojawiają się u chorego tylko w okresach manii lub depresji, a w fazie przerwania są całkowicie nieobecne..

Objawy psychozy maniakalnej

Całość zachowania maniakalnego łączą trzy podstawowe oznaki, które objawiają się podwyższonym nastrojem oraz pobudzeniem motorycznym i mowy. Takie wyraźne objawy są całkowicie niezależne od otoczenia i otoczenia pacjenta. Na przykład pacjent może być niezwykle radosny na pogrzebie przyjaciela lub krewnego. Z reguły istnieje 5 etapów przebiegu epizodu maniakalnego, z których każdy ma swoje własne bolesne objawy..

Etapy maniiObjawy
Hypomanic
  • dobry nastrój;
  • aktywna mowa gadatliwa;
  • poprawiony apetyt;
  • uczucie radości;
  • zwiększona dystrakcja;
  • niewielkie zmniejszenie potrzeby snu.
Ciężka mania
  • wyraźne pobudzenie mowy;
  • minimalna potrzeba odpoczynku nocnego;
  • krótkie wybuchy gniewu;
  • niezdolność do koncentracji;
  • świadomość własnej wielkości;
  • natychmiastowa zmiana tematu w dialogu;
  • wyczuwalne pobudzenie motoryczne.
Szał maniakalny
  • wzmocnienie wszystkich negatywnych objawów ciężkiej manii;
  • zaburzenie ruchów;
  • niespójna i niezrozumiała mowa.
Uspokojenie ruchowe
  • postępujące osłabienie agiotażu motorycznego;
  • utrzymuje się podniecenie mowy i dobry nastrój.
Reaktywny
  • stopniowy powrót psychiki do normalności;
  • pogorszenie nastroju (czasami znaczące).

W niektórych przypadkach epizod manii może ograniczać się tylko do fazy hipomanii, z czasem przechodząc natychmiast w fazę reaktywną.

Objawy zaburzeń depresyjnych

Z samej swej natury objawy zaburzeń depresyjnych są dokładnym przeciwieństwem objawów manii. Główne negatywne objawy choroby w tym przypadku podsumowuje klasyczna triada, w tym: opóźnienie myślenia, stale obniżony nastrój, spowolnienie ruchów. Epizod depresyjny przechodzi przez 4 kolejne etapy rozwoju, które narastają wraz z postępem depresji.

Etapy depresjiObjawy
Inicjał
  • pogorszenie nastroju;
  • zmniejszona witalność;
  • trudności z zasypianiem;
  • niewielki spadek wydajności.
Rozwój
  • wyraźne obniżenie nastroju;
  • hamowanie ruchów;
  • poczucie niepokoju;
  • utrata apetytu;
  • wyraźne pogorszenie wydajności;
  • bezsenność;
  • opóźnienie mowy.
Wyrażone
  • odmowa jedzenia;
  • ciągłe silne uczucie niepokoju i smutku;
  • samobiczowanie;
  • powolna i cicha mowa;
  • przedłużony pobyt w jednej pozycji;
  • odpowiedzi jednosylabowe;
  • skłonności samobójcze i prawdopodobnie próby.
Reaktywny
  • stopniowy powrót psychiki do normalności;
  • witalność jest lekko osłabiona.

Niektórzy pacjenci na tle depresji mogą doświadczać halucynacji, które przejawiają się głównie w postaci „głosów”, nadających informacje o beznadziejności sytuacji..

Z kolei faza depresyjna MDP może przebiegać w kilku wariantach, z których najczęstsze to:

  • zwykła depresja - charakteryzująca się klasyczną triadą objawów negatywnych, bez objawów urojeniowych;
  • depresja hipochondryczna - zwykłej symptomatologii towarzyszy hipochondryczne majaczenie (poczucie zagłady);
  • Zespół Cotarda - zespół objawów, który łączy depersonalizację, lękową depresję, derealizację i nihilistyczno-hipochondryczne majaczenie;
  • pobudzona depresja - charakteryzująca się lękowym i melancholijnym nastrojem w połączeniu z mową i podnieceniem motorycznym;
  • depresja anestezjologiczna - bolesna psychicznie niewrażliwość pacjenta, który jest pewny całkowitej utraty wszystkich emocji (miłość, radość, przyjemność itp.).

Należy pamiętać, że maniakalne objawy choroby stanowią znacznie mniejsze zagrożenie dla pacjenta niż objawy depresyjne, ponieważ to one często zmuszają osobę do popełnienia skrajnie niestosownych czynów, aż do samobójstwa.

Analizy i diagnostyka

Zgodnie z formułą przyjętą w psychiatrii, aby zdiagnozować TIR u pacjenta, musiał mieć w przeszłości co najmniej 2 napady afektywne. Ponadto jeden z nich musi mieć charakter maniakalny (mania, hipomania) lub, w skrajnych przypadkach, mieszany. To właśnie ta okoliczność pozwala psychiatrze postawić tę diagnozę i rozpocząć leczenie patologii.

Jednak w praktyce lekarz zawodowy musi liczyć się z nieporównywalnie większą liczbą punktów, które mogą świadczyć o obecności pacjenta z ChAD. W szczególności musi bezwzględnie prześledzić możliwą przyczynowość genetyczną początku choroby, ustalić warunki wstępne jej rozwoju, szczegółowo porozmawiać z bliskimi pacjenta, zebrać szczegółową historię itp. W celu określenia ciężkości stanu chorobowego i oceny nasilenia epizodów depresji / manii można zastosować specjalne testy i skale. Przykładowo podczas wstępnego badania stosowany jest prosty test na psychozę maniakalno-depresyjną, składający się z kilkudziesięciu przygotowanych pytań, na które odpowiedzi pomogą specjaliście w postawieniu prawidłowej diagnozy. Nawiasem mówiąc, w naszych czasach takie testy można nawet przekazać online w Internecie, tym samym w pewnym stopniu potwierdzając lub obalając podejrzenia co do stanu własnej psychiki..

Ponadto psychiatra powinien wyraźnie odróżnić MDP od szeregu innych stanów patologicznych ludzkiej psychiki. Zatem jeśli u pacjenta zostaną stwierdzone zaburzenia psychotyczne, należy wykluczyć zaburzenia schizoafektywne i samą schizofrenię. Epizody depresyjne TIR należy oddzielić od depresji psychogennej, a napady hipomanii od zwykłego pobudzenia, które rozwinęło się na skutek używania substancji psychoaktywnych i / lub banalnego braku snu. Ponadto w momencie diagnozy konieczne jest odróżnienie tej choroby od zaburzeń osobowości i lęku, różnych psychoz i nerwic, psychopatii, a nawet różnych uzależnień. Wraz z rozwojem choroby u nastolatków ważne jest, aby nie mylić MDP z zaburzeniami hiperkinetycznymi, a na starość z patologiami afektywnymi i demencją, które powstały w wyniku organicznych zmian w mózgu.

Jednocześnie lekarz musi wziąć pod uwagę wtórne objawy kliniczne, wskazujące na możliwą chorobę afektywną dwubiegunową lub inne zaburzenia psychiczne i zwrócić uwagę na obecność pacjenta:

  • pewien psychotyp;
  • pełne okresy przerw;
  • zaburzenia w układzie hormonalnym;
  • organiczne patologie ośrodkowego układu nerwowego (uraz / operacja mózgu, guzy itp.);
  • fakty dotyczące nadużywania alkoholu i / lub narkotyków;
  • poprzednie psychotraumy.

Leczenie

Terapia łagodnych postaci TIR (hipomanii / subdepresji) może być prowadzona ambulatoryjnie pod stałym nadzorem specjalisty i bliskich krewnych pacjenta. W przypadku ciężkiego przebiegu tej choroby, zwłaszcza przy obserwowanych skłonnościach samobójczych, zaleca się leczenie stacjonarne w poradni psychiatrycznej. W obu przypadkach głównym zadaniem psychiatry jest ustabilizowanie stanu psychicznego pacjenta pod kątem wszystkich epizodów złego nastroju, a także przeniesienie jego stanu bolesnego w fazę stabilnej remisji..

Lekarze

Avramenko Valery Valentinovich

Nazarow Andrey Andreevich

Matushkina Svetlana Petrovna

Leki

Do leczenia i dalszej profilaktyki obu granicznych faz MDP, sole litu (głównie w postaci węglanu), leki przeciwpadaczkowe (karbamazepina, walproiniany, lamotrygina itp.) Oraz niektóre atypowe leki przeciwpsychotyczne (olanzapina, kwetiapina itp.).

Wszystkie te leki należą do kategorii leków normotymicznych iw istocie są stabilizatorami ludzkiego nastroju. W ciężkich przypadkach dozwolone jest ich kompleksowe stosowanie, ale nie zaleca się jednoczesnego stosowania dwóch lub więcej leków z tej samej grupy (na przykład dwóch leków przeciwpsychotycznych).

W celu powstrzymania patologicznych afektywnych ataków choroby z reguły wskazana jest „agresywna farmakoterapia”, mająca na celu zapobieganie powstawaniu u pacjenta opornych stanów chorobowych. Innymi słowy terapię rozpoczyna się od wyznaczenia dość wysokich dawek niezbędnych leków i koncentrując się na samopoczuciu pacjenta, szybko zwiększają je do najbardziej optymalnych dawek odpowiednich do leczenia konkretnego przypadku choroby..

Jednocześnie przy takiej terapii przeciwdepresyjnej lub przeciwmanicznej w chorobie afektywnej dwubiegunowej lekarz musi zachować szczególną ostrożność, aby nie dopuścić do odwrócenia faz patologicznych, czyli szybkiego przejścia jednego ataku afektywnego na przeciwny w zakresie objawów negatywnych (np. Manii w depresję). Takie odwrócenie bolesnych cykli jest w istocie zmiennością kołowego przebiegu choroby (uporządkowana zmiana następujących po sobie depresji i manii, bez przerw), która według prognoz jest najbardziej niekorzystna dla pacjenta i prowadzi do pogorszenia jego stanu ogólnego..

Wykazano, że karbamazepina, walproinian i sole litu są skuteczne zarówno w zapobieganiu, jak i leczeniu obu granicznych faz MDP (manii i depresji), ale ich największą skuteczność obserwowano w leczeniu epizodów manii i podczas terapii podtrzymującej. Dane z 48 badań z randomizacją w wiarygodny sposób potwierdziły, że leczenie wszystkich rodzajów zaburzeń nastroju solami litu znacząco zmniejsza częstość samobójstw i ogólną śmiertelność. Ten efekt tego leku tłumaczy się nie tylko faktem prowadzenia ogólnej terapii choroby, ale także zdolnością litu do zmniejszania impulsywności i agresywności pacjenta..

Lek Lamotrigine okazał się nieskuteczny w leczeniu objawów manii i przez pewien czas był stosowany tylko w terapii i dalszej profilaktyce depresji. Ostatnio jednak skuteczność tego leku w TIR jest w zasadzie kwestionowana, ponieważ niektóre początkowo niepublikowane badania wskazują na jego raczej niską skuteczność..

Skuteczność stosowania leków przeciwpsychotycznych (przeciwpsychotycznych) w leczeniu napadów manii można obserwować jedynie przez krótki okres, natomiast sole litu są skuteczne nawet przy długotrwałym leczeniu. Leki przeciwdepresyjne można stosować tylko podczas epizodów depresji i bez wątpienia w połączeniu z lekami normotymicznymi. W monoterapii stanów depresyjnych trzy leki z grupy atypowych leków przeciwpsychotycznych (kwetiapina, olanzapina, lurazydon) wykazały skuteczność, ale tylko dwa pierwsze były skuteczne w profilaktyce wszystkich wariantów przebiegu choroby (depresja / mania, stany mieszane). Jednak pod względem stosunku korzyści do ryzyka olanzapina jest mniej preferowana niż sole litu. Uważa się również, że stosowanie leków przeciwpsychotycznych jest wskazane tylko w przypadku ciężkich zjawisk psychotycznych i nadmiernego pobudzenia..

Należy pamiętać, że skuteczność terapii MDP w dużej mierze zależy od liczby wcześniej przeniesionych patologicznych epizodów choroby. Dlatego przepisywanie leków bezpośrednio po pierwszym napadzie manii jest około dwa razy skuteczniejsze niż leczenie rozpoczęte po serii graniczących zdarzeń afektywnych. Np. W przypadku monoterapii z zastosowaniem olanzapiny, zalecanej jako lek pierwszego rzutu w leczeniu manii, a łącznie z fluoksetyną i depresją, pozytywna odpowiedź u pacjentów z 1-5 wcześniejszymi epizodami manii wyniosła 52-69%, a przy terapii podtrzymującej osiągnęła wartości 10-50%. Efekt tego samego leku w leczeniu pacjentów z 5 lub więcej napadami manii w wywiadzie był zauważalnie mniejszy i wyniósł odpowiednio 29-59% i 11-40%. Jednak pomimo stosowania olanzapiny, prawdopodobieństwo nawrotu któregokolwiek z napadów granicznych u pacjentów z więcej niż 5 epizodami afektywnymi jest dwukrotnie większe. W przypadku terapii podtrzymującej ryzyko nawrotu również wzrasta odpowiednio o 40-60% u pacjentów z 1-5, 6-10 i więcej niż 10 bolesnymi epizodami. Ponieważ dane z innych badań dowodzą związku między częstością nawrotów choroby a pozostałymi objawami negatywnymi, nieprzestrzeganiem schematu leczenia i chorobami towarzyszącymi, czynniki te również zasługują na szczególną uwagę lekarza, ponieważ są po prostu niezbędne do pomyślnego długotrwałego leczenia i jego pozytywnego wyniku..

Dość często oporne typy choroby afektywnej dwubiegunowej zmuszają lekarza do uciekania się do polipragmazji (jednoczesnego podawania wielu leków). Czasami w takich przypadkach liczba przyjmowanych przez pacjenta leków osiąga nadmierne limity, w tym nawet leków z tej samej grupy klinicznej i farmakologicznej. Na przykład w takim schemacie terapii można jednocześnie zastosować sześć leków, z których dwa to benzodiazepiny, a dwa pozostałe to neuroleptyki. Zadania tego rodzaju są zwykle nieuzasadnione, a czasem szkodliwe. W tej sytuacji bardziej racjonalnym rozwiązaniem byłoby wycofanie kilku identycznych leków i krytyczna ocena skuteczności pozostałych leków. W schemacie leczenia TIR najlepiej jest uwzględnić maksymalnie 3 leki psychotropowe należące do różnych grup farmakologicznych (np. Może to być 1 lek przeciwpsychotyczny, 1 normotymiczny i, w razie potrzeby, 1 lek przeciwdepresyjny).

Terapia epizodów depresyjnych

Debata psychiatrów na temat celowości stosowania leków przeciwdepresyjnych w leczeniu epizodów depresyjnych wywołanych przez TIR trwa do dziś. Jedną z głównych przyczyn tego sporu jest zdolność tych leków do wywoływania stanu niestabilności emocjonalnej u pacjentów z depresją, a nawet przekładania choroby na fazę maniakalną. Ponadto oparte na dowodach informacje o skuteczności terapii lekami przeciwdepresyjnymi i przeciwstawnymi normotymikami są różnie interpretowane przez lekarzy. Na podstawie tej samej bazy danych niektórzy eksperci twierdzą, że informacje o skuteczności leków przeciwdepresyjnych w leczeniu depresyjnych napadów TIR są raczej niejasne, podczas gdy inni wręcz przeciwnie, odnotowują wiele dowodów na skuteczność leków przeciwdepresyjnych w porównaniu z normotymikami. Pomimo takich rozbieżności w opracowywaniu terapeutycznych podejść do leczenia TIR, lekami z wyboru w tym przypadku, zgodnie z zaleceniami medycyny opartej na faktach, były i pozostają różne normotymiki, a gdy pacjent ma objawy depresyjne, zaleca się przede wszystkim optymalizację ich dawek..

Niemniej jednak większość wytycznych klinicznych zachowuje rolę leków przeciwdepresyjnych w leczeniu depresyjnych objawów MDP, jednak zaleca się ich stosowanie przez możliwie najkrótszy czas oraz w połączeniu z normotymikami, które mogą zapobiegać odwróceniu faz. Ten potencjał posiadają przede wszystkim karbamazepina i okskarbazepina, sole litu, walproinian i atypowe leki przeciwpsychotyczne.

Co więcej, wiele leków normotymicznych wykazuje własną skuteczność przeciwdepresyjną, a także przyczynia się do przezwyciężenia odporności organizmu ludzkiego na same leki przeciwdepresyjne. W szczególności, zgodnie z badaniem z 2007 roku, lamotrygina może być stosowana w leczeniu depresyjnego epizodu TIR bez wywoływania manii / hipomanii lub mieszanych i szybkich stanów patologicznych. Jedno z badań w tym kierunku wskazuje, że łączne stosowanie dwóch normotymików, czyli leku litowego i jednego z leków przeciwdrgawkowych, pod względem skuteczności w łagodzeniu objawów depresyjnych nie ustępuje złożonemu leczeniu lekiem przeciwdepresyjnym i normotymicznym, ale jest nieco gorzej tolerowane przez pacjentów.

W praktyce klinicznej, gdy pacjent przyjmuje duże dawki karbamazepiny lub soli litu, mogą wystąpić pewne problemy związane z tolerancją tych leków. Ponadto intensywne i / lub długotrwałe stosowanie tych dwóch leków może powodować niedoczynność tarczycy, co z kolei prowadzi do afektywnej niestabilności psychiki człowieka. Również w przypadku soli litu typowe są wady, związane ze złożonością określenia wymaganej dawki terapeutycznej oraz ograniczonym oknem terapeutycznym, co stawia leki z tej serii w kategorii leków potencjalnie niebezpiecznych i toksycznych o wielu negatywnych skutkach ubocznych..

W przeciwieństwie do karbamazepiny i soli litu, walproinian sodu nie zaburza czynności tarczycy. Ponadto lek ten ma nieodłączną właściwość polegającą na zmniejszaniu częstości występowania stanów bolesnych faz w przebiegu choroby z szybką zmianą cykli brzegowych. Tylko w przypadku tego leku w psychiatrii istnieje wyraźne zalecenie przymusowego zwiększania dawek iz tego powodu walproinian sodu zajmuje pierwsze miejsce na liście leków stosowanych głównie w zapobieganiu rozwojowi epizodów manii i depresji. Według niektórych doniesień walproinian sodu jest lekiem z wyboru w łagodzeniu objawów lękowych w prodromalnym i zaawansowanym okresie depresyjnej fazy choroby, gdzie wykazuje najlepsze efekty..

Spośród atypowych leków przeciwpsychotycznych stosowanych w terapii MDP jako leki normotymiczne najczęściej stosuje się klozapinę, kwetiapinę, risperidon i olanzapinę. Ostatni lek z tej listy jest szczególnie skuteczny w połączeniu z lekiem przeciwdepresyjnym Fluoksetyną. Lek złożony o nazwie Symbiax, który zawiera zarówno fluoksetynę, jak i olanzapinę, jest często przepisywany w leczeniu praktycznie wszystkich napadów depresyjnych, a nawet depresji opornej..

Należy pamiętać, że przyjmowanie atypowych leków przeciwpsychotycznych może prowadzić do zaburzeń metabolicznych z ryzykiem wystąpienia zaburzeń sercowo-naczyniowych, cukrzycy i otyłości, a także powodować takie skutki uboczne jak: zaburzenia pozapiramidowe, nadmierna senność, uspokojenie, wzrost stężenia prolaktyny. Z kolei warto zauważyć, że hiperprolaktynemia, która rozwija się przy przyjmowaniu niektórych atypowych leków przeciwpsychotycznych (głównie amisulprydu i risperidonu), w przypadku długotrwałego leczenia, może sama w sobie przyczyniać się do powstawania depresyjnych i lękowych zaburzeń psychicznych.

Kolejny lek z grupy atypowych leków przeciwpsychotycznych, Arypiprazol, jest również często stosowany w leczeniu stanów depresyjnych MDP, jednak niektóre dane dotyczące racjonalności jego stosowania w tych okresach choroby są niejednoznaczne. Pomimo tego, że w porównaniu ze swoimi odpowiednikami ma nieporównywalnie mniej skutków ubocznych (głównie ograniczają się do pobudzenia czy bezsenności), jego tolerancja przez wielu pacjentów pozostawia wiele do życzenia..

Większość oficjalnych zaleceń dotyczących schematów leczenia TIR wskazuje na skuteczność terapii skojarzonej z zastosowaniem leków normotymicznych i przeciwdepresyjnych w łagodzeniu negatywnych objawów depresji w jej zaawansowanej fazie. Jednocześnie wyniki poszczególnych badań ukierunkowanych wskazują na sprzeczny fakt produktywności takiego połączenia leków. Faktem jest, że wiele z wcześniejszych badań, które wykazały słabą lub wręcz zerową skuteczność stosowania leków przeciwdepresyjnych w tym zaburzeniu psychicznym, po prostu nie zostało opublikowanych lub zostało celowo zniekształconych. Niektórzy psychiatrzy zalecają przepisywanie leków przeciwdepresyjnych na TIR tylko w przypadkach, gdy stan depresyjny u pacjentów leczonych lekami z grupy normotymików utrzymuje się przez długi czas. Uważa się również, że stosowanie tylko niewielkich dawek leków przeciwdepresyjnych zapobiega nagłemu przejściu pacjenta z fazy depresyjnej do mieszanego, maniakalnego lub szybko cyklicznego stanu patologicznego..

Zarówno w przypadku dwubiegunowego, jak i jednobiegunowego MDP dobór leków przeciwdepresyjnych powinien opierać się na klinicznym obrazie depresji. W przypadku niewłaściwego doboru takiego leku, bez uwzględnienia jego działania uspokajającego lub pobudzającego, przeprowadzone leczenie może spowodować pogorszenie stanu pacjenta. Tak więc, przy odpowiednich objawach, uspokajające działanie leku przeciwdepresyjnego może zmniejszyć koncentrację i zwiększyć opóźnienie psychomotoryczne (wyczerpanie, letarg, senność itp.), A stymulujące działanie leku, wręcz przeciwnie, może zaostrzyć już istniejący niespokojny i niespokojny stan oraz nasilić tendencje samobójcze.

W klasycznej depresji typu melancholijnego, której towarzyszy uczucie melancholii, obniżonej motywacji i apatii, a także w depresji adynamicznej objawiającej się zahamowaniem motorycznym i ideatoryjnym, należy preferować stymulujące leki przeciwdepresyjne, takie jak: fluoksetyna, bupropion, milnacipran, wenlafaksyna i ich analogi. Lek Citalopram również wykazał dobre wyniki w leczeniu takich stanów depresyjnych, chociaż należy do leków przeciwdepresyjnych o działaniu zrównoważonym, a nie stymulującym. Natomiast w przypadku depresji, której głównymi objawami są uczucie lęku i niepokoju, wskazane jest wyznaczenie leków przeciwdepresyjnych o działaniu uspokajającym, takich jak paroksetyna, mirtazapina, escytalopram.

Przyjmowanie trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych może prowokować przejście do manii u pacjentów z depresyjnym stadium MDP, ale stosowanie inhibitorów MAO i SSRI jest znacznie mniej prawdopodobne, aby doprowadzić do odwrócenia brzegowych faz afektywnych. W szczególności, zgodnie z wynikami jednego z badań, podczas leczenia imipraminy depresyjnego epizodu klasycznej choroby afektywnej dwubiegunowej imipraminą odwrócenie afektu wystąpiło w około 25% przypadków. Inna metaanaliza skutków ubocznych trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych wykazała 11-38% prawdopodobieństwo, że depresja przerodzi się w manię po zażyciu.

Odwrócenie epizodów afektywnych, wywołane stosowaniem leków przeciwdepresyjnych, jest uważane za czynnik zaostrzający w stosunku do ogólnego przebiegu MDP. Zgodnie ze współczesną koncepcją tej choroby liczba wcześniejszych ataków granicznych może określać stopień ryzyka przyszłych zaostrzeń, innymi słowy, „jedna faza wywołuje drugą fazę”. Częstość występowania inwersji spowodowanych przyjmowaniem trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych jest bezpośrednio zależna od dawkowania tych leków i wzrasta wraz ze wzrostem. Ponadto te środki lecznicze są w stanie znacznie skrócić okresy przerw, a przy niekontrolowanym stosowaniu w około 25% przypadków prowadzą do rozwoju mieszanych lub szybko cyklicznych zaburzeń afektywnych..

Terapia epizodów maniakalnych

Główną rolę w leczeniu maniakalnych objawów MDP odgrywają znane już normotymiki (karbamazepina, sole litu, kwas walproinowy). Lek Lamotrigine, który jest czasami stosowany w leczeniu zaburzeń depresyjnych tej choroby, jest w tym przypadku uważany za nieskuteczny, ale mimo to można go przepisać w celu wzmocnienia remisji lub zapobiegania kolejnym epizodom manii. W celu stosunkowo szybkiego wyeliminowania maniakalnych i mieszanych objawów TIR, w niektórych przypadkach może być konieczne przepisanie nietypowych leków przeciwpsychotycznych, które często są łączone z kwasem walproinowym i / lub solami litu.

Nie zaleca się stosowania typowych neuroleptyków w leczeniu manii, gdyż przyczyniają się one w znacznie większym stopniu do wystąpienia zespołu niedoboru neuroleptycznego, odwrócenia fazy (przejścia w depresję) oraz rozwoju zaburzeń pozapiramidowych. W szczególności to ostatnie powikłanie może prowadzić u pacjenta z TIR do powstania u niego nieodwracalnej późnej dyskinezji, a tym samym do niepełnosprawności. Prawdopodobieństwo wystąpienia zaburzeń pozapiramidowych istnieje również w leczeniu epizodów maniakalnych niektórymi atypowymi lekami przeciwpsychotycznymi (arypiprazol, risperidon), ale w tym przypadku jest ono znacznie mniejsze. Ponadto lek arypiprazol na chorobę afektywną dwubiegunową może powodować akatyzję, co również lekarz musi wziąć pod uwagę przy wyborze leków..

Według metaanalizy stosowanie typowych leków przeciwpsychotycznych (np. Chloropromazyny, haloperidolu itp.) W leczeniu ataków manii charakteryzuje się znacznie mniejszą skutecznością w porównaniu z terapią solami litu. W klasycznym przebiegu manii najlepsze wyniki wykazują preparaty litu, zarówno w zakresie łagodzenia objawów negatywnych, jak i dalszej profilaktyki faz, podczas gdy typowe leki przeciwpsychotyczne nie wpływają właściwie na mechanizm przebiegu fazy patologicznej..

Terapia szybkich cykli

W leczeniu szybko cyklicznych zaburzeń afektywnych lekami z wyboru są oczywiście leki normotymiczne, które w ramach stosunku skuteczność / bezpieczeństwo wypadły najlepiej. Wybierając konkretny środek terapeutyczny z tej grupy, niektórzy psychiatrzy stawiają na pierwszym miejscu leki przeciwdrgawkowe, inni preferują sole litu.

W takim przypadku należy zrezygnować ze stosowania typowych leków przeciwpsychotycznych i przeciwdepresyjnych, gdyż te pierwsze znacznie zwiększają ryzyko wystąpienia przewlekłych objawów pozapiramidowych, a drugie znacznie zwiększają prawdopodobieństwo odwrócenia afektu. Przy szybkiej cykliczności TIR leki przeciwdepresyjne nie powinny być stosowane nawet w połączeniu z lekami normotymicznymi, a tylko w przypadku wyraźnych tendencji samobójczych dopuszcza się ich krótkoterminową receptę.

Procedury i operacje

Niewątpliwie farmakoterapia MDP jest warunkiem koniecznym dla złagodzenia negatywnych objawów zaburzeń afektywnych i być może dla całkowitego przejścia chorego w stan stabilnej remisji. Jednak w ramach terapii ogólnej nie należy zapominać o innych technikach wspomagających i terapeutycznych, które mogą złagodzić bolesne objawy tej patologii i poprawić jakość życia pacjenta. Obecnie istnieją trzy powiązane techniki, które mogą usprawnić farmakoterapię TIR, a mianowicie: procedury TMS, spożycie kwasów Omega-3 i psychoterapia.

Procedury TMS

Przezczaszkowa stymulacja magnetyczna jest nieinwazyjną i bezbolesną metodą ekspozycji na krótkofalowe impulsy magnetyczne na tkankę kory mózgowej, co w pewnym stopniu osłabia przebieg afektywnych epizodów MDP.

Kwasy Omega-3

W czasie terapii TIR oraz w okresie przerwy pacjentowi zaleca się spożywanie jak największej ilości kwasów omega-3, co pomaga złagodzić stany depresyjne, normalizować nastrój i zapobiegać nawrotom.

Psychoterapia

W leczeniu zaburzeń afektywnych dwubiegunowych psychoterapia jest właśnie tym narzędziem, które pomaga pacjentom zrozumieć przyczyny choroby, rozpoznać pierwsze oznaki nadchodzącego ataku afektywnego oraz radzić sobie z endogennymi i egzogennymi stresorami zaburzającymi ich zdrowie psychiczne. W szczególności podczas sesji psychoterapeutycznych pacjenci uczą się umiejętności kontrolowania negatywnych objawów choroby, pomocy w adaptacji w społeczeństwie i miejscu pracy, zaszczepiania nawyków przestrzegania reżimu i prawidłowego przyjmowania niezbędnych leków itp. Jeśli pewne sytuacje rodzinne lub wydarzenia życiowe są dla pacjenta okolicznościami pogarszającymi przebieg TIR, psychoterapia ukierunkowana jest na eliminację tych czynników przy pomocy systemu zarządzania własnymi uczuciami i emocjami, co pozwala w przyszłości ograniczyć liczbę nawrotów choroby.

Terapia społeczna, poznawczo-behawioralna, interpersonalna i terapia compliance są najczęściej stosowane jako specyficzne metody psychoterapii w MDP. Szczególnie skuteczna w tym zakresie okazała się psychoterapia rodzinna, której celem jest nie tylko pomoc samemu pacjentowi, ale także jego bliskim i znajomym w takich aspektach TIR jak:

  • akceptacja wysokiego prawdopodobieństwa wystąpienia ataków afektywnych w przyszłości;
  • integracja doświadczeń związanych z wahaniami nastroju;
  • świadomość potrzeby leczenia i zapobiegania chorobie;
  • identyfikacja i eliminacja stresujących wydarzeń wywołujących nawroty;
  • zróżnicowanie cech osobowych pacjenta i objawów jego zaburzenia;
  • przywracanie relacji z innymi po epizodzie afektywnym.

Zapobieganie

Profilaktyka TIR ma na celu przede wszystkim zapobieganie nawrotom zaburzeń afektywnych, zapobieganie skłonnościom samobójczym i innym poważnym powikłaniom, a także poprawę ogólnej jakości całego późniejszego życia pacjenta. Na tym etapie leczenie farmakologiczne sprowadza się do dalszego przyjmowania leków z grupy normotymików, a metody psychoterapii nastawione są na rozwijanie i utrzymywanie długotrwałych więzi zawodowych i społecznych..

U dzieci

W niektórych przypadkach dwubiegunowe zaburzenia psychiczne mogą rozwinąć się w dzieciństwie i okresie dojrzewania, a najczęściej, gdy zaburzenie występuje u jednego lub obojga rodziców. W porównaniu z dorosłymi pacjentami z MDP, u których napady afektywne są w większości przypadków wyraźnie rozróżniane, młodzi pacjenci często mają niezwykle szybką zmianę epizodów depresyjnych i maniakalnych, niekiedy kilka razy dziennie..

U młodych ludzi objawy manii objawiają się głównie nadmierną drażliwością i nagłymi wybuchami złości, a nie podnieceniem i euforią, jak u dorosłych. Mają również dość powszechne mieszane stany patologiczne, które są trudne do dokładnego zdiagnozowania..

Sytuację występowania MDP u dzieci i młodzieży pogarsza fakt, że choroba afektywna dwubiegunowa w tym wieku jest dość trudna do odróżnienia od innych problemów związanych z okresem dorastania i adaptacji społecznej. Przykładowo, takie objawy TIR jak drażliwość i agresywność są również charakterystyczne dla stanu nadpobudliwości, zespołu deficytu uwagi, zaburzeń zachowania, a czasem mogą wskazywać na używanie alkoholu, narkotyków czy rozwój innych poważnych zaburzeń psychicznych, w tym schizofrenii..

W tej sytuacji klucz do sukcesu terapii będzie bezpośrednio zależał od prawidłowej diagnozy. Wszystkie dzieci i młodzież cierpiące na anomalie behawioralne lub emocjonalne muszą zostać zbadane przez psychiatrę i, jeśli to konieczne, poddane specjalistycznym testom. Każde dziecko wykazujące skłonności samobójcze powinno być traktowane bardzo poważnie i szybko udzielić wykwalifikowanej pomocy..

Podczas ciąży

Obecność rozpoznania TIR u obojga lub jednego z rodziców nie jest uważana za bezwzględne przeciwwskazanie do poczęcia dziecka, jednak ryzyko zachorowania na tę chorobę w przyszłości w tym przypadku naprawdę znacznie wzrasta.

Leczenie zaburzeń afektywnych u kobiet w ciąży powinno być prowadzone przez specjalistę o wąskim profilu, biorąc pod uwagę nie tylko obserwowane objawy, ale także sam fakt urodzenia dziecka. W takich warunkach należy zachować niezwykle wyważone podejście do planowania ciąży i weryfikować terapię na każdym z jej etapów. Przyszła mama powinna bardzo ostrożnie przepisywać leki stosowane w leczeniu TIR, ponieważ wszystkie z nich mogą negatywnie wpłynąć na rozwijający się płód. Dostosowanie kursu terapeutycznego w czasie ciąży i późniejszej laktacji należy przeprowadzać indywidualnie, po wszystkich niezbędnych badaniach.

Konsekwencje i komplikacje

Ciężkie przypadki przebiegu TIR często prowadzą do niepełnosprawności, a tym samym do niepełnosprawności.

Również w fazie wyraźnej depresji pacjent jest w stanie zaszkodzić własnemu zdrowiu, a nawet popełnić samobójstwo, aw okresie szaleństwa maniakalnego może stanowić zagrożenie dla innych i dla siebie (wypadki).

Trwające leczenie farmakologiczne MDP może wywołać rozwój chorób sercowo-naczyniowych, cukrzycy, otyłości i innych poważnych patologii. Dodatkowo wśród pacjentów z TIR dość powszechne są problemy alkoholizmu, narkomanii i innych antyspołecznych uzależnień..

Prognoza

Pomimo tego, że w okresie przerwy funkcje psychiczne pacjenta są w pełni przywrócone, ogólnie rzecz biorąc, długoterminowe rokowanie przebiegu MDP nie może być nazwane korzystnym. Nawroty jednego lub drugiego epizodu afektywnego występują w około 90% przypadków, a ciągły przebieg choroby bez przerw obserwuje się średnio u 30% pacjentów, co samo w sobie stawia tę chorobę na równi z najcięższymi patologiami psychicznymi.

Lista źródeł

  • Snezhnevsky A.V., Smulevich. A.B., Tiganov A.S., Vartanyan M.E. i inni. Psychoza maniakalno-depresyjna // Podręcznik psychiatrii / Redaktor-kompilator: V. D. Moskalenko. - wydanie drugie poprawione i uzupełnione. - M.: Medicine, 1985. - 416 str..
  • Kostyukova E.G., Mosolov S.N. Współczesna diagnostyka i terapia choroby afektywnej dwubiegunowej: od badań naukowych do praktyki klinicznej // Biologiczne metody leczenia zaburzeń psychicznych (medycyna oparta na faktach - praktyka kliniczna) / Wyd. S.N. Mosolov. - Moskwa: Wydawnictwo „Myśl społeczno-polityczna”, 2012. - S. 491-528. - 1080 pkt. - 1000 kopii.
  • Aleksandrov A.A. Diagnostyka i leczenie pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową: pomoc dydaktyczna. - Mińsk: Ministerstwo Zdrowia Republiki Białorusi. Państwowa Instytucja Edukacyjna „Białoruska Medyczna Akademia Kształcenia Podyplomowego”, 2007.
  • Wytyczne kliniczne dotyczące zaburzeń psychicznych / wyd. D. Barlow. Tłumaczenie z angielskiego wyd. Profesor E.G. Eidemiller. - wyd. - St.Petersburg: Peter, 2008. - 912 str..
  • Choroba afektywna dwubiegunowa: diagnostyka i leczenie. - wyd. S.N. Mosolov. - MEDpress-inform, 2008. - 384 str..

Edukacja: Ukończył Uniwersytet Medyczny w Winnicy. NI Pirogova, Wydział Farmaceutyczny, wyższe wykształcenie farmaceutyczne - specjalność „Farmaceuta”.

Doświadczenie zawodowe: Praca w sieci aptek „Konex” i „Bios-Media”, specjalizacja „Farmaceuta”. Praca w specjalności „Farmaceuta” w sieci aptek „Avicenna” w mieście Winnica.