Psychotraumatyczne czynniki zagrożenia

Szkodliwe czynniki źródeł awaryjnych tradycyjnie dzieli się na następujące grupy: mechaniczne, chemiczne, radiacyjne, termiczne, biologiczne; psychogenne (rodzaj zmarłych, poparzonych, rannych; brak informacji, jej zniekształcenie, konieczność podjęcia adekwatnej decyzji i brak czasu na przemyślenie; nieregularny charakter pracy, wyżywienie, odpoczynek (dla ratowników); niedostateczna ochrona socjalna w okresie powypadkowym (dla ratowników i ofiary)

Psychologiczne konsekwencje urazu psychicznego powstają w wyniku narażenia człowieka na ekstremalne traumatyczne wydarzenia, które wykraczają poza zwykłe ludzkie doświadczenie. Liczba osób biorących udział w nagłych wypadkach rośnie z powodu:

1. Rosnąca liczba ludności na świecie,

2. zwiększyć gęstość, zwłaszcza w megamiastach.

3. wprowadzenie nowych technologii

4. efekt cieplarniany

Podczas klęsk żywiołowych, katastrof i innych ekstremalnych wpływów często dochodzi do masowych zaburzeń psychogennych, które dezorganizują ogólny przebieg akcji ratowniczo-ratowniczej. Cechą charakterystyczną tej grupy zaburzeń jest ich egzogeniczny charakter, związek przyczynowy z zewnętrznym stresorem bez ekspozycji, którego naruszenia techniczne nie wystąpiłyby..

Cechy rozwoju zaburzeń psychicznych u poszkodowanych, personelu medycznego i ratowników.

Zaburzenia psychopatologiczne w sytuacjach ekstremalnych mają wiele wspólnego z zaburzeniami rozwijającymi się w normalnych warunkach. Istnieją jednak znaczne różnice..

Po pierwsze, na skutek wielu czynników psychotraumatycznych u większości osób zaburzenia występują jednocześnie.

Po drugie, ich obraz kliniczny nie jest ściśle indywidualny, ale ogranicza się do dość typowych objawów.

Po trzecie, ofiara jest zmuszona do dalszej aktywnej walki ze skutkami klęski żywiołowej (katastrofy), aby przetrwać samodzielnie i chronić bliskich. W nagłych przypadkach na miejscu nie może być specjalista (psychiatra). Dlatego potrzebna jest ekspresowa diagnostyka dla lekarzy różnych specjalności, która pozwoli im rozwiązać pilne problemy (pozostawić poszkodowanego na miejscu lub ewakuować, jakie wizyty lekarskie umówić) i ocenić rokowanie. Obecnie najbardziej optymalna jest 3-stopniowa charakterystyka zaburzeń psychogennych:

1. psychologiczny. Psychologiczne formy reakcji (reakcje psychologiczne - ostre, opóźnione); zespół stresu pourazowego (ostry, opóźniony, przewlekły).

2.Neurotyczne (graniczne) Reakcje nerwicowe i stany

(reakcje nerwicowe (ostre, przewlekłe); neurotyczny rozwój osobowości).

3. Psychotyczny. Psychozy reaktywne (ostre, przewlekłe)

W rozwoju sytuacji ekstremalnej określa się 3 okresy (fazy), z których każdy charakteryzuje się określonymi zaburzeniami psychogennymi:

Pierwszy ostry okres trwa od momentu wystąpienia ekspozycji na organizację akcji ratowniczej (minuty, godziny). W tym czasie obserwuje się głównie reakcje psychogenne na poziomie psychotycznym i niepsychotycznym, wśród których szczególne miejsce zajmują zaburzenia psychiczne u osób, które doznały urazów i ran. Lekarz musi przeprowadzić kwalifikowaną różnicową analizę diagnostyczną, aby zidentyfikować związek przyczynowy zaburzeń psychicznych, zarówno bezpośrednio z urazami psychogennymi, jak iz wynikającymi z nich urazami..

Świadomość zagrożenia życia i zdrowia powstaje dopiero w wyniku oficjalnych i nieoficjalnych (plotki) informacji z różnych źródeł. Dlatego reakcje psychogenne rozwijają się stopniowo przy zaangażowaniu coraz większej liczby grup ludności. Dominują niepatologiczne przejawy neurotyczne oraz reakcje poziomu neurotycznego, determinowane przez lęk, który pojawił się po uświadomieniu sobie niebezpieczeństwa; proporcja form psychopatycznych jest zwykle nieznaczna. Jedynie w pojedynczych przypadkach ujawniają się psychozy reaktywne z zaburzeniami lękowo-depresyjnymi i depresyjno-paranoidalnymi, a już istniejące choroby psychiczne ulegają zaostrzeniu. Po zakończeniu ostrego okresu niektóre ofiary odczuwają krótkotrwałą ulgę w podnoszeniu nastroju, aktywnie uczestniczą w akcjach ratunkowych, niekiedy dosłownie, wielokrotnie powtarzając, opowiadają o swoich przeżyciach. Ta faza euforii trwa od kilku minut do kilku godzin. Z reguły zastępuje go letarg, obojętność, letarg, trudności w zrozumieniu zadawanych pytań, wykonywanie nawet prostych zadań. Na tym tle obserwuje się epizody stresu psycho-emocjonalnego z przewagą lęku. Analiza retrospektywna pokazuje, że wewnętrzne doświadczenia tych ludzi są często związane z ideami mistyczno-religijnymi.

Inną opcją dla rozwoju stanu lęku w tym okresie może być „niepokój związany z aktywnością, objawiający się niepokojem ruchowym, zgiełkiem, niecierpliwością, werbalizacją, pragnieniem obfitości kontaktów z innymi. Ekspresyjne ruchy są nieco demonstracyjne, przesadzone. Epizody stresu psycho-emocjonalnego są szybko zastępowane przez letarg, apatię; następuje mentalne „przetwarzanie” tego, co się wydarzyło, świadomość strat, podejmowane są próby przystosowania się do nowych warunków życia. Na tle dysfunkcji autonomicznych choroby psychosomatyczne często ulegają zaostrzeniu, względnie kompensacji przed wystąpieniem skrajnego zdarzenia, pojawiają się uporczywe zaburzenia psychosomatyczne. Najczęściej zdarza się to u osób starszych, a także w obecności resztkowych zjawisk organicznej choroby ośrodkowego układu nerwowego o genezie zapalnej, pourazowej, naczyniowej.

W drugim okresie (rozpoczęcie akcji ratowniczej) „normalne” życie zaczyna się w ekstremalnych warunkach. W tym czasie dla powstawania stanów niedostosowania i zaburzeń psychicznych znaczenie mają cechy osobowości ofiar, a także świadomość nie tylko sytuacji zagrażającej życiu, ale także nowych stresujących wpływów (utrata bliskich, separacja rodzin, utrata domu, majątku itp.). Istotnym elementem długotrwałego stresu jest oczekiwanie na powtarzające się narażenia, - rozbieżność z wynikami akcji ratowniczej, - potrzeba identyfikacji zmarłych krewnych itp. Stres psycho-emocjonalny, charakterystyczny dla początku drugiego okresu, zastępuje z reguły jego koniec, z reguły zwiększone zmęczenie i „demobilizacja” z objawami asteniczno-depresyjnymi.

W trzecim okresie, który rozpoczyna się dla ofiar po ich ewakuacji w bezpieczne rejony, wielu doświadcza złożonego emocjonalnego i poznawczego przepracowania sytuacji, swego rodzaju „kalkulacji” strat. Coraz większego znaczenia nabierają również czynniki psychogenno-traumatyczne związane ze zmianą stereotypu życiowego, świadomość urazów, realnych trudności życiowych, przyczyniające się do powstawania stosunkowo uporczywych zaburzeń psychogennych. Wraz z utrzymującymi się nieswoistymi reakcjami i stanami nerwicowymi, przedłużającymi się i rozwijającymi się zmianami patocharakterologicznymi, zaczynają dominować zaburzenia pourazowe i stresu społecznego..

Na szczególną uwagę zasługują psychozy reaktywne powstające w pierwszym okresie sytuacji zagrażającej życiu, które charakteryzują się:

-poważne zaburzenia psychiczne, pozbawiające osobę (lub grupę osób) zdolności do odpowiedniego postrzegania tego, co się dzieje, na długi czas zakłócające pracę i zdolność do pracy; - zaburzenia wegetatywne i somatyczne rozwijają się ze strony układu sercowo-naczyniowego, układu hormonalnego, układu oddechowego, przewodu pokarmowego itp., w niektórych przypadkach ostro wyrażone, prowadzą do bolesnych objawów; psychozy reaktywne rozwijają się gwałtownie pod wpływem kombinacji skrajnie niekorzystnych czynników. Przyczyniają się do rozwoju r.p.: Przepracowanie, ogólne osłabienie, zaburzenia snu, odżywianie; wstępne fizyczne urazy psychiczne (drobne urazy ciała i głowy, troska o los krewnych i przyjaciół itp.). Reakcje fugiform są krótkotrwałe - do kilku godzin, otępienie - długotrwałe - do 15-20 dni. Całkowite wyleczenie obserwuje się prawie we wszystkich przypadkach. Stany te, typowe dla sytuacji zagrażających życiu, są interpretowane przez mechanizmy występowania jako prymitywne reakcje na zagrożenie życia. Psychogenne zmierzchowe zaburzenia świadomości charakteryzują się - zawężeniem objętości świadomości, - głównie automatycznymi formami zachowań, - niepokojem ruchowym (rzadziej letargiem), - czasami fragmentarycznymi halucynacjami i doznaniami urojeniowymi, zwykle są długotrwałe (u 40% wszystkich pacjentów kończą się w ciągu jednego dnia), z reguły u wśród wszystkich, którzy przeszli psychogenne zaburzenia zmierzchu, odnotowuje się całkowity powrót do zdrowia i zaadaptowaną aktywność.

Długotrwałe psychozy reaktywne (powstające wolniej niż ostre, zwykle w ciągu kilku dni; częściej występuje ich postać depresyjna (z triadą objawów klinicznych: obniżony nastrój, zahamowanie motoryczne).

Formy przedłużającej się psychozy:

Paranoid psychogenny - rozwija się powoli, jest - przewlekłe, objawy kliniczne: lęk, lęk, depresja.

Na ich tle zwykle kształtują się uporczywe urojeniowe idee postawy i prześladowań. Istnieje ścisły związek między zaburzeniami afektywnymi a nasileniem doświadczeń urojeniowych.

Postać rzekoma - formuje się w ciągu kilku dni, chociaż często obserwuje się przypadki ostrego rozwoju.

Zjawiska psychotyczne utrzymują się przez miesiąc lub dłużej, stan pacjentów charakteryzuje się celowo nieuprzejmymi demonstracjami, upośledzeniem intelektu (niemożność określenia wieku, daty, spisania faktów z wywiadu, nazwiska krewnych, dokonania elementarnego wyliczenia), zachowanie ma charakter głupoty, nieadekwatnej mimiki, rozciągania ust „trądzikiem”, mowa itp. Pseudo-demencja objawia się szczególnie wyraźnie, gdy zostanie poproszona o wykonanie najprostszych działań arytmetycznych (dodawanie, odejmowanie, mnożenie). Błędy w tym przypadku są tak potworne, że można odnieść wrażenie, że pacjent świadomie udziela błędnych odpowiedzi.

Szczególne znaczenie ma możliwość rozwoju psychogennego jednocześnie z innymi zmianami: urazami, ranami, oparzeniami, które w takich przypadkach mogą być trudniejsze (zespół wzajemnego obciążenia).

CZYNNIKI PSYCHOTRAUMINACYJNE W SYTUACJACH NAGŁYCH

I. PYTANIA EDUKACYJNE

1. Psycho-traumatyczne czynniki stanów nagłych.

2. Główne okresy sytuacji zagrożenia życia.

3. Główne formy oczywistych ostrych zaburzeń psychicznych zachowania ofiar w ogniskowej katastrofy.

4. Cechy zaburzeń neuropsychiatrycznych u ratowników

4.1. Szkolenie medyczne i psychologiczne ludności i ratowników

5. Cel i zadania pomocy medycznej i psychologicznej w nagłych wypadkach.

5.1. Zapobieganie i eliminacja reakcji paniki.

5.2. Szkolenie medyczne i psychologiczne ludności i ratowników.

5.3. Psychoterapia pojawiających się zaburzeń neuropsychicznych

WPROWADZENIE: Badanie problemów związanych z oceną, przewidywaniem i optymalizacją stanów psychicznych i zachowań człowieka w sytuacjach stresowych jest istotne, ponieważ szczególne miejsce zajmują zaburzenia psychiczne w sytuacjach nagłych. Mogą wystąpić jednocześnie u dużej liczby osób, powodując dezorganizację całego przebiegu akcji ratowniczo-ratowniczej. Wymaga to szybkiej oceny stanu poszkodowanych, rokowania w ujawnionych zaburzeniach, a także wdrożenia wszelkich możliwych środków ochrony medycznej i psychologicznej..

CZYNNIKI PSYCHOTRAUMINACYJNE W SYTUACJACH NAGŁYCH

W wyniku pojawienia się sytuacji kryzysowych na dużą skalę, krwawych konfliktów zbrojnych, przejawów nielegalnej działalności przestępców i ich społeczności, w warunkach ich masowego pokrycia krąg osób narażonych na skrajności szybko się powiększa. Ekstremalność oznacza wpływ na osobę takich warunków, w których jego psychika działa na granicy możliwości i po których następują zmiany w jej indywidualnych cechach psychicznych.

Czynniki psychotraumatyczne są najbardziej aktywne w następujących sytuacjach kryzysowych:

• naturalne (trzęsienia ziemi, powodzie, huragany itp.);

• wywołane przez człowieka (promieniowanie, wypadki chemiczne, biologiczne, pożary, eksplozje itp.);

Przeczytaj także:
  1. II. Czynniki.
  2. III. Czynniki społeczno-ekonomiczne
  3. a) opracowanie propozycji realizacji polityki państwa w zakresie zapobiegania i likwidacji sytuacji awaryjnych oraz zapewnienia bezpieczeństwa pożarowego;
  4. Czynniki abiotyczne i biotyczne atmosfery.
  5. Czynniki abiotyczne
  6. Abiotyczne czynniki środowiskowe. Przystosowanie organizmów do działania czynników abiotycznych.
  7. Analiza zdjęć i sytuacji, które spowodowały doznanie.
  8. Analiza wypłacalności firmy. Czynniki wpływające na wzrost (spadek) wypłacalności przedsiębiorstwa.
  9. Podstawy analityczne państwowej regulacji sytuacji kryzysowych
  10. Ciśnienie krwi, czynniki decydujące o jego wartości
• społeczne (konflikty zbrojne, rewolucje, choroby zakaźne, głód, terroryzm, narkomania, alkoholizm itp.).

Działając na określonym terytorium, na którym żyje ludność, niekorzystne czynniki sytuacji kryzysowych stanowią ognisko szkód o różnym stopniu złożoności.

Proste ognisko zmiany powstaje pod wpływem jednego szkodliwego czynnika (na przykład dynamicznego od wybuchu). Złożone (połączone) ognisko uszkodzenia powstaje pod wpływem kilku szkodliwych czynników (na przykład w wyniku wybuchu dochodzi do zniszczenia gazociągów, rozhermetyzowania zbiorników za pomocą AOHV itp.).

Niezależnie od stopnia złożoności ogniska, istnieją cztery etapy rozwoju sytuacji awaryjnych..

• Etap zarodkowania - pojawienie się warunków lub przesłanek do wystąpienia sytuacji awaryjnej (zwiększona aktywność naturalna, nagromadzenie deformacji, defektów itp.). Trudno jest określić moment rozpoczęcia etapu.

• Etap inicjacji - początek sytuacji awaryjnej. Na tym etapie ważny jest czynnik ludzki, ponieważ statystyki wskazują, że do 70% wypadków i katastrof spowodowanych przez człowieka ma miejsce z powodu błędów personelu. Ponad 80% katastrof lotniczych i morskich jest związanych z czynnikiem ludzkim. Jeśli dodamy do tego błędy ludzi przy projektowaniu, wytwarzaniu skomplikowanych produktów i systemów technicznych, to udział czynnika ludzkiego wyniesie 100%. Aby zmniejszyć liczbę wypadków, wymagane jest wysokiej jakości szkolenie specjalistów i ich osobista odpowiedzialność.

• Etap kulminacji - etap uwolnienia energii lub substancji. Na tym etapie występuje największy negatywny wpływ na ludzi i środowisko szkodliwych i niebezpiecznych czynników zagrożenia. Cechą charakterystyczną tego etapu jest wybuchowość działania destrukcyjnego, udział w procesie składników toksycznych, nasyconych energią i innych..

• Etap osłabienia - lokalizacja stanu zagrożenia i eliminacja jego bezpośrednich i pośrednich skutków. Czas trwania tego etapu jest różny (dni, miesiące, lata i dekady).

Czynniki wpływające na dynamikę rozwoju zaburzeń neuropsychicznych w zależności od czasu ich wystąpienia można schematycznie przedstawić w postaci trzech grup.

Pierwsza grupa - Czynniki wpływające na rozwój zaburzeń neuropsychiatrycznych w stanach nagłych.

od początku stanu zagrożenia do organizacji akcji ratowniczej Rozwój zaburzeń neuropsychiatrycznych zależy od kombinacji czynników, w tym od charakterystyki sytuacji nagłych, indywidualnych reakcji, a także od środków społecznych i organizacyjnych. Silne, ekstremalne oddziaływanie w tym momencie wpływa na instynkty życiowe (samozachowanie) i prowadzi głównie do rozwoju niepatologicznych reakcji, których podstawą jest lęk o różnym nasileniu.

Druga grupa - Czynniki wpływające na rozwój zaburzeń neuropsychiatrycznych po zakończeniu stanu zagrożenia Okres ten ma miejsce w trakcie prowadzenia działań ratowniczych. W tym czasie w powstawaniu zaburzeń neuropsychiatrycznych o wiele ważniejsze są cechy osobowości ofiar, a także ich świadomość nie tylko trwającej w niektórych przypadkach sytuacji zagrażającej życiu, ale także nowych stresujących wpływów, takich jak utrata bliskich, separacja rodzin, utrata domu, mienia. Istotnym elementem przedłużającego się (długotrwałego) stresu w tym okresie jest oczekiwanie na powtarzające się uderzenia, niedopasowanie oczekiwań do wyników akcji ratowniczej, konieczność identyfikacji zmarłych krewnych. Stres psychoemocjonalny, charakterystyczny dla początku drugiego okresu, zostaje z reguły zastąpiony jego końcem przez zwiększone zmęczenie i objawy astenodepresyjne.

Trzecia grupa - Czynniki wpływające na rozwój zaburzeń neuropsychiatrycznych na odległych etapach stanu zagrożenia. W tym okresie, który rozpoczyna się dla ofiar po ich ewakuacji w bezpieczne rejony, wiele osób doświadcza złożonego emocjonalnego i poznawczego przetwarzania sytuacji, oceny własnych przeżyć i uczuć, swego rodzaju „kalkulacji »Straty. Jednocześnie istotne stają się również czynniki psychotraumatyczne związane ze zmianą stereotypu życia, zamieszkiwaniem na zniszczonym terenie lub miejscu ewakuacji. Stając się przewlekłymi, czynniki te przyczyniają się do powstawania stosunkowo trwałych zaburzeń psychogennych. Wraz z utrzymującymi się niespecyficznymi reakcjami i stanami nerwicowymi w tym okresie zaczynają dominować przewlekłe zmiany psychopatologiczne i zaburzenia związane ze stresem pourazowym. W tym przypadku somatogenne zaburzenia psychiczne mogą mieć różny podostry charakter. W tych przypadkach odnotowuje się zarówno somatyzację wielu zaburzeń nerwicowych, jak i odwrotność tego procesu, neurotyzację i psychopatizację, związaną ze świadomością istniejących urazów i chorób somatycznych, a także z realnymi trudnościami życiowymi..

Zatem we wszystkich tych okresach rozwój i kompensacja zaburzeń neuropsychiatrycznych w stanach nagłych zależy od wielu czynników, z których główne to charakterystyka katastrofy, indywidualna reakcja na to, co się dzieje, środki medyczne, społeczne i organizacyjne. Znaczenie tych czynników w różnych okresach rozwoju sytuacji nadzwyczajnej nie jest takie samo. Przedstawione dane wskazują, że z biegiem czasu charakter nagłego wypadku traci swoje bezpośrednie znaczenie, wzrasta pomoc zarówno medyczna, jak i społeczno-psychologiczna, która ma fundamentalne znaczenie. Wynika z tego, że programy społeczne zajmujące się kwestiami ochrony i rehabilitacji zdrowia psychicznego ofiar po sytuacjach kryzysowych mają ogromne znaczenie..

Data dodania: 2015-04-20; wyświetleń: 16 | naruszenie praw autorskich

Psycho-traumatyczne czynniki sytuacji kryzysowych

Czynniki psycho-traumatyczne - czynniki, które negatywnie wpływają na psychikę człowieka, uniemożliwiają adekwatne odzwierciedlenie rzeczywistości i powodują błędy, które mogą prowadzić do nieszczęśliwych wypadków. Te same czynniki powodują również zaburzenia psychiki człowieka, zarówno przy krótkotrwałym silnym działaniu, jak i przy stosunkowo słabym, ale raczej długotrwałym działaniu, dlatego nazwano je psychotraumatycznymi..

Klasyfikacja czynników traumatycznych. Wszystkie czynniki psychotraumatyczne dzielą się na dwie grupy: nieuwarunkowane i uwarunkowane aktywnością. Spośród tych, które nie są związane z aktywnością, najważniejsze są czynniki środowiskowe oraz czynniki będące przedmiotem skłonności i hobby danej osoby. Wśród czynników środowiskowych wyróżnia się przyrodnicze i społeczne. Warunki naturalne obejmują niekorzystne warunki klimatyczne, brak tlenu w powietrzu (na przykład wysoko w górach), dużą aktywność słoneczną itp. Ze szkodliwych skłonności człowieka najbardziej rozpowszechnione są uzależnienie od używania takich toksycznych substancji, jak narkotyki, alkohol, chemia gospodarcza itp., Nadmierna pasja do gier komputerowych, trzymanie się przewartościowanych pomysłów itp. W drugiej grupie wyróżnia się trzy rodzaje czynników niekorzystnych: czynniki spowodowane procesami fizyczno-chemicznymi w przedmiocie działalności; czynniki związane z treścią zajęć; czynniki organizacyjne.

Najczęstszymi lub najbardziej niebezpiecznymi czynnikami fizycznymi i chemicznymi wpływającymi na psychikę są hałas, wibracje, promieniowanie jonizujące, różne rozpuszczalniki, tlenek węgla, dwusiarczek węgla, metale ciężkie. Treść działania determinuje takie niekorzystne czynniki, jak zagrożenie życia i odchylenia od naturalnej aerentacji..

Odchylenia te mogą być związane z przeciążeniem psychicznym lub fizycznym oraz z monotonią - monotonią doznań lub działań. Rodzaj monotonii to deprywacja sensoryczna - znaczne ograniczenie napływu bodźców do ośrodkowego układu nerwowego. Negatywny wpływ na psychikę wywierają takie cechy organizacji aktywności zawodowej, jak izolacja miejsc pracy, niedopasowanie rytmów produkcji do biologicznych rytmów ludzkiego ciała, pociąganie profesjonalistów do pracy poza ich specjalnością i substytucji.

W rzeczywistości każda nagła sytuacja staje się czynnikiem psychotraumatycznym, niezależnie od jej charakteru i skali. Zdjęcia starć zbrojnych, zniszczeń, wypadków, paniki, ofiar śmiertelnych - to wszystko traumatyczne czynniki.

PODSTAWY ORGANIZACJI WSPARCIA ZDROWIA I PSYCHOLOGICZNEGO LUDNOŚCI, PRACOWNIKÓW ZDROWIA I RATUNKÓW W SYTUACJACH AWARYJNYCH

Ostatnim dziesięcioleciom życia naszego społeczeństwa towarzyszy coraz większa liczba sytuacji ekstremalnych o różnej skali i charakterze. Jednocześnie krąg uczestników tych wydarzeń szybko się powiększa. Sytuacje ekstremalne oznaczają wpływ na osobę takich warunków, w których jego psychika działa na granicy możliwości, aw niektórych przypadkach powyżej granicy możliwości dla danej osobowości. W wyniku sytuacji ekstremalnej, zwłaszcza jeśli występuje ona wielokrotnie, następuje zmiana cech osobowych, rozwój chorób neuropsychicznych i psychosomatycznych.

W 2008 r. Na terytorium Federacji Rosyjskiej wystąpiło ponad 1100 sytuacji kryzysowych, czyli znacznie więcej niż w 2007 r. (810 przypadków). Zdecydowana większość z nich wystąpiła w sferze technogenicznej. A w przyszłości, według wstępnych prognoz, liczba takich sytuacji awaryjnych wzrośnie z powodu awarii przestarzałej komunikacji podziemnej i naziemnej. We wszystkich sytuacjach kryzysowych uwarunkowania moralne i stan psychiczny człowieka odgrywają decydującą rolę, determinują gotowość do świadomego, pewnego i konsekwentnego działania w krytycznych momentach..

Psychotraumatyczne czynniki zagrożenia

Klęski żywiołowe, wypadki, akty terrorystyczne tworzą sytuacje niebezpieczne dla życia, zdrowia i dobrobytu znaczących grup ludności. Skutki te stają się katastrofalne, gdy powodują wielkie zniszczenia, śmierć, obrażenia i cierpienie znacznej liczby ludzi. Ludzie przebywający w ekstremalnych stanach zagrożenia doświadczają traumatycznych czynników, pod wpływem których dochodzi do zaburzeń psychicznych i spada skuteczność wszelkich działań. W tym przypadku efekt psychogenny odczuwają również osoby, które znajdują się poza strefą zagrożenia ze względu na oczekiwanie lub prezentację jego konsekwencji..

Jeżeli promień działania czynników niebezpiecznych i szkodliwych sytuacji awaryjnych można określić za pomocą obliczeń przy użyciu dostępnych wzorów matematycznych, to promień działania efektu psychotrazowego może być dowolny, a zatem trudny do określenia. W tym samym czasie rozwija się PHOBIA (od greckiego Phobos - strach, strach), tj. krótkoterminowy lub długotrwały proces wywołany rzeczywistym lub wyimaginowanym niebezpieczeństwem. Po bombardowaniu atomowym japońskich miast Hiroszima i Nagasaki przez Amerykanów w 1945 roku około 160 tysięcy mieszkańców zostało dotkniętych promieniowaniem, ale strach przed bronią jądrową ogarnął prawie wszystkich mieszkańców planety. Po wypadku w elektrowni atomowej w Czarnobylu ponad 15 milionów ludzi zaczęło odczuwać strach przed promieniowaniem (radiofobia).

Składowe czynników psycho-traumatycznych

- elementy naturalne (trzęsienia ziemi, powodzie, huragany, błoto, osuwiska itp.);

- antropogeniczne (promieniowanie, wypadki chemiczne, biologiczne, pożary, wybuchy);

- wojsko (lokalne konflikty zbrojne, wojny);

- biologiczne i społeczne (choroby zakaźne, głód, terroryzm).

Oznacza to, że wszelkie sytuacje kryzysowe o różnej skali mogą być czynnikami psychotraumatycznymi. To obraz zniszczeń, wypadków paniki, widok rannych, ofiar śmiertelnych. Co więcej, ich negatywny wpływ potęguje prasa, media elektroniczne - radio, telewizja itp. Negatywne skutki oddziaływania czynników psychotraumatycznych na organizm poszkodowanych w stanach nagłych potęguje fakt, że w Rosji jest katastrofalnie niewielu specjalistów w dziedzinie psychoterapeutycznej korekcji zaburzeń czynnościowych człowieka. Według źródeł literackich w naszym kraju w 2008 roku było takich specjalistów około 4500, w USA dziesiątki tysięcy. Ogniskiem zniszczeń są niebezpieczne i szkodliwe czynniki sytuacji kryzysowych, oddziałujące na określone terytorium, na którym znajduje się populacja, flora i fauna. Może być proste lub złożone.

Uszkodzenie proste to zmiana, która pojawia się pod wpływem jednego szkodliwego czynnika (na przykład promieniowania, pożaru lub wybuchu). Złożone (złożone) to ognisko zmiany powstałe w wyniku wystąpienia kilku szkodliwych czynników.

Częściej zmiany są złożone (na przykład podczas trzęsienia ziemi pojawiają się choroby zakaźne, wyciek trujących, promieniujących substancji itp.). W wyniku tsunami z siłą 8-9 punktów w rejonie Fukushimo-1 (Japonia) w 2011 roku zniszczeniu uległy konstrukcje elektrowni jądrowej, co spowodowało wyciek substancji radioaktywnych, wzrost promieniowania na dużym obszarze.

Psychotraumatyczne czynniki zagrożenia

Czynniki psychotraumatyczne w sytuacjach nagłych obejmują:

1. narażenie na wysokie i niskie temperatury

2. promieniowanie jonizujące

3. nadmierna aktywność fizyczna

6. działanie środków chemicznych

Główne rodzaje uszkodzeń w sytuacjach awaryjnych.
- Urazy, złamania kości, krwawienie.
- Oparzenia termiczne.
- Uszkodzenia spowodowane promieniowaniem.
- Ostre zatrucie chemiczne.
- Zaburzenia psycho-emocjonalne.
- Masowe choroby zakaźne.
- Hipotermia, przegrzanie.
- Połączone uszkodzenia (mechaniczno-termiczne, radiacyjno-mechaniczne itp.)
- Wstrząs elektryczny.
- Utonięcie.

Narażenie na wysokie i niskie temperatury

Ciężkość obrażeń wyrządzonych osobie w wyniku działania wysokich temperatur zależy od temperatury, czasu ekspozycji i rozprzestrzeniania się zmiany. Przy wysokich temperaturach otoczenia ciało ludzkie przegrzewa się łagodnie, średnio i mocno. Z łagodnym nasileniem możliwe jest ogólne osłabienie, złe samopoczucie, pragnienie, szum w uszach, suchość w ustach, zawroty głowy, nudności i wymioty.

Przy umiarkowanym nasileniu dochodzi do wzrostu temperatury do 39-40 stopni, letargu lub krótkotrwałej utraty przytomności, wilgoci w skórze i spadku napięcia mięśniowego. Z ciężkim nasileniem dochodzi do udaru cieplnego, w którym nie ma świadomości (śpiączka cieplna), temperatura do 41-42 stopni, skóra i widoczne błony śluzowe są suche, źrenice są rozszerzone, reakcja na światło jest powolna lub nieobecna, puls 140-160 na minutę.

Przy bezpośrednim działaniu płomienia na skórę pojawiają się oparzenia termiczne, których nasilenie miejscowych i ogólnych objawów zależy od głębokości uszkodzenia tkanki i obszaru dotkniętej powierzchni ciała.

Ekspozycja na niskie temperatury

  1. ostre przeziębienia - przemarzanie i odmrożenia
  2. przewlekłe przeziębienia - dreszcze i zimne zapalenie nerwów naczyniowych

4 główne rodzaje odmrożeń:

1) powstałe w wyniku działania suchego mrozu (temperatura poniżej 30 stopni), z pierwotną martwicą tkanek

2) powstające w temperaturach powyżej zera („stopa okopowa”)

3) odmrożenie „kontaktowe” w temperaturze podkrytycznej

4) zespół zimna (neurovasculitis) dotyka otwartych obszarów skóry z przewlekłym zimnem. Klinicznie wyraża się obrzękiem, sinicą i parestezją.
Promieniowanie przenikające

Czynniki narażenia ludności na promieniowanie:

  • Narażenie zewnętrzne na radioaktywną chmurę i skażone radioaktywnie powierzchnie ziemi, budynków, konstrukcji
  • Narażenie wewnętrzne na skutek wdychania substancji radioaktywnych do powietrza oraz spożycia żywności i wody zanieczyszczonej radionuklidami
  • Narażenie na kontakt z powodu radioaktywnego skażenia skóry

Efekty po naświetlaniu:

  1. somatyczne - obserwowane u osoby narażonej:

i. deterministyczne - ostra i przewlekła choroba popromienna, miejscowe urazy popromienne, łysienie, zaćma, hipoplazja tarczycy, pneumoskleroza

b. stochastyczne (prawdopodobne) - późne odległe przejawy promieniowania (nowotwory, białaczki, przy działaniu na komórki rozrodcze - poronienia, przedwczesna śmierć zarodków, martwe urodzenia, deformacje)

2. dziedziczne - obserwowane u potomków napromieniowanych.

Nadmierna aktywność fizyczna

Specyficzny stan organizmu, który pojawia się po długotrwałym (a czasem krótkotrwałym) stresie fizycznym lub psychicznym - przepracowanie.

Ból. Urazy, stany zapalne, narażenie na wysokie lub niskie temperatury, kwasy, zasady itp. towarzyszy ból, który jest rodzajem ochronnej reakcji organizmu. Ból, powodując cierpienie, irytuje, rozprasza, a działając przez długi czas staje się przyczyną poważnych problemów zdrowotnych, wpływa na wszelkie działania człowieka, jego zachowanie, czyni go bardziej podatnym na wrogie wpływy środowiska. Tracąc swoją użyteczną funkcję ochronną, zamienia się w chorobę. Jednak osoba jest w stanie poradzić sobie z bólem, a nawet z bardzo silnym bólem, pokonać go..

Działanie środków chemicznych

- środki nietrwałe (działanie szkodliwe utrzymuje się przez kilka minut np. fosgen i kwas cyjanowodorowy).

Substancje drażniące działają na błony śluzowe, górne drogi oddechowe i oczy. Oznaki porażki: pieczenie i ból oczu, katar, kaszel. Odzież ochronna i maska ​​gazowa są niezawodnie chronione przed drażniącymi substancjami toksycznymi.

Wraz z porażką czynnika nerwowego pojawia się światłowstręt spowodowany zwężeniem źrenic oczu, bólem w klatce piersiowej i dusznością. Jako ochronę służy maska ​​gazowa, odzież ochronna.

Pęcherze wpływają na układ oddechowy, skórę i przewód pokarmowy. Oznaki zmian skórnych: zaczerwienienie ciała 2-6 godzin po ekspozycji, owrzodzenie po 2-3 dniach. Do ochrony należy stosować środki ochrony skóry i maskę gazową, w przypadku kontaktu ze skórą - indywidualne opakowanie antychemiczne IPP-8.

Powszechnie trujące środki zarażają niechronione osoby poprzez układ oddechowy oraz podczas picia wody i pożywienia. Oznaki porażki: zawroty głowy, wymioty, strach, utrata przytomności, drgawki, paraliż. Głównym środkiem ochrony jest maska ​​gazowa. Jeśli pojawią się oznaki zatrucia, podaje się specjalny lek (na przykład antidotum).

Środki duszące wpływają na płuca człowieka, powodując ich obrzęk, podrażnienie oczu i błon śluzowych. Oznaki uszkodzenia: podrażnienie oczu, łzawienie, zawroty głowy, ogólne osłabienie. Maska gazowa służy jako ochrona.

B.V. Kravets M.V.Duganova bezpieczeństwo życia

ImięB.V. Kravets M.V.Duganova bezpieczeństwo życia
KotwicaBZhD_2013_pechat.doc
data14.12.2017
Rozmiar1,66 Mb.
Format pliku
Nazwa plikuBZhD_2013_pechat.doc
TypInstruktaż
# 11362
strona16 z 23
Wybór na podstawie: KR Ecology Kravets VV.docx

TEMAT 10. Podstawy organizacji pomocy medycznej i psychologicznej ludności, pracowników medycznych i ratowników w sytuacjach awaryjnych
Pytania badawcze

1. Psycho-traumatyczne czynniki zagrożenia.

2. Cechy rozwoju zaburzeń neuropsychiatrycznych populacji i ratowników w sytuacjach nagłych.

3. Podstawy organizacji pomocy medycznej i psychologicznej ludności, pracowników medycznych i ratowników.

Wniosek.
Obecny etap rozwoju społeczeństwa charakteryzuje się zauważalnymi destrukcyjnymi przemianami społeczno-kulturowymi: globalnym kryzysem duchowo-moralnym, charakteryzującym się brakiem równowagi ideałów i wartości moralnych, co jest przyczyną społecznej niedojrzałości młodego pokolenia; rola środków masowego przekazu, aktywnie wpływających na ludzką świadomość, zachowania, wzajemne zrozumienie między jednostkami i ogólnie narodami; rozwój globalnych systemów telekomunikacyjnych, co znacznie rozszerzyło możliwości szerzenia w społeczeństwie kultu siły i przemocy, co zwiększyło poziom zaburzeń neuropsychiatrycznych, nieadekwatną agresywność, niemotywowane okrucieństwo i samobójstwa; tworzenie nowych technologii informacyjnych, które powodują zmiany w psychice ludzi, ich świadomości i zachowaniu.

Ostatnim dziesięcioleciom życia naszego społeczeństwa towarzyszy coraz większa liczba sytuacji ekstremalnych o różnej skali i charakterze. Jednocześnie szybko rośnie liczba uczestników tych wydarzeń, którzy są narażeni na skrajności. Ekstremalność oznacza oddziaływanie na osobę takich warunków, w których psychika działa na granicy tego, co jest możliwe, jak również powyżej granicy tego, co jest możliwe dla danej osobowości, a po których następują zmiany w jej indywidualnych cechach psychicznych..

W 2008 r. Na terytorium Federacji Rosyjskiej wystąpiło ponad 1100 sytuacji kryzysowych, czyli znacznie więcej niż w 2007 r. (810 przypadków). Zdecydowana większość z nich wystąpiła w sferze technogenicznej. A w przyszłości, według wstępnych prognoz, liczba takich sytuacji awaryjnych wzrośnie z powodu przestarzałej komunikacji podziemnej i naziemnej. We wszystkich sytuacjach awaryjnych uwarunkowania moralne i stan psychiczny człowieka odgrywają decydującą rolę..

1. Psycho-traumatyczne czynniki zagrożenia

Klęski żywiołowe, wypadki, akty terrorystyczne tworzą sytuacje niebezpieczne dla życia, zdrowia i dobrobytu znaczących grup ludności. Skutki te stają się katastrofalne, gdy powodują wielkie zniszczenia, śmierć, obrażenia i cierpienie znacznej liczby ludzi. Ludzie przebywający w ekstremalnych stanach zagrożenia doświadczają traumatycznych czynników, pod wpływem których dochodzi do zaburzeń psychicznych i spada skuteczność wszelkich działań. W tym przypadku efekt psychogenny odczuwają również osoby, które znajdują się poza strefą zagrożenia ze względu na oczekiwanie lub prezentację jego konsekwencji..

Jeżeli promień działania czynników niebezpiecznych i szkodliwych sytuacji awaryjnych można określić za pomocą obliczeń przy użyciu dostępnych wzorów matematycznych, to promień działania efektu psychotrazowego może być dowolny, a zatem trudny do określenia. W tym samym czasie rozwija się PHOBIA (od greckiego Phobos - strach, strach), tj. krótkoterminowy lub długotrwały proces wywołany rzeczywistym lub wyimaginowanym niebezpieczeństwem. Po bombardowaniu atomowym japońskich miast Hiroszima i Nagasaki przez Amerykanów w 1945 roku promieniowanie dotknęło około 160 tysięcy mieszkańców, ale strach przed bronią jądrową ogarnął prawie wszystkich mieszkańców planety. Po wypadku w elektrowni atomowej w Czarnobylu ponad 15 milionów ludzi zaczęło odczuwać strach przed promieniowaniem (radiofobia).

Składowe czynników psycho-traumatycznych

- elementy naturalne (trzęsienia ziemi, powodzie, huragany, błoto, osuwiska itp.);

- wywołane przez człowieka (promieniowanie, wypadki chemiczne, biologiczne, pożary, eksplozje);

- militarne (lokalne konflikty zbrojne, militarne);

- biologiczne i społeczne (choroby zakaźne, głód, terroryzm).

Oznacza to, że wszelkie sytuacje kryzysowe o różnej skali mogą być czynnikami psychotraumatycznymi. To obraz zniszczeń, wypadków, paniki, widoku rannych, ofiar śmiertelnych. Ponadto ich negatywny wpływ potęguje prasa, media elektroniczne - radio, telewizja itp. Dla mieszkańców Rosji czynniki traumatyczne potęguje fakt, że występuje dotkliwy niedobór specjalistów z zakresu psychologii człowieka. Tak więc, według różnych szacunków, w Rosji jest od dwóch do czterech takich specjalistów, aw Stanach Zjednoczonych dziesiątki tysięcy psychologów.

Niebezpieczne i szkodliwe czynniki sytuacji awaryjnych, działające na określonym terytorium, na którym znajduje się populacja, flora i fauna, stanowią ognisko szkód. Może być proste lub złożone.

Zmiana prosta to zmiana, która pojawia się pod wpływem jednego szkodliwego czynnika, na przykład promieniowania, pożaru lub wybuchu. Złożone (złożone) to ognisko zmiany powstałe w wyniku wystąpienia kilku szkodliwych czynników. Na przykład w wyniku tsunami w 2011 roku konstrukcje elektrowni jądrowej uległy zniszczeniu, powodując wyciek substancji radioaktywnych, powodując wzrost promieniowania na dużym obszarze. Częściej zmiany są złożone, na przykład choroby zakaźne pojawiają się podczas trzęsienia ziemi, wycieku toksycznych substancji itp..

2. Cechy rozwoju zaburzeń neuropsychiatrycznych w populacji i ratowników w stanach nagłych o różnym charakterze

Nagły wypadek jest zawsze stresujący. Międzynarodowa Klasyfikacja Chorób (ICD-10) oferuje następujące rodzaje reakcji na silny stres:

1. Ostra reakcja na stres. Rozwija się w odpowiedzi na silne stresujące wydarzenie. W tym przypadku istnieje wyraźny czasowy związek między wystąpieniem objawów a traumatycznym wydarzeniem. Objawy: 1. Początkowy stan oszołomienia; 2. Depresja, lęk, rozpacz, złość, nadpobudliwość lub oddalenie się od siebie szybko lub mieszają się ze sobą, ale nie trwają długo.

Szybka reakcja objawów (w ciągu godzin) w przypadku neutralizacji czynnika traumatycznego lub przedłużającej się reakcji - od dni do trzech, jeśli traumatycznego zdarzenia nie można zneutralizować.

2. Zespół stresu pourazowego (PTSD). Opóźniona i / lub przedłużająca się reakcja na doświadczony wypadek lub traumatyczne wydarzenie.

i. Ponowne przeżywanie traumy w postaci obsesyjnych wspomnień (reminiscencji) koszmarów, fantazji i wyobrażeń.

b. Na tle powtarzających się traumy pojawia się uczucie „odrętwienia” i otępienia emocjonalnego, wyobcowanie społeczne, zmniejszenie reakcji na otoczenie.

w. Unikanie sytuacji przypominających traumę.

d. Czasami mogą wystąpić ostre epizody strachu, paniki, agresji spowodowane wspomnieniami traumy lub reakcjami na nią. Obserwuje się zwiększoną pobudliwość autonomiczną, poziom czuwania z bezsennością i reakcje lękowe. Początek zaburzenia - po okresie utajenia (od kilku tygodni do sześciu miesięcy).

3. Zaburzenie adaptacyjne. Obserwuje się go w okresie adaptacji do znaczącej zmiany statusu społecznego. Istnieje indywidualna predyspozycja (podatność), ale w połączeniu z dowodami, że zaburzenie nie wystąpiłoby bez narażenia na stresor.

i. Depresyjny nastrój, niepokój, niepokój.

b. Poczucie niezdolności do radzenia sobie z sytuacją, przystosowania się do niej.

w. Pewien spadek produktywności w codziennych czynnościach.

d. uzależnienie od dramatycznych zachowań, wybuchy agresji.

W sytuacjach nagłych odnotowano następującą dynamikę rozwoju zaburzeń neuropsychiatrycznych.

Faza strachu. Osoba ma nieprzyjemne doznania w postaci napięcia i niepokoju. Przy złożonych reakcjach strachu wraz z powyższym często występują nudności, omdlenia, zawroty głowy, dreszcze przypominające dreszcze, au kobiet w ciąży poronienia.

Faza hiperkinetyczna (hipokinetyczna). To jest reakcja pobudzenia motorycznego. Bardzo często u człowieka obserwuje się rzucanie bez celu i chęć ucieczki. W innym przypadku dochodzi do ostrego spowolnienia ruchowego, osiągania całkowitego bezruchu i otępienia, gdy osoba w stanie szoku psychicznego zamiast biegać zamarza.

Faza zmian wegetatywnych. Występuje somatyzacja reakcji psychologicznych. Ból serca, bóle głowy i mięśni, tachykardia, drżenie, zaburzenia widzenia i słuchu, niestrawność, częste oddawanie moczu.

Faza zaburzeń psychicznych. Im silniejszy czynnik psychotraumatyczny, tym głębsze zaburzenia, które pojawiają się u ofiar. Obejmują niezdolność do koncentracji; zaburzenia pamięci, logika, szybkość myślenia, halucynacje.

Jak wykazały specjalne badania, zaburzenia neuropsychiatryczne w sytuacjach nagłych mają wiele wspólnego z zaburzeniami klinicznymi, które rozwijają się w normalnych warunkach. Istnieją jednak również istotne różnice:


  • ze względu na mnogość nagle działających czynników psycho-traumatycznych w nagłym wypadku, u dużej liczby osób jednocześnie występuje zaburzenia psychiczne.

  • obraz kliniczny w tych przypadkach nie jest ściśle indywidualny, jak w „normalnych” traumatycznych okolicznościach, ale ogranicza się do szeregu dość typowych objawów. Pomimo rozwoju zaburzeń psychogennych i utrzymującej się sytuacji zagrażającej życiu, poszkodowany jest zmuszony do dalszej aktywnej walki z konsekwencjami sytuacji kryzysowych w trosce o przetrwanie i zachowanie życia bliskich i wszystkich dookoła..

Następnie powinniśmy zastanowić się nad cechami zaburzeń neuropsychiatrycznych podczas klęsk żywiołowych.

Cechy rozwoju zaburzeń neuropsychiatrycznych w klęskach żywiołowych

Klęski żywiołowe to sytuacje katastroficzne, które powstały w wyniku zjawisk naturalnych, które mają charakter awaryjny i prowadzą do zakłócenia bezpieczeństwa zwykłych czynności życiowych mniej lub bardziej znaczących grup ludzi, utraty życia, zniszczenia wartości materialnych.

Klęski żywiołowe obejmują trzęsienia ziemi, powodzie, tsunami, erupcje wulkanów, błoto, osunięcia ziemi, osuwiska, cyklony, którym towarzyszą huragany i tornada, ogromne pożary lasów i torfów, zaspy śnieżne i lawiny.

Klęski żywiołowe mogą powodować zarówno krótkotrwałe, jak i długotrwałe zaburzenia psychiczne, ale te ostatnie rozwijają się u „osób wrażliwych i osób z chorobami psychicznymi w wywiadzie”.

Spośród klęsk żywiołowych największy efekt psychotraumatyczny mają trzęsienia ziemi o dużej (czasem średniej) sile. Nagłość zdarzenia (trudność bezpośredniego przewidywania), rzeczywisty brak skutecznych metod ochrony ludności, ogromne zniszczenia i uczucie kołysania ziemi to cechy tych klęsk żywiołowych.

Cechy rozwoju neuropsychicznych zaburzeń osobowości w atakach terrorystycznych

Wiadomo, że strach przed wydarzeniami terrorystycznymi ma najbardziej negatywny wpływ na dzieci i rodziny. Oznacza to, że osiągnięto główny cel terroryzmu - wpłynąć na uczucia dużej liczby ludzi. Cele terroryzmu nie są obecnie zabijane, ale żywe - ci, którzy się boją i często są to nie tylko określone jednostki, ale raczej przypadkowe jednostki. Zastraszanie ludności, demoralizacja, wywoływanie nerwicowego lęku, prowokacja, nasilenie reakcji psychotycznych. Wszystko to niestety obserwuje się teraz w naszym społeczeństwie - i do tego właśnie dążą terroryści..

Należy podkreślić, że psychogenne skutki skrajnych stanów wyjątkowych to nie tylko bezpośrednie, bezpośrednie zagrożenie życia ludzkiego, ale także zagrożenie pośrednie, stąd pojęcie „wtórnej ofiary”. Są to osoby, które nie zostały bezpośrednio dotknięte sytuacją kryzysową, ale które potem były świadkami konsekwencji. Takich ludzi jest bardzo dużo, a ich załamania, nieprzespane noce, ich depresja w takich przypadkach są w dużej mierze wynikiem pracy mediów..

Z kolei proces wyszukiwania informacji zachowuje odporność na czynnik niepewności. Jednocześnie zbyt duża lub mała ilość informacji może przyczynić się do przejawiania się reakcji stresowych, a raczej tej zmiennej pośredniczącej w rozwoju stresu psychicznego - zagrożenia jakimś przyszłym zderzeniem osoby z niebezpieczną dla niego sytuacją. Dlatego przy powiadamianiu ludności o akcie terrorystycznym ważne i konieczne jest uwzględnienie ilościowej i jakościowej strony przekazywanych informacji o tragedii, aby nie doprowadzić do dwóch głównych możliwych strategii zachowania ludności: 1) ekscytacji związanej z poszukiwaniem niezbędnych informacji oraz 2) bierności spowodowanej przepięciami.

Cechy rozwoju zaburzeń neuropsychiatrycznych u ratowników

Jak pokazują liczne badania, to psychologiczne, psychofizjologiczne cechy reakcji decydują przede wszystkim o zdolności człowieka do utrzymania wydajności zawodowej i zintegrowanego zachowania w ekstremalnych warunkach. Efektywność to jedna z wiodących kategorii działań, która decyduje o powodzeniu i jakości rozwiązywania powierzonych zadań. Efektywność odzwierciedla zdolność podmiotu do wykonania określonej pracy pod względem merytorycznym w określonych warunkach działalności przez określony czas z wymaganą wydajnością i jakością.

Ogólne trendy pojawiania się i rozwoju naruszeń, które występują u ratowników, podlegają prawom opisywanym przez teorie stresu emocjonalnego i adaptacji psychicznej. Dynamikę spadku zdolności do pracy i rozwoju zmęczenia dobrze widać w analizie siedmiu faz zmian poziomu rezerw funkcjonalnych ciała ratownika w procesie aktywności zawodowej.

1. Faza mobilizacji. W takim przypadku organizm przygotowuje się do wykonania określonej pracy (okres przedstartowy). Faza charakteryzuje się mobilizacją rezerw energetycznych, wzrostem napięcia ośrodkowego układu nerwowego, ukształtowaniem planu i strategii zachowania, wewnętrznym „graniem” kluczowych elementów działania

2. Faza reakcji pierwotnej (okres urabialności). Jest to typowe dla momentu rozpoczęcia działalności i charakteryzuje się krótkotrwałym spadkiem prawie wszystkich wskaźników stanu funkcjonalnego..

3. Faza nadwyżki rekompensaty. Jednocześnie organizm człowieka dostosowuje się do najbardziej ekonomicznego optymalnego trybu wykonywania pracy w określonych warunkach. Faza charakteryzuje się optymalizacją reakcji organizmu na wymagany charakter pracy i wielkość obciążenia.

4. Faza kompensacyjna (okres maksymalnej wydajności) charakteryzuje się najbardziej ekonomicznym wykorzystaniem rezerw funkcjonalnych organizmu. Jednak przy długotrwałej pracy pod koniec tej fazy mogą pojawić się oznaki naruszenia stanu subiektywnego (zmniejszona wydajność, zmęczenie).

5. Faza subkompensacji (okres destabilizacji). Zmniejsza się poziom rezerw funkcjonalnych organizmu; utrzymanie zdolności do pracy następuje z powodu nieskompensowanej energetycznie mobilizacji rezerw. Początkowo pojawia się utajony, a następnie zauważalny spadek wydajności pracy, pojawiają się wyraźne oznaki zmęczenia. W tej fazie, z powodu bezproduktywnych wysiłków, możliwa jest rekompensata na krótki czas przy dalszym jej pogorszeniu..

6. Faza dekompensacji. Charakteryzuje się ciągłym spadkiem poziomu rezerw funkcjonalnych organizmu, dyskoordynacją funkcji, wyraźnym spadkiem sprawności zawodowej i osłabieniem motywacji. Te objawy są charakterystyczne dla wyraźnego stanu ostrego zmęczenia..

7. Faza awarii. Przejawia się podczas bardzo intensywnej i długotrwałej pracy i charakteryzuje się znacznymi zaburzeniami funkcji życiowych organizmu, wyraźną nieadekwatnością reakcji organizmu na charakter i ilość wykonywanej pracy, gwałtownym spadkiem wydajności. Zmiany te są typowe dla ciężkich postaci chronicznego zmęczenia i przepracowania..

Prowadząc akcje ratownicze, nawet dobrze wyszkoleni, doświadczeni ratownicy, zwłaszcza w początkowym okresie, mogą doświadczyć krótkotrwałych reakcji związanych z postrzeganiem katastrofy - letargu lub przeciwnie, pobudzenia, łez, osłabienia, nudności, kołatania serca itp., Które nie są należy traktować jako awarie. Jednocześnie poczucie zagrożenia, motywacja do niesienia pomocy, które początkowo pełniły rolę bodźców aktywizujących, odchodzą na dalszy plan z powodu wyczerpywania się rezerw funkcjonalnych, astenizacji. Spadek aktywności i sprawności, poziom lęku, wzrost napięcia, mogą pojawić się trudności w podejmowaniu decyzji, analizowaniu sytuacji, izolowaniu tego, co najważniejsze, od wielu okoliczności.

3. Podstawy organizacji pomocy medycznej i psychologicznej ludności, pracowników medycznych i ratowników w sytuacjach awaryjnych

Ochrona medyczna i psychologiczna to zestaw środków podejmowanych w celu zapobieżenia lub zminimalizowania wpływu czynników szkodliwych na ludność i ratowników. Obejmuje: zapobieganie i eliminację reakcji paniki; szkolenie moralno-psychologiczne ludności i ratowników oraz psychoterapia pojawiających się zaburzeń neuropsychicznych.

Zapobieganie i eliminacja reakcji paniki

Panika to uczucie strachu, które ogarnia osobę lub grupę ludzi, a następnie przenosi się na innych i przekształca w niekontrolowany proces. Emocjonalność postrzegania tego, co się dzieje, gwałtownie wzrasta, spada odpowiedzialność za ich działania. Osoba nie może racjonalnie ocenić swojego zachowania i poprawnie zrozumieć aktualnej sytuacji. W takich warunkach dochodzi do utraty stopnia świadomego przywództwa i przypadkowego przejęcia „przywództwa” przez działania ludzi przez osoby w stanie strachu i działające nieświadomie, automatycznie. Osoby te jasnością swoich działań i mowy (krzyków) znajdują się w stanie zawężonej świadomości w związku ze strachem i działają automatycznie, bez oceny sytuacji. Masa ludzi zaczyna ślepo naśladować takich alarmistów, rodzi się „instynkt stadny”. Poniżej znajduje się zestaw czynników, które wywołują panikę..

Środki zapobiegawcze i radzenie sobie z wynikającymi z nich reakcjami paniki:

- szkolenia z zakresu bezpieczeństwa i praca wychowawcza w zakresie kształtowania ostrożności w umysłach ludzi, zapobiegania i racjonalnego zachowania w sytuacjach awaryjnych i awaryjnych;

- profesjonalny dobór osób do pracy przy pracach niebezpiecznych, a zwłaszcza kierowników zespołów produkcyjnych;

- rzetelne, przekonujące i dostatecznie kompletne informowanie ludności o tym, co się stało;

- terminowe działania ludzi o silnej woli i silnych, świadomych osobowościach;

- włączanie ludzi w ogólny tok pracy, jako sposób na odwrócenie ich uwagi od „przywódcy” alarmistów.

Osoba pracująca w niebezpiecznych branżach musi:

- mieć psychologiczną gotowość do działania w nagłych przypadkach;

- znać swoje obowiązki w zakresie zapobiegania i zatrzymywania sytuacji awaryjnych;

- być odpowiedzialnym nie tylko za występowanie wypadków, ale także za charakter swoich działań podczas przewodzenia masom;

Szkolenie moralne i psychologiczne ludności i ratowników

Każda osoba może być zaangażowana w sytuację awaryjną, tylko przejawy (mobilizacja lub przeciwnie, osłabienie) jej zasobów wewnętrznych będzie zdeterminowane jej stabilnością moralną i psychologiczną, od stanu psychicznego zależy gotowość osoby do świadomego, konsekwentnego, pewnego działania w obecnej sytuacji.

Stabilność moralna i psychologiczna ratowników zależy w dużej mierze od jakości i ram czasowych prowadzenia akcji ratowniczej.

Osoby nieprzygotowane psychicznie, nieutwardzone mają uczucie strachu i chęci ucieczki z niebezpiecznego miejsca, podczas gdy inni - szok psychiczny, któremu towarzyszy drętwienie mięśni. W tym momencie proces normalnego myślenia zostaje zakłócony, kontrola świadomości nad uczuciami i słabnie lub całkowicie zanika. Procesy nerwowe (podniecenie lub zahamowanie) objawiają się na różne sposoby.

Niespodziewane pojawienie się niebezpieczeństwa, nieznajomość natury i możliwych konsekwencji klęski żywiołowej lub wypadku, zasad zachowania się w tym środowisku, brak doświadczenia i umiejętności radzenia sobie z tym, co się stało, słaby trening moralny i psychologiczny - wszystko to prowadzi do powstania zaburzeń psychicznych.

Aby ich uniknąć, potrzebne jest ciągłe przygotowanie do działania w ekstremalnych warunkach, kształtowanie stabilności psychicznej, wychowanie woli. Dlatego główną treścią treningu psychologicznego jest rozwój i utrwalenie niezbędnych cech psychologicznych. Najważniejsze jest tutaj maksymalne zbliżenie treningu do rzeczywistych warunków, jakie mogą wystąpić w danym regionie, miejscowości lub obiekcie. Szczególnie ważne jest kultywowanie samokontroli, opanowania, umiejętności trzeźwego myślenia w trudnym i niebezpiecznym środowisku. Nie da się rozwinąć tych przymiotów jedynie poprzez słowne zapoznanie się z działaniami na terenie klęski żywiołowej. Tylko praktyka i ponowna praktyka pomogą zdobyć doświadczenie emocjonalne i wolicjonalne, niezbędne umiejętności i stabilność psychiczną.

Dlatego prowadząc zajęcia z ludnością, a tym bardziej z personelem formacji (pododdziałów), konieczne jest podanie nie tylko werbalnego opisu niezbędnych działań, nie ograniczając się do wyświetlania filmów i filmów wideo, ale konieczne jest wypracowanie technik i metod tych akcji ratowniczych, z którymi najprawdopodobniej będzie to konieczne. spotkać się w okolicy. Rozwój każdej umiejętności polega na świadomym powtarzaniu określonych czynności, wykonywaniu niezbędnych ćwiczeń.

Szczególne znaczenie ma przygotowanie kolektywów - wszystkich pracowników przedsiębiorstw, organizacji i instytucji do zwiększania odporności, na stres psychiczny, rozwijanie wytrzymałości, samokontroli, niezachwianej chęci wypełniania powierzonych zadań, rozwój wzajemnej pomocy i interakcji. Trening taki powinien być prowadzony w sposób zróżnicowany, biorąc pod uwagę cel każdej formacji oraz sytuację, w jakiej może znaleźć się dana drużyna. I trzeba to robić podczas ćwiczeń i treningu..

Należy pamiętać, że jednym z najważniejszych czynników jest poziom wytrenowania psychologicznego ludzi. Najmniejsze zamieszanie i przejaw strachu, zwłaszcza na samym początku wypadku lub katastrofy, w momencie rozwoju klęski żywiołowej może prowadzić do poważnych, a czasem nawet nieodwracalnych konsekwencji. Przede wszystkim dotyczy to sędziów, którzy są zobowiązani do natychmiastowego podjęcia działań w celu zmobilizowania zespołu, wykazując się przy tym osobistą dyscypliną i wytrwałością. To niewiara w siebie, w mocne strony i możliwości zespołu paraliżuje wolę.

Szkolenie ludności jest zadaniem państwowym, co oznacza, że ​​edukacja oraz szkolenie moralne i psychologiczne ludzi muszą zostać podniesione na nowy poziom jakościowy, zorganizowane, masowe i realizowane wszędzie. Rząd Federacji Rosyjskiej uchwałą z 24 lipca 1995 r. Określił „Procedurę szkolenia ludności w zakresie ochrony przed sytuacjami kryzysowymi”. Teraz musi nabrać uniwersalnej, ogólnopolskiej skali i być prowadzona w odpowiednich grupach wiekowych lub społecznych, od placówek przedszkolnych po niepracującą ludność w miejscu zamieszkania. Natomiast kształcenie całej młodzieży studenckiej powinno odbywać się w placówkach oświatowych w godzinach szkolnych według specjalnych programów. W celu sprawdzenia wyszkolenia ludności, zaszczepienia w niej praktycznych umiejętności rozsądnych i rozważnych działań w sytuacjach awaryjnych, Rząd wymaga regularnych, taktyczno-specjalnych, kompleksowych ćwiczeń i szkoleń w przedsiębiorstwach, organizacjach i instytucjach, niezależnie od ich formy organizacyjno-prawnej..

Kształtowanie się takich cech moralnych, bojowych i psychologicznych, jak inicjatywa, szybkość reakcji, determinacja, umiejętność wytrzymania strachu i paniki, wytrzymywanie ekstremalnej aktywności fizycznej, powinno stać się integralną częścią całego nowo przyjętego systemu szkolenia i edukacji ludności Rosji do działania w każdej sytuacji kryzysowej.

Psychoterapia pojawiających się zaburzeń neuropsychicznych

Wszystkie ofiary nagłych wypadków są zaangażowane w rehabilitację psychologiczną, są to nie tylko dotknięta ludność, ale także pracownicy medyczni ludności, a także ratownicy. Ofiarom pomocy psychologicznej udzielają różni specjaliści - psychiatrzy, psychoterapeuci, psycholodzy. Ponadto, jak pokazują doświadczenia różnych krajów świata, najbardziej owocne jest zintegrowane podejście do udzielania pomocy psychologicznej takim ofiarom, tj. gdy istnieje bliskie współdziałanie lekarzy, psychologów (ochrona medyczna i psychologiczna)

Na podstawie ustawy „O udzielaniu pomocy psychologiczno-psychiatrycznej w nagłych wypadkach” (2002) pomoc ofiarom organizowana jest z wykorzystaniem istniejących placówek „Infolinii”, poradni socjalnych i psychologicznych, oddziałów stanów kryzysowych, zespołów psychoterapeutycznych specjalistycznej opieki medycznej..

W oddziałach „Infolinia” przydzielane są osobne numery telefonów do pracy z poszkodowanymi w trybie „Infolinia”, która działa codziennie, 24 godziny na dobę, bez przerw. Numery telefonów „gorącej linii” na czas nagłego wypadku podawane są ludności za pomocą środków masowego przekazu (przykładem jest informacja w metrze - o problemach psychologicznych i środkach pomocowych).

Biura pomocy społecznej i psychologicznej zakładów opieki zdrowotnej pracują codziennie, przez całą dobę, bez przerwy. Do ich zadań należy zapewnienie, m.in.w epicentrum nagłych wypadków, opieki ambulatoryjnej dla osób z zaburzeniami psychicznymi powstałymi w nagłych wypadkach. Oddziały kryzysowe zakładów opieki zdrowotnej pracują codziennie, przez całą dobę, bez przerwy. Do ich zadań należy zapewnienie opieki szpitalnej osobom z zaburzeniami psychicznymi powstałymi w nagłych wypadkach. Zespoły medyczno-ratownicze doraźnej opieki psychiatrycznej zakładów opieki zdrowotnej pracują codziennie, całodobowo, bez przerw, we współpracy z gabinetami pomocy społecznej i psychologicznej, oddziałami kryzysowymi, poradniami neuropsychiatrycznymi, przychodniami i gabinetami, szpitalami psychiatrycznymi.

Zespoły psychoterapeutyczne. Ich zadania to:

- organizacja i prowadzenie segregacji medycznej osób dotkniętych zaburzeniami neuropsychiatrycznymi;

- terminowa i szybka ewakuacja ofiar z ogniska zmiany;

- organizacja i udzielanie pomocy doraźnej i specjalistycznej pomocy psychoterapeutycznej w szpitalach położonych najbliżej strefy ratunkowej (CRH);

- połączenie środków medycznych i rehabilitacyjnych.

Organizując pracę we wczesnym okresie katastrofy niewątpliwie ważne jest doświadczenie zawodowe, poziom kwalifikacji reakcji, rozwinięta intuicja, wysoki profesjonalizm i zgodność psychologiczna członków zespołów ratowniczych, w tym medycznych i pielęgniarskich. Ocena ostrych klinicznie wyraźnych stanów psychicznych i psychotycznych na poziomie reakcji (tzw. Diagnoza rozpoznająca). Terminowa identyfikacja histerycznie zdekompensowanych osobowości, ogarniętych przerażeniem i strachem, ponieważ ten kontyngent jest grupą o zwiększonym ryzyku wystąpienia paniki.

Segregacja osób poszkodowanych w stanach nagłych z zaburzeniami psychicznymi:

Pierwsza grupa osób dotkniętych zaburzeniami psychicznymi stanowi zagrożenie dla siebie i innych. Psychogenne reakcje wstrząsu afektywnego z pobudzeniem lub otępieniem;

druga grupa potrzebuje pierwszej pomocy. W przypadku niewystarczająco skutecznej terapii grupa ta trafia do psychoizolatora;

Trzecia grupa potrzebuje opóźnionej opieki medycznej, która może być zapewniona w szpitalu neuropsychiatrycznym;

Czwarta grupa osób dotkniętych chorobą to osoby z najłagodniejszymi postaciami zaburzeń psychicznych. Tacy pacjenci po wprowadzeniu środków uspokajających i krótkim odpoczynku mogą rozpocząć pracę..

Kryteria sortowania: 1. ocena stanu świadomości (są naruszenia lub nie); 2. ocena zaburzeń ruchowych (pobudzenie psychomotoryczne lub nie); 3. osobliwości stanu emocjonalnego (pobudzenie, depresja, lęk, lęk).

Pomoc w nagłych wypadkach z bańkami:

- pobudzenie emocjonalne z zachowanym kontaktem z ofiarami o przytłumionej świadomości;

- otępienie psychogenne lub depresyjne;

- otępienie psychogenne i depresyjne;

- napady padaczkowe lub stan padaczkowy;

- zjawiska ostrych objawów odstawienia, majaczenia;

- rozwinęły się ostre stany psychotyczne.

Podstawowym celem farmakoterapii zaburzeń neuropsychiatrycznych jest złagodzenie stanu ostrego, stosowanie neuroleptyków, środków uspokajających, przeciwdepresyjnych i ich kombinacji. W przypadku opóźnienia ewakuacji do szpitala, pobudzonej ofierze wykonuje się wielokrotne zastrzyki i na pewno 20-30 minut przed rozpoczęciem działań ewakuacyjnych.

Zakres specjalistycznej pomocy psychoterapeutycznej ofiarom w szpitalach położonych najbliżej strefy ratunkowej obejmuje następujące działania leczniczo-profilaktyczne: 1. organizacja leczenia psychiatrycznego dla osób z zaburzeniami psychicznymi pozostawionymi do leczenia na miejscu; 2. przygotowanie lekowe osób z zaburzeniami psychicznymi do ewakuacji do szpitala psychiatrycznego.

Po wykonaniu zadań, na zlecenie terytorialnego organu ochrony zdrowia, zespół psychoterapeutów można w razie potrzeby pozostawić do pracy w szpitalach położonych najbliżej pogotowia w celu zapewnienia specjalistycznej pomocy psychoterapeutycznej zarówno poszkodowanym, jak i likwidatorom następstw zdarzenia.

Personel brygady: lekarze - 2 osoby, pielęgniarki - 2 osoby, sanitariusze - 2 osoby, kierowca-sanitariusz - 1 osoba.

Wszystkie osoby z zaburzeniami świadomości, myślenia, niepokoju ruchowego, ciężkiej depresji po udzieleniu pierwszej pomocy medycznej podlegają skierowaniu do szpitala neuropsychiatrycznego. Specjalną grupę stanowią ofiary, które oprócz głównych uszkodzeń - urazów, oparzeń, zatruć, uszkodzeń popromiennych - mają również zaburzenia psychiczne. Należy ich ewakuować do odpowiednich szpitali specjalistycznych po udzieleniu im niezbędnej pomocy mającej na celu wyeliminowanie (zapobieganie) zaburzeniom neuropsychicznym.

Ofiary z ciężkimi objawami przy braku wyraźnych zaburzeń świadomości, myślenia, sfery motorycznej, zaburzeń emocjonalnych mogą być opóźnione na pierwszym etapie ewakuacji medycznej na krótki okres (do jednego dnia) do obserwacji lekarskiej. Jeśli dojdą do siebie lub poprawią stan zdrowia, wracają do swoich normalnych obowiązków. Wybór tej grupy jest niezwykle ważny z kilku powodów: po pierwsze zapewnia zaangażowanie większej liczby osób w akcje ratownicze i doraźne; po drugie, wykluczone jest nieracjonalne wykorzystanie transportu w celu ewakuacji ich do bazy szpitalnej; po drugie, zmniejsza się obciążenie pracą szpitali neuropsychiatrycznych.

Struktura działalności lekarzy specjalistów (psychiatrów, psychoterapeutów) według pracy Centrum doraźnej pomocy psychologicznej - CEPP:

1. Zapewnienie pierwszej niespecjalistycznej opieki medycznej na izbie przyjęć ofiarom na etapie przedszpitalnym. Do udzielania tej pomocy zobowiązani są wszyscy specjaliści z wyższym wykształceniem medycznym. W strefie ratunkowej pomocy tej udzielają specjaliści medyczni, których służby przybywają na pogotowie wcześniej niż inni. Specjaliści medyczni mobilnej służby CEPP w centrum ratunkowym udzielają pierwszej niespecjalistycznej pomocy medycznej pod nieobecność lekarzy innych służb (pogotowie ratunkowe, pogotowie ratunkowe itp.).

2. Świadczenie specjalistycznej pomocy psychiatrycznej i psychoterapeutycznej w izbie przyjęć ofiarom na etapie przedszpitalnym. Celem pracy lekarzy specjalistów mobilnej służby CEPP w izbie przyjęć jest udzielenie ofiarom nagłych przypadków specjalistycznej pomocy psychiatrycznej i psychoterapeutycznej, na którą składa się lek i komponent psychoterapeutyczny. Ofiary należy uważać nie tylko za ofiary główne, ale także za ofiary wtórne, na przykład krewnych, specjalistów i różne służby itp.).

3. Świadczenie specjalistycznej pomocy psychiatrycznej i psychoterapeutycznej ofiarom stanów nagłych na kolejnych etapach (po ustaniu działania skrajnych czynników stresowych). O udzieleniu pomocy decydują objawy psychoterapeutyczne ofiar.

W ciągu ostatnich dwóch dziesięcioleci liczba sytuacji kryzysowych prawie się podwoiła, co nie jest zaskakujące, ponieważ wzrost liczby ludności na świecie i jej gęstość, zwłaszcza w megamiastach, wprowadzanie nowych technologii, zmiany stanu środowiska, nagromadzenie i koncentracja potencjalnie niebezpiecznych gałęzi przemysłu zaostrzyły problemy z ochroną ludzi, obiektów gospodarczych i środowiska. środowiska przed rosnącym zagrożeniem naturalnym i spowodowanym przez człowieka.

Wzrost liczby nagłych przypadków prowadzi do wzrostu liczby osób z ostrymi reakcjami na stres, a także liczby ofiar wtórnych. Jednocześnie w społeczeństwie dochodzi do kumulacji osób z tak długotrwałymi zaburzeniami jak zespół stresu pourazowego i zaburzenia adaptacyjne. Uważa się, że co piąta ofiara staje się po tym pacjentem poradni psychiatrycznych, psychologami. Rzeczywiście, ekstremalne sytuacje awaryjne, w tym bezpośrednie zagrożenie życia ludzi, negatywnie wpływają na ich psychikę, powodując napięcie psychiczne i emocjonalne. W efekcie w jednych towarzyszy temu mobilizacja zasobów wewnętrznych, w innych - spadek lub zakłócenie wydajności, pogorszenie stanu zdrowia, stresujące zjawiska psychologiczne..

Dlatego szczególne miejsce zajmują zaburzenia psychiczne w nagłych wypadkach. Mogą wystąpić jednocześnie u dużej liczby osób, powodując dezorganizację całego przebiegu akcji ratowniczo-ratowniczej. To determinuje potrzebę szybkiej oceny stanu poszkodowanych, rokowania wykrytych zaburzeń, a także podjęcia wszelkich możliwych środków ochrony medycznej..

Analiza problemów zapewnienia bezpieczeństwa ludzi na płaszczyźnie psychologicznej formułuje także nowe zadania jednostki: chęć zachowania zdrowia psychicznego i fizycznego, zwiększenie stabilności psychicznej. Rozwijaniem zawodowym we wszystkich aspektach zapewnienia bezpieczeństwa ludzi powinny być specjalistyczne służby psychologiczne oraz ośrodki naukowo-praktyczne.

W tym świetle zadaniem zawodowym psychologów jest zwiększanie odporności psychicznej obywateli na szybko zmieniające się warunki życia w sytuacjach kryzysowych, w okresach przemian społeczno-politycznych i ekonomicznych, a także udzielanie wsparcia psychologicznego i rehabilitacji ludności na kolejnych etapach reagowania kryzysowego..

Ważne jest, aby działać w interesie ochrony zdrowia psychicznego i duchowego człowieka i społeczeństwa, aby ustanowić prawo państwa do ochrony swoich obywateli przed psycho-traumatycznymi skutkami zarówno jednostek, jak i organów i organizacji publicznych..
LITERATURA

Aleksandrovsky Yu.A. Problemy ze zdrowiem psychicznym podczas i po nagłych wypadkach. // Psychiatria i psychofarmakoterapia. - T 3, nr 4, 2001.

Bakrenev S.V. Strategia informowania mediów o działalności rosyjskiego Ministerstwa Sytuacji Nadzwyczajnych. Zgłoś się na forum „Psychologia i psychopatologia terroryzmu”. - 2004.

Boyko Yu.P. Cechy antystresowej opieki medycznej w sytuacjach nagłych i ich konsekwencje // Psychiatria społeczna i kliniczna. - 2003. - nr 2. - str. 61 - 68.

E.V. Burmistrova System udzielania pomocy psychologicznej w sytuacji kryzysowej. // Edukacja psychologiczna i nauka. Nr 3, 2003.

Vorobiev Yu.L. i in. Katastrofy i ludzie. - M., Wydawnictwo AST - LTD, 1997, 340 str..

Zaitsev A.P. Klęski żywiołowe, wypadki, katastrofy. Zasady postępowania i działania ludności. - M., Magazyn biblioteczny „Wiedza wojskowa”, 1997, 188 s..

Wybrane wykłady na temat zapewnienia bezpieczeństwa życia w ochronie zdrowia: Podręcznik / Wyd. Członek korespondent RAMS, prof. I.M. Chizha. - M.: GBOU VPO First MGMU im. IM. Sechenov, 2012. - 204 str..

Kekelidze Z.I. Zasady udzielania pomocy psychologicznej i psychiatrycznej w stanach nagłych. // Psychiatria i psychofarmakoterapia. Tom 3, nr 4, 2001, 226 s...

Kekelidze Z.I., Shchukina B.P. Ratownicy medyczni. Materiały Państwowego Centrum Badawczego Psychiatrii Społecznej i Sądowej im V.P. Serbskogo - M., 2009, 46 s..

B.V. Kravets Podręcznik - Medyczne wsparcie środków obrony cywilnej. GOU VPO AGMA. - Błagowieszczeńsk, 2009. - 212 str..

Levchuk I.P., Tretyakov N.V. Medycyna ratunkowa. Podręcznik dla uczelni medycznych. - M.: GEOTAR - Media, 2011. - 272 str..

Organizacja Służby Medycznej Obrony Cywilnej Federacji Rosyjskiej // Ed. Yu.I. Pogodina, S.V. Trifonova - M.: State Unitary Enterprise „Medicine for You”, 2002. - 212 str..

Dekret Rządu Federacji Rosyjskiej z dnia 12 sierpnia 2011 r. Nr 660 „O zmianach w Regulaminie Ogólnorosyjskiej Służby Medycyny Katastrof”.

Rimashevskaya N.M., Potencjał ludzki Rosji: spojrzenie na XXI wiek, s. 15-20, Ludność. - 1999. - nr 1. - str.15 - 20.

Rubtsov V.V., Khailova V.A., Gladkikh L.P. Psychologiczne aspekty organizacji systemu bezpieczeństwa antyterrorystycznego. // Psychologia i praktyka, nr 4, 2001.

Sakhno I.I., Sakhno V.I. Medycyna katastrof (kwestie organizacyjne) - M.: GOU VUNMTs MH RF, 2001. - 560 str..

Trifonov S.V., Kokhanov V.P., Krasnov V.N. i inne bezpieczeństwo Rosji. M., 1999, 97-160
Pytania do samokontroli wiedzy uczniów

1. Charakterystyka okresu ostrego szoku emocjonalnego.

2. Charakterystyka okresu demobilizacji psychofizjologicznej.

3. Charakterystyka okresu wypisu.

4. Charakterystyka okresu rekonwalescencji.

5. Zaburzenia psychiczne powstające w sytuacjach nagłych.

6. Dynamika rozwoju zaburzeń neuropsychiatrycznych dotkniętych w stanach nagłych w procesie aktywności zawodowej.

7. Zapobieganie i eliminacja reakcji paniki.

8. Szkolenie medyczne i psychologiczne ludności i ratowników.

9. Zadania zespołów psychoterapeutycznych uczestniczących w eliminowaniu skutków stanów nagłych.

10. Podstawowe pojęcia dotyczące metod psychoterapii.
Zadania testowe

Wybierz jedną lub więcej poprawnych odpowiedzi

1. Pojęcie skrajności w nagłych przypadkach

1) sytuacje, w których osoba nie może podjąć właściwej decyzji, zachowanie jest w tej sytuacji nieadekwatne

2) środowisko, w którym występuje lub może wystąpić panika osoby lub grupy osób

3) wpływ na osobę takich warunków, w jakich jego psychika działa na granicy, jak i powyżej granicy możliwej dla danej osobowości, a po których następują zmiany w jej indywidualnych cechach psychicznych
2. Psycho-traumatyczne czynniki stanów nagłych

1) obraz zniszczeń, wypadków, paniki, rodzaj poszkodowanych, ofiary ludzkie, utrata bliskich. przyjaciele

2) naturalne, technogeniczne, społeczne

3) zaburzenia neuropsychiatryczne, wypadki, utrata bliskich, przyjaciół, współpracowników
3. Etapy rozwoju sytuacji awaryjnych

1) etapy powstania, inicjacji, kulminacji, eksplozji i kulminacji

2) etapy zaskoczenia, wpływ niekorzystnych czynników doraźnych, leczenie, profilaktyka

3) etapy powstania, inicjacji, kulminacji, atenuacji
4. Dynamika rozwoju reakcji neuropsychicznych podczas klęsk żywiołowych

1) faza lęku, faza hiperkinetyczna i hipokinetyczna, faza zaburzeń psychicznych, faza zmian wegetatywnych (faza demobilizacji / dekompensacji)

2) faza demobilizacji, faza dekompensacji, faza zaburzeń psychicznych

3) depresja, hipochondria, lęk, agresywność
5. Fazy zmian rezerw funkcjonalnych ciała ratowników w procesie aktywności zawodowej

1) fazy mobilizacji, pierwotna reakcja, nadwyżka rekompensaty, kompensacja, subkompensacja, dekompensacja

2) fazy mobilizacji, pierwotna reakcja, hiperkompensacja

3) fazy mobilizacji, pierwotna reakcja, nadwyżka rekompensaty, rekompensata, subkompensacja, dekompensacja, załamanie
Właściwe odpowiedzi: