Imbecility - pośredni etap oligofrenii między osłabieniem a idiotyzmem

Pośredni stopień upośledzenia umysłowego (oligofrenia), który znajduje się między osłabieniem a idiotyzmem, nazywany jest głupotą. Jest to średni stopień niedorozwoju umysłowego..

Dziecko z taką diagnozą jest uznawane za dziecko niepełnosprawne, ponieważ nie jest w stanie żyć samodzielnie. Potrzebuje opieki i stałego nadzoru.

Imbecyle można wyszkolić, ale umiejętności, których się uczą, są najbardziej prymitywne. Potrafią się komunikować, reagować na aprobatę lub potępienie..

Matematyka jest opanowana na poziomie prymitywnego liczenia. Liczą tylko konkretne, namacalne rzeczy: pieniądze, przedmioty. Umiejętność czytania i pisania jest trudna: potrafią czytać małe teksty, najczęściej za pomocą sylab. Pisanie ogranicza się do kilku słów.

Sukcesy społeczne i domowe przychodzą im z trudem, ale pacjenta można nauczyć dbania o siebie, samodzielnego jedzenia, ubierania się.
Potrafią opanować podstawowe umiejętności pracy, ale uczenie się odbywa się poprzez długie powtarzanie i zapamiętywanie tych samych czynności.

Wieczne dzieci

Wyższe funkcje mózgu, które w rzeczywistości tworzą wyjątkową osobowość człowieka, są na niezwykle niskim poziomie. Zgodnie ze swoim rozwojem umysłowym osoby cierpiące na głupotę pozostają na zawsze w wieku „przedszkolaka”.

W przeciwieństwie do ludzi z łagodną postacią upośledzenia umysłowego, imbecyl jest łatwy do rozpoznania, nawet po zewnętrznych znakach. W zależności od mikro lub wodogłowia, pacjent ma nieproporcjonalny rozmiar głowy: za mały lub za duży.

Nieprawidłowy zgryz, uszy z płatami przylegającymi do głowy, zdeformowane kości twarzy, zastygły, nieruchomy wygląd - to wszystko zewnętrzne oznaki głupoty.

To znaczy te, które można zobaczyć na twarzy. Podczas chodzenia są niezdarne, słabo koordynują ruchy, często garbią się, pochylają. Drobne zdolności motoryczne, ze względu na ogniskowe objawy neurologiczne, są prawie poza ich kontrolą. Wielkim osiągnięciem dla osób z głupotą jest zawiązanie sznurówek, nawleczenie igły.

Takie osoby są zmuszone spędzić całe życie w rodzinie swoich rodziców na pozycji 7-letnich dzieci. Ojciec i matka są dla nich przedmiotami niewyczerpanej miłości. Nie zakładają własnych rodzin. Komunikacja ogranicza się do kręgu rodzinnego lub grup rehabilitacyjnych.

Stała kontrola

Mowa imbecyla to zestaw kilkuset prostych słów, których używa tylko wtedy, gdy jest to absolutnie konieczne. Są związani językiem, nieprawidłowo formułują zdania, używają krótkich fraz. Myślenie rozwija się na najbardziej prymitywnym poziomie, czynnik wolicjonalny jest nieobecny, emocje są wyczerpane przez manifestację radości lub złości.

Zmiana w ich zwykłych okolicznościach pogrąża ich w strachu i zamieszaniu. Nieinicjatywne, sugestywne, pasywne, łatwo mogą ulec złemu wpływowi. Dlatego potrzebują stałej kontroli i nadzoru przez całe życie..

Pogląd imbecyla nie wykracza poza zaspokojenie naturalnych potrzeb i zaspokojenie najprostszych instynktów.

Nieustannie prześladuje ich uczucie głodu, potrafią jeść w dużych porcjach, nie czując się najedzeni. Ważne jest, aby utrwalić ich reguły dotyczące najprostszych norm zachowania..

Bez czujnego nadzoru rodziny, nauczycieli i psychiatrów tacy pacjenci mogą stanowić zagrożenie dla innych. Są pozbawieni zahamowań seksualnych i nie mogą stłumić popędu seksualnego. Często grozi to zachowaniami aspołecznymi (masturbacją), molestowaniem kobiet i przestępstwami seksualnymi.

Formy choroby

Oligofrenia w stopniu głupoty, w zależności od przyczyn patologii, dzieli się na cztery formy.

  1. Forma dziedziczna. Jest to spowodowane wadliwymi genami rodzicielskimi.
  2. Forma domaciczna. Chorobę wywołują infekcje bakteryjne lub wirusowe, na które cierpi kobieta w ciąży.
  3. Postać upośledzenia umysłowego spowodowana: a) urazem porodowym, niedotlenieniem mózgu płodu, asfiksją noworodka; b) poważne infekcje lub urazy czaszki doznane we wczesnym dzieciństwie.
  4. Upośledzenie umysłowe spowodowane wrodzoną wadą układu hormonalnego lub mózgu.

Prowokowanie czynników i powodów

Istnieje kilka zestawów przyczyn prowadzących do rozwoju rozwoju umysłowego:

  1. Przyczyny wewnętrzne: aberracje chromosomowe, wady genetyczne, czynniki dziedziczne.
  2. Przyczyny etiologii zewnętrznej: choroby zakaźne w czasie ciąży, nadużywanie wszelkiego rodzaju leków przez przyszłą matkę. Urazy czaszki dziecka podczas porodu lub po nim, a także różne Rh - grupy krwi matki i dziecka.
  3. Przyczyny mieszanej etiologii: wpływ na dziecko zarówno zewnętrznych, jak i wewnętrznych czynników uszkadzających. Podwójny atak czynników patologicznych daje najpoważniejszy stopień głupoty.

Etapy i stopnie rozwoju

Oligofrenia ma trzy stopnie rozwoju, w zależności od stopnia upośledzenia umysłowego - osłabienie, głupota, idiotyzm.

Z kolei głupota ma 2 stopnie nasilenia: umiarkowaną i ciężką. Każdy z nich charakteryzuje się pewną formą niedorozwoju umysłowego:

  1. Umiarkowana dotkliwość. Pacjenci z tej grupy mają IQ od 34 do 48 punktów. Zdolność myślenia jest ograniczona: jest specyficzna, bezpośrednio związana z określoną sytuacją. Tacy pacjenci nie mają możliwości analizy i skojarzeń. Pacjenci źle formułują zdania, mają język, mają minimum słownictwa potrzebnego do porozumiewania się z osobami, które się nimi opiekują. Emocjonalność jest prawie zerowa, zdolności motoryczne są słabo rozwinięte. Wyraźna jest neurologia: niedowład, zaburzenia czucia. Organiczne uszkodzenie nerwów czaszkowych często powoduje epilepsję. Czasami dodaje się oznaki autyzmu.
  2. Wyraźny stopień. Dolna granica IQ to tylko 20 punktów, górna nie przekracza 34. Objawy neurologiczne są bardzo kolorowe: paraliż, ruchliwość w stanie embrionalnym połączona z niedowładem. Zdolności intelektualne i cechy osobiste są wyrażane w najmniejszym stopniu. Pod względem słownictwa są zbliżone do sześciolatków. Potrzebują dożywotniej kontroli, pomocy w najprostszej samoobsłudze.

Imbecyl u dzieci

W przeciwieństwie do osłabienia, głupotę u twojego dziecka można podejrzewać prawie od kołyski. To dziecko spóźnia się wszędzie.

Jeśli w wieku jednego roku nie rozróżnia rodziców od nieznajomych, nie reaguje na skierowane do niego wystąpienie, nie interesuje się zabawkami, należy być ostrożnym. Dzieci zaczynają późno siedzieć, wstać.

Dzieciak z podejrzeniem głupoty nie bierze wyciągniętych do niego zabawek, nie chwyta najbliższego podpory, gdy grozi mu upadek. Opanuje chodzenie tylko w wieku 2 lat.

W tym wieku dzieci nie rozumieją, czego od nich chcą, skupiając się bardziej na intonacji rozmówcy niż na znaczeniu adresu. Nie cechuje ich ciekawość, zainteresowanie otaczającym ich światem..

Wszystkie ich gry wyróżniają się ujednoliconymi standardami i absurdalnymi stereotypami. Mowa jest im podawana z trudem, charakteryzuje się nieprawidłową budową, zawiązanym językiem. W wieku dwóch lub czterech lat dopiero zaczynają się uczyć mówić..

Na zajęciach poprawczych takich pacjentów można nauczyć liczyć tylko do 10, czytać sylabami, krótko powtarzać to, co usłyszeli.

Imbecylowe dzieci wyróżniają się niemal całkowitym brakiem emocji, „zamrożoną” mimiką i całkowitą obojętnością na otaczający je świat. W okresie niemowlęcym często mylone są z głuchoniemymi z powodu braku reakcji na skierowaną do nich mowę..

Diagnoza i test głupoty

Wady rozwojowe, takie jak głupota, można rozpoznać nawet podczas ciąży. Przy pomocy badania przesiewowego istnieje szansa na wykrycie nieprawidłowości w rozwoju płodu we wczesnych stadiach.

Testy IQ i skala Wechslera pomogą określić głupotę. Poziom IQ dla głupoty waha się od 60 do 20, w zależności od ciężkości choroby.

Wyniki poniżej 55 w skali również potwierdzają chorobę. Zgodnie z wynikami testu neuropsychiatra ocenia zdolności umysłowe.

Aby postawić diagnozę, oprócz testów prowadzona jest rozmowa z pacjentem, z której można wyciągnąć wnioski o tym, jak rozwinięta jest jego mowa, jakie są jego zainteresowania, jak bardzo jest przystosowany wśród ludzi.

W dokładnej diagnozie i wyjaśnieniu przyczyn choroby pomoże komputerowa i rezonansowa tomografia magnetyczna. Zaburzenia w pracy mózgu zostaną wykryte przez elektroencefalogram. Naczynia są sprawdzane pod kątem patologii za pomocą angiografii.

Możliwości korekcji i adaptacji pacjenta

Niemądrze, podobnie jak każdej wrodzonej postaci demencji, nie można wyleczyć. Dla takich pacjentów można jedynie leczyć nie chorobę, ale jej objawy. Leczenie farmakologiczne dzieli się na specyficzne i objawowe.

Pacjenci z zaburzeniami metabolicznymi i defektami enzymatycznymi otrzymują specjalne leczenie:

  1. W niedoczynności tarczycy brak hormonów tarczycy leczy się ich zsyntetyzowanym substytutem - lewotyroksyną. Endokrynolog wybiera indywidualny schemat przyjmowania leku, określa dawkę początkową i jej późniejszy wzrost.
  2. Fenyloketonurię leczy się ścisłą dietą. Wyklucza się żywność o wysokiej zawartości białka, czyli fenyloalaninę. Organizm nie wytwarza enzymu, który miałby przekształcić fenylaninę w tyrozynę. Mianowicie tyrozyna odpowiada za prawidłowy przebieg wielu procesów hormonalnych. Oprócz diety pacjenci powinni przyjmować karnitynę, która hamuje nadmierną produkcję hormonów tarczycy..
  3. Toksoplazmoza dobrze reaguje na leczenie antybiotykami, Diraprimem, Chloridin, preparatami arsenu.
  4. Infekcje mózgu (zapalenie mózgu, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych) leczone są antybiotykami w połączeniu z sulfonamidami (Biseptol, Sulfaton, Bacterial).

Leczenie objawowe polega na przepisywaniu leków stymulujących aktywność mózgu. Obejmują one:

  1. Psychostymulanty. Leki zwiększające poziom aktywności umysłowej i fizycznej (kofeina, Sydnocarb, Ritalin, amfetamina).
  2. Biostymulanty. Zioła i zioła przyspieszające metabolizm (wyciąg z aloesu, żeń-szeń, mumia, propolis, babka lancetowata)
  3. Diuretyki Środki usuwające nadmiar wody z organizmu (furosemid, diakarb, mannitol). Są wskazane przy wodogłowie.
  4. Leki przeciwdrgawkowe (fenobarbital, fenytoina, karbamazepina) są przepisywane pacjentom z tendencją do napadów padaczkowych.
  5. Leki psychotropowe z grupy uspokajających (Phenazepam, Elzepam, Sibazon) oraz neuroleptyków (Aminazine, Haloperidol, Tizercin) są stosowane w celu zmniejszenia pobudliwości i niemotywowanych wybuchów agresji.

Pacjenci z poważnymi zaburzeniami mowy pracują z logopedą. Wszyscy pacjenci powinni być monitorowani przez psychiatrę. Pamiętając, że imbecyle nie wyprzedzają siedmiolatków pod względem rozwoju, główne leczenie ogranicza się do wychowania, opieki i czujnej kontroli.

Jeśli nie ma kontroli nad pacjentami, łatwo wpadają pod wpływ aspołecznych elementów i stają się współsprawcami przestępstw. Takie osoby są niebezpieczne i potrzebują pokoju w poradni psychiatrycznej, w której zostaną poddani leczeniu przeciwpsychotycznemu..

Akcja prewencyjna

Zapobieganie głupocie dzieli się na pierwotne i wtórne. Pierwszą z nich jest to, że możliwe patologie są wykrywane nawet na etapie formowania się i rozwoju płodu..

Kobieta w ciąży przechodzi badania ultrasonograficzne i badania krwi na obecność określonych hormonów. Uzyskane dane wskazują na korzystny przebieg ciąży, jeśli tło hormonalne jest w porządku. Brak niektórych hormonów może wskazywać na rozwijającą się patologię płodu.

Wtórna profilaktyka to szybkie wykrywanie patologii u noworodków. Im wcześniej zostaną zidentyfikowane objawy choroby, tym wcześniej podejmowane są działania rehabilitujące i rozwijające psychikę i intelekt dziecka.

Imbecility (upośledzenie umysłowe o umiarkowanym nasileniu)

Imbecility to brak rozwoju umysłowego rozwinięty w macicy lub w pierwszych latach życia. Wskazuje na oligofrenię o umiarkowanym nasileniu. Wraz z zewnętrznymi oznakami niedorozwoju intelektualnego obserwuje się prymitywną mowę, niedorozwinięte zdolności uczenia się (IQ - 25-50), problemy z pamięcią, zwiększone nieświadome instynkty (rozwiązłość seksualna, skłonność do przejadania się). Myślenie konsekwentne, ale raczej prymitywne. Małe poglądy, sugestywność i chęć naśladowania mogą objawiać się jako zachowanie aspołeczne, szczególnie w nieznanym środowisku. Poznanie elementów samoobsługi jest możliwe, a imbecyle nie mogą żyć samodzielnie. Rozpoznanie ustala się na podstawie obrazu klinicznego, oceny rozwoju intelektualnego i psychomotorycznego. Leczenie obejmuje terapię objawową (leki nootropowe, przeciwpsychotyczne, uspokajające itp.). Wymaga nadzoru lekarskiego i stałej opieki połączonej z odpowiednim rodzicielstwem.

ICD-10

Informacje ogólne

Imbecility - demencja (oligofrenia) o umiarkowanym nasileniu. Zewnętrznie zauważalne odchylenie w rozwoju umysłowym jest spowodowane patologicznymi procesami w okresie prenatalnym lub poporodowym rozwoju dziecka. Zmiany psychiczne związane z głupotą są bardziej wyraźne, a zdolność uczenia się w mniejszym stopniu niż w przypadku osłabienia. Tło emocjonalne jest bardziej zróżnicowane niż w przypadku idiotyzmu. Imbecility jest rzadkie. Odsetek takich pacjentów wśród pacjentów z niedorozwiniętą psychiką wynosi około 20%. 4 osoby na 10 000 cierpią na patologię, a duża sugestywność i chęć naśladowania złych przykładów wymagają stałego nadzoru. W niesprzyjających warunkach pacjenci giną i mogą zachowywać się aspołecznie.

Przyczyny głupoty

Często choroba powstaje w okresie prenatalnym. Ułatwia to dziedziczna predyspozycja, anomalie genetyczne i chromosomalne (zespół Downa, zespół Angelmana itp.). Niemoczność może rozwinąć się po chorobie zakaźnej przyszłej matki (kiła, różyczka, wirus cytomegalii, toksoplazmoza itp.) Lub podczas konfliktu Rh między matką a dzieckiem (niezgodność immunologiczna krwi).

Chemikalia (przede wszystkim leki i alkohol), a także zwiększone dawki różnego rodzaju promieniowania (częste prześwietlenia kobiety w ciąży) działają jako czynnik szkodliwy, prowadzący do rozwoju procesu patologicznego. Niemoczność dziecka może wynikać z braku jodu w organizmie kobiety w ciąży. To właśnie ten pierwiastek śladowy odgrywa ważną rolę w tworzeniu się układu nerwowego płodu. Niedostateczne odżywianie, ubogie w witaminy, makro i mikroelementy również zwiększa ryzyko rozwoju choroby.

W młodym wieku głupotę może wywołać ciężki poród z asfiksją i urazem płodu, urazami mózgu i infekcjami w dzieciństwie. Imbecility rozwija się również przy braku komunikacji z dorosłymi. Zwykle ten czynnik, w połączeniu z niedostatecznym odżywianiem (brakiem tego samego jodu), występuje w rodzinach dysfunkcyjnych. W rozwoju głupoty odgrywają rolę nie tylko fizyczne nieprawidłowości w układzie nerwowym, ale także brak rozwoju intelektualnego po urodzeniu (czynnik społeczny).

Objawy imbecylowe

W zależności od nasilenia niedorozwoju umysłowego (stopień obniżenia IQ) wyróżnia się umiarkowaną głupotę (nasilenie objawów jest minimalne, IQ - 35-50), wyraźną (IQ - 25-34) i głęboką (uczenie się jest prawie niemożliwe, IQ - 20-25).

W zależności od głównych cech charakteru, pacjenci mogą być dobroduszni, nieśmiali, agresywni i złośliwi. Reakcja behawioralna na głupotę jest również dwojaka. Niektórzy pacjenci są apatyczni i obojętni. Inni natomiast są bardzo mobilni. Wyraz twarzy nie jest obciążony mimiką (twarz zamrożona lub „laleczka”). Charakteryzuje się ograniczonym mruganiem oczami. U większości pacjentów dość szorstka budowa czaszki, często połączona z wadami rozwojowymi (wadliwy zgryz, wodogłowie lub małogłowie, wyraźna odległość uszu od czaszki).

Głupocie towarzyszy upośledzona koordynacja i nierozwinięte zdolności motoryczne. Ruchy takich pacjentów są kanciaste i ograniczone, a chód niezdarny, często zgarbiony. Drobne działania ręczne wymagające precyzji są niemożliwe. Pacjenci koncentrują się głównie na własnych potrzebach, często przejawiając żarłoczność i rozwiązłość seksualną. Wygląd niechlujny.

Myślenie jest raczej prymitywne, uogólnienia nie są dostępne. Jednak tacy pacjenci myślą konsekwentnie. Imbecility charakteryzuje się niezwykle wąskim spojrzeniem, brakiem uwagi i woli, niedorozwojem pamięci. Brakuje samodzielnego myślenia, pacjenci myślą wzorami przyswajanymi z zewnątrz. Dobrze rozumieją mowę, ale ich własne umiejętności ograniczają się do prostych zdań. Słownictwo jest słabe: tylko 200-300 słów. Jednocześnie pacjenci mogą popełnić niedokładności w opisie czegoś. Chociaż nauka jest trudna, w spokojnym, znajomym środowisku, takich pacjentów można nauczyć podstaw liczenia, czytania po sylabach.

Zgodnie z zasadą powtarzalności imbecyle uczą się elementarnych zasad samoobsługi i prostych czynności roboczych (zwijanie nici, zmywanie naczyń, sprzątanie lokalu itp.), Ale nie wykazują własnej inicjatywy, łatwo się inspirują.

Imbecylność ogranicza się do zaspokojenia własnych potrzeb (sen, jedzenie itp.). Wielu pacjentów ma dobry słuch. W nieznanym środowisku są zdezorientowani, często zachowanie staje się aspołeczne. Tło emocjonalne jest bardziej rozwinięte niż w przypadku idiotyzmu. Imbecyle są silnie przywiązani do ludzi, którzy się nimi opiekują i dobrze ich traktują. Pacjenci szczególnie ciepło reagują na pochwały, krytyka wywołuje u nich negatywną reakcję. Mają silne przywiązanie (miłość) do swoich rodziców, nazywają ich po imieniu, ale często nie rozpoznają i nie przerażają znajomych.

Imbecility powoduje problemy z adaptacją w społeczeństwie. Niektórzy pacjenci czują się przygnębiająco gorsi w porównaniu z innymi ludźmi. Przyciąganie do pracy też jest problematyczne, imbecyle działają tylko według wyuczonych wzorców, których zmiana powoduje u nich zamieszanie. Aktywni pacjenci o agresywnym charakterze często dopuszczają się czynów niebezpiecznych dla siebie i społeczeństwa. Istnieje tendencja do ucieczki.

Diagnoza głupoty

Imbecyl można określić na podstawie poziomu IQ. Szczegółowy wywiad pomaga potwierdzić diagnozę (przebieg ciąży, przebyte choroby, warunki życia, określone terminy pierwszych objawów patologii). Za pomocą testów i specjalnych skal (skala Wechslera - poniżej 55 punktów) neuropsycholog ocenia poziom zdolności umysłowych. Podczas rozmowy wyjaśniane są przywiązania danej osoby, wyniki w szkole, poziom mowy i przystosowanie społeczne.

Genetyczną niezdolność płodu określa się na podstawie badań przesiewowych. Aby zidentyfikować przyczynę choroby, można zastosować instrumentalne metody badawcze: TK mózgu i MRI mózgu. Badanie tomograficzne pozwala uzyskać obraz mózgu warstwa po warstwie (z CT, cieńsze warstwy) i określić charakter jego uszkodzenia. Patologię naczyniową określa się za pomocą angiografii mózgu i reenoencefalografii (bezpiecznej metody badania oporu elektrycznego tkanek). EEG (elektroencefalogram) wraz z powyższymi metodami pozwala na identyfikację zaburzeń czynnościowych w czynności mózgu, a także prowadzenie ich dynamicznego monitorowania.

Imbecylowość należy odróżnić od wczesnej schizofrenii, niektórych postaci wrodzonej padaczki i nabytej demencji, której towarzyszy również spadek inteligencji. W tym celu neurolog prowadzący może zalecić konsultacje z epileptologiem, neurochirurgiem, psychiatrą.

Leczenie imbecylizmu

Leczenie głupoty jest czysto objawowe. Leki przeciwpsychotyczne, psychostymulujące i uspokajające są przepisywane wyłącznie pod nadzorem lekarza prowadzącego. Aby poprawić krążenie krwi i odżywienie mózgu, stosuje się leki nootropowe (piracetam, hydratyzat z mózgu świń itp.) I terapię witaminową. Zgodnie ze wskazaniami przeprowadza się odwodnienie (siarczan magnezu, furosemid itp.) I przepisuje się leki przeciwdrgawkowe.

Obowiązkowa jest systematyczna wizyta u neuropsychiatry. Lekarz udzieli zaleceń dotyczących wychowania pacjenta i oceni dynamikę choroby. W przypadku problemów z kręgosłupem lub obecności wad mowy wyznaczana jest konsultacja wąskich specjalistów (kręgowca, psychiatry, defektologa, logopedy).

Zapobieganie i prognozowanie głupoty

Rokowanie głupotą jest bezpośrednio związane ze stopniem demencji i terminowością leczenia. Łagodny stan patologii, wykrywany na wczesnym etapie, pozwala zminimalizować upośledzenie umysłowe, a odpowiednia edukacja i odpowiednia opieka zwiększą zdolności adaptacyjne pacjenta w społeczeństwie. Ponieważ tacy pacjenci są niezdolni do samodzielnego życia, wymagają regularnego nadzoru lekarskiego i stałej opieki. Dzieci z głupotą należy uczyć w domu według specjalnego programu lub w szkołach specjalnych.

Podstawową profilaktyką choroby jest ochrona płodu i kobiety w ciąży, prowadzenie ciąży wraz z wczesnymi badaniami genetycznymi (przesiewowymi). Wtórna profilaktyka obejmuje wczesne wykrywanie patologii w celu terminowej korekty rozwoju umysłowego oraz organizację działań adaptacyjnych i rehabilitacyjnych.

Imbecyl - jak z tym żyć i kim są imbecyle

Witajcie drodzy czytelnicy bloga KtoNaNovenkogo.ru. Rodzice zawsze bardzo martwią się o zdrowie swojego dziecka. Szczególnie obawiają się pierwszych kilku lat po urodzeniu..

Problemy rozwojowe nie są na pierwszy rzut oka tak oczywiste, jak kaszel czy katar podczas grypy.

Dlatego musisz zrozumieć przyczyny i oznaki upośledzenia umysłowego, aby zrozumieć, kim jest imbecyl i czy można sobie z nim poradzić.

Imbecile - kto to jest

Aby mieć pewność, jak poprawnie przeliterować: imbicil lub imbecil, musisz znać łacińskie słowo, od którego pochodzi nazwa. Imbecillus - „słaby, słaby”.

Imbecil to umiarkowany stopień upośledzenia umysłowego (otępienia) spowodowany niedorozwojem płodu lub nabyciem wady w pierwszych 3 latach życia. Zgodnie z testem głupoty IQ wskaźniki odpowiadają 20-50 punktom.

Jednocześnie cierpi nie tylko sfera myślenia, pamięci, uwagi, ale także emocjonalna i wolicjonalna. Choroba wpływa również na mowę i sprawność fizyczną, zdolność do samodzielnego służenia sobie w życiu codziennym i nabywania nowych umiejętności.

Do tej pory nazwa ta wyszła poza profesjonalne zastosowanie w psychiatrii. Nabrał negatywnej konotacji w języku potocznym.

Dlatego termin „imbecyl” został zastąpiony i teraz bardziej właściwe jest użycie terminu „umiarkowany stopień upośledzenia umysłowego” w celu ustalenia diagnozy.

Przyczyny powstania głupoty

Przyczyny, które mogą wywołać głupotę, można podzielić na kilka kategorii..

Wewnątrzmaciczne (prenatalne):

  1. choroby zakaźne matki (różyczka, odra);
  2. zatrucie;
  3. niezrównoważone i nieodpowiednie odżywianie;
  4. zaburzenia endokrynologiczne;
  5. narażenie na promieniowanie;
  6. Niezgodność Rh grup krwi między matką a płodem.

Podczas porodu (okołoporodowo):

  1. mechaniczne uszkodzenie mózgu;
  2. głód tlenu;
  3. krwotok mózgowy (cephalohematoma).

Po porodzie (po porodzie):

  1. choroby zakaźne dziecka (zapalenie opon mózgowych, zapalenie mózgu);
  2. uraz mózgu.

Nie zawsze w obecności tych czynników rozwija się upośledzenie umysłowe. Nie mniej ważny jest czas (okres), w którym wystąpił negatywny wpływ. A także, jaki rodzaj odporności i ogólny stan mieli kobieta w ciąży i dziecko?.

Naukowcy są skłonni wierzyć, że dziedziczność ma niewielki wpływ na pojawianie się oznak głupoty. Na przykład choroba Downa nie jest przenoszona na potomstwo, ponieważ jej przyczyną jest nierozłączność jednego z pary chromosomów podczas tworzenia się komórek płciowych u matki..

Ale wpływ mogą mieć zaburzenia u rodziców, takie jak fenyloketonuria i choroba Tay-Sachsa. Opierają się na zaburzeniu metabolicznym, które dziecko może odziedziczyć..

Istnieje opinia, że ​​małogłowie może być również przenoszone, ale ludzie z nią z reguły nie mają stosunku płciowego..

Objawy i możliwości osób z głupotą

Myślenie imbecyla jest bezpośrednie, konkretne, bez zrozumienia rzeczy abstrakcyjnych (co to jest?), Płynie powoli. Wiedza ogranicza się do niezwykle prostych, codziennych problemów. Pamięć, uwaga, percepcja - słabo rozwinięte.

Mowa jest niepiśmienna, a słownictwo słabe - nazwy najczęściej używanych rzeczy w życiu codziennym.

Jeśli pamięć mechaniczna jest bardziej rozwinięta, dziecko może opanować liczenie porządkowe i używać go tylko powierzchownie. Potrafi zapamiętać tabliczkę mnożenia. Brakuje pojęcia liczby i znaczenia obliczania dodawania.

Wizualna i słuchowa analiza informacji jest upośledzona, więc głupiec trudno jest odróżnić litery, które są pisane i brzmią tak samo. Osoba może czytać mechanicznie, ale nie rozumie znaczenia słów i zdań.

Imbecylowe dzieci zaczynają chodzić późno - około 2-3 lat. Wszystkie ruchy są słabo skoordynowane, nie kształtują się precyzyjne zdolności motoryczne. Możesz nauczyć takie dzieci, by były schludne. Programy edukacji specjalnej mogą pomóc w powolnym rozwijaniu istniejących skłonności i zdolności..

Osoby z umiarkowanym upośledzeniem umysłowym są często agresywne i wściekłe oraz wykazują nieodpowiednie reakcje. Czasami zachowują się aspołecznie. Emocje u imbecylów są proste i bezpośrednie, okazują współczucie i pragną pomóc komuś, kto ma kłopoty.

Osoby z tą chorobą charakteryzują się zwiększoną podatnością na sugestie i chęcią naśladowania nie zawsze najlepszych przykładów. Istnieje poczucie własnej wartości: osoba jest zawstydzona naruszeniem jego rozwoju fizycznego, własną niezręcznością.

W wieku dorosłym imbecyle są w stanie pracować, jeśli trzeba wykonywać proste zadania praktyczne, z dokładną i zrozumiałą konstrukcją algorytmu, pod okiem liderów.

Samodzielne samodzielne życie imbecyla jest prawie niemożliwe, potrzebujesz okresowego lub stałego nadzoru ze strony krewnych. Mimo to są całkowicie mobilni i mobilni, potrafią nawiązywać kontakty towarzyskie, prowadzić prostą i zrozumiałą rozmowę..

Sieroty z rozpoznaniem średniego upośledzenia umysłowego, jeśli to możliwe, mieszkają w specjalnych domach, w szczególności dla osób z zaburzeniami psychicznymi i psychicznymi.

Niektórzy mogą zostać wysłani na studia do szkoły specjalnej. W wieku dorosłym mieszkają w internatach psycho-neurologicznych. W rzadkich przypadkach starają się utrzymywać, mieszkając osobno.

Diagnostyka

Rozpoznanie upośledzenia umysłowego opiera się na skargach krewnych, którzy podejrzewają naruszenie.

Następnie zbiera się wywiad (jak to jest?): Jak przebiegała ciąża i poród, jak dziecko rozwijało się we wszystkich obszarach, co było chore.

Konwencjonalne testy inteligencji mogą nie zawsze być przydatne, ponieważ rejestrują jedynie wysoki poziom upośledzenia umysłowego. Przyczyną niskiego wyniku mogą być również różnice w kulturze i wychowaniu dziecka..

Testy przesiewowe są bardziej orientacyjne:

  1. Ocena rozwoju rodziców (PEDS);
  2. Kwestionariusz wieku i etapu (ASQ).

Wizualizacja ośrodkowego układu nerwowego może pomóc w ustaleniu przyczyny głupoty, jeśli jest to neurofibromatoza, stwardnienie guzowate lub wodogłowie. W tym celu wykonuje się zdjęcie mózgu. Zwykle jest to rezonans magnetyczny.

Testy genetyczne można wykorzystać:

  1. mikroczipowanie chromosomalne;
  2. bezpośrednie badania DNA;
  3. standardowe kariotypowanie.

Na genetyczne zaburzenia metaboliczne mogą wskazywać:

  1. letarg;
  2. wymioty;
  3. słaby przyrost masy ciała;
  4. drgawki;
  5. niskie napięcie mięśniowe;
  6. powiększenie śledziony i wątroby;
  7. nieproporcjonalnie duży język;
  8. specyficzny zapach moczu;
  9. szorstkie rysy twarzy.

W zależności od wieku lekarz bada umiejętności w zakresie opóźnień psychomotorycznych:

Leczenie upośledzenia umysłowego

W zależności od przyczyny upośledzenia umysłowego i wieku w leczeniu pomogą:

Jeśli dziecko rozwinęło kretynizm z nieprawidłowym działaniem tarczycy, specjalista przepisze terapię hormonalną. Pomaga również w zespole Downa.

W przypadku fenyloketonurii ścisłą dietę przypisuje się wykluczeniu żywności zawierającej fenyloalaninę.

Istnieją badania, które udokumentowały pozytywny wpływ preparatu kwasu glutaminowego na poprawę funkcji intelektualnych poprzez wpływ na metabolizm mózgu..

Upośledzenie umysłowe nie jest związane z psychozami ani nerwicami (co to jest?).

Ale osoby z głupotą mogą rozwinąć lęk lub agresywne zachowanie, ponieważ nie mogą wykonywać prostych codziennych zadań, z którymi mogą sobie poradzić inni..

Dlatego terapia poznawczo-behawioralna jest ważną częścią leczenia i wsparcia klienta. Równolegle z sesjami specjalista może przepisać leki, najczęściej z szeregu leków przeciwdepresyjnych.

Edukacja (szkolenie) - odrębna część programu terapeutycznego.

W zależności od naruszeń i ich stopnia dziecko rozwija się:

  1. koordynacja ruchu;
  2. umiejętność służenia sobie;
  3. rozróżniać bodźce zewnętrzne;
  4. umiejętności potrzebne w życiu codziennym;
  5. poprawna artykulacja mowy;
  6. podstawowe umiejętności pracy.

Szkolenie może odbyć się w:

  1. instytucje psychiatryczne;
  2. szkoły specjalistyczne;
  3. w domu.

Co robić dla rodziców

Wychowywanie dziecka ze średnim stopniem upośledzenia (głupoty) nie jest zadaniem łatwym. Sami rodzice często potrzebują psychoterapii..

Specjalista pomaga zrozumieć, że takie dzieci potrzebują ciągłego wsparcia, zrozumienia i cierpliwej postawy. Tylko wtedy możesz zapewnić swojemu dziecku spokojne i wygodne życie..

Krewni nie powinni przejmować się ilością wiedzy zawartej w szkolnym programie nauczania. Główne miejsce powinno zająć pragnienie obdarowania dziecka miłością i ciepłem.

W takich warunkach musisz stopniowo uczyć go umiejętności domowych i zawodowych. Takie dzieci chętnie robią robótki ręczne i pomagają w domu, jeśli są do tego przystosowane..

Rozmowy na różne, proste tematy, wspólne oglądanie filmów i programów, czytanie książek przez rodziców - ten rodzaj wypoczynku również sprzyja rozwojowi. Nawet jeśli dzieci odbierają informacje na swój sposób.

Należy pamiętać, że jeśli dziecko zachowuje się agresywnie wobec mamy i taty, to nie należy tego brać do siebie. Ponieważ każdy ma zły nastrój, a u takich dzieci często panuje negatywizm.

Prognozowanie i zapobieganie głupocie

Skuteczna korekta upośledzenia umysłowego jest możliwa w przypadku fermentopatii (fenyloketonurii). Z innych powodów z reguły nie można wyleczyć.

Terapia jest objawowa. Ale dzięki szybkiej diagnozie, wysiłkom krewnych i specjalistów, osoba może opanować codzienne umiejętności i zająć się prostymi zadaniami.

Zapobieganie niepełnosprawności intelektualnej jest możliwe na etapie ciąży:

  1. regularne wizyty u ginekologa;
  2. rejestracja w przychodni przedporodowej;
  3. odrzucenie złych nawyków;
  4. codzienne spacery;
  5. tryb spania;
  6. zrównoważone i racjonalne odżywianie;
  7. przyjmowanie witamin w przypadku braku;
  8. wybór kompetentnego położnika do porodu.

Po urodzeniu dziecka należy okresowo przychodzić do pediatry na badanie w celu sprawdzenia odruchów, napięcia mięśniowego i umiejętności mistrzowskich w zależności od wieku.

Autor artykułu: Marina Domasenko

Ludzkie zdrowie

Dziewięć dziesiątych naszego szczęścia opiera się na zdrowiu

Imbitsilka

Leczenie imbecylizmu

Ta patologia odnosi się do demencji, której prawidłowa nazwa to oligofrenia. Imbecyle to ludzie, którzy cierpią na umiarkowany stopień tej choroby. Termin ten jest tłumaczony z łaciny jako „słaby” lub „słaby”. Stan pacjenta charakteryzuje się tym, że pozostaje w tyle nie tylko w rozwoju umysłowym, ale także fizycznym.

Ich demencja polega na prymitywnym myśleniu, małym słownictwie ograniczonym do kilku fraz lub słów. Niemniej imbecyle rozumieją znaczenie skierowanych do nich słów i są podatni na szkolenie. Pamięć i uwaga takich pacjentów są słabe, więc nie ma sensu ich nadmiernie przeciążać.

Pacjenci rozpoznają swoich bliskich i rozumieją, czy ich chwalą, czy odwrotnie, karcą ich. Jeśli zapewniasz imbecylowi dobrą opiekę i stale się z nim obchodzisz, możesz przyzwyczaić go do prostej pracy fizycznej i zaszczepić umiejętności samoobsługi. Trzeba mieć dużo cierpliwości i pracowitości, ponieważ pacjent potrzebuje stałego monitorowania i opieki.

Często choroba powstaje w okresie prenatalnym. Ułatwia to dziedziczna predyspozycja, anomalie genetyczne i chromosomalne (zespół Downa, zespół Angelmana itp.). Niemoczność może rozwinąć się po chorobie zakaźnej przyszłej matki (kiła, różyczka, wirus cytomegalii, toksoplazmoza itp.) Lub podczas konfliktu Rh między matką a dzieckiem (niezgodność immunologiczna krwi).

Chemikalia (przede wszystkim leki i alkohol), a także zwiększone dawki różnego rodzaju promieniowania (częste prześwietlenia kobiety w ciąży) działają jako czynnik szkodliwy, prowadzący do rozwoju procesu patologicznego. Niemoczność dziecka może wynikać z braku jodu w organizmie kobiety w ciąży. To właśnie ten pierwiastek śladowy odgrywa ważną rolę w tworzeniu się układu nerwowego płodu. Niedostateczne odżywianie, ubogie w witaminy, makro i mikroelementy również zwiększa ryzyko rozwoju choroby.

W młodym wieku głupotę może wywołać ciężki poród z asfiksją i urazem płodu, urazami mózgu i infekcjami w dzieciństwie. Imbecility rozwija się również przy braku komunikacji z dorosłymi. Zwykle ten czynnik, w połączeniu z niedostatecznym odżywianiem (brakiem tego samego jodu), występuje w rodzinach dysfunkcyjnych. W rozwoju głupoty odgrywają rolę nie tylko fizyczne nieprawidłowości w układzie nerwowym, ale także brak rozwoju intelektualnego po urodzeniu (czynnik społeczny).

W zależności od nasilenia niedorozwoju umysłowego (stopień obniżenia IQ) wyróżnia się umiarkowaną głupotę (nasilenie objawów jest minimalne, IQ - 35-50), wyraźną (IQ - 25-34) i głęboką (uczenie się jest prawie niemożliwe, IQ - 20-25).

W zależności od głównych cech charakteru, pacjenci mogą być dobroduszni, nieśmiali, agresywni i złośliwi. Reakcja behawioralna na głupotę jest również dwojaka. Niektórzy pacjenci są apatyczni i obojętni. Inni natomiast są bardzo mobilni. Wyraz twarzy nie jest obciążony mimiką (twarz zamrożona lub „laleczka”). Charakteryzuje się ograniczonym mruganiem oczami. U większości pacjentów dość szorstka budowa czaszki, często połączona z wadami rozwojowymi (wadliwy zgryz, wodogłowie lub małogłowie, wyraźna odległość uszu od czaszki).

Głupocie towarzyszy upośledzona koordynacja i nierozwinięte zdolności motoryczne. Ruchy takich pacjentów są kanciaste i ograniczone, a chód niezdarny, często zgarbiony. Drobne działania ręczne wymagające precyzji są niemożliwe. Pacjenci koncentrują się głównie na własnych potrzebach, często przejawiając żarłoczność i rozwiązłość seksualną. Wygląd niechlujny.

Myślenie jest raczej prymitywne, uogólnienia nie są dostępne. Jednak tacy pacjenci myślą konsekwentnie. Imbecility charakteryzuje się niezwykle wąskim spojrzeniem, brakiem uwagi i woli, niedorozwojem pamięci. Brakuje samodzielnego myślenia, pacjenci myślą wzorami przyswajanymi z zewnątrz. Dobrze rozumieją mowę, ale ich własne umiejętności ograniczają się do prostych zdań. Słownictwo jest słabe: tylko 200-300 słów. Jednocześnie pacjenci mogą popełnić niedokładności w opisie czegoś. Chociaż nauka jest trudna, w spokojnym, znajomym środowisku, takich pacjentów można nauczyć podstaw liczenia, czytania po sylabach.

Zgodnie z zasadą powtarzalności imbecyle uczą się elementarnych zasad samoobsługi i prostych czynności roboczych (zwijanie nici, zmywanie naczyń, sprzątanie lokalu itp.), Ale nie wykazują własnej inicjatywy, łatwo się inspirują.

Imbecylność ogranicza się do zaspokojenia własnych potrzeb (sen, jedzenie itp.). Wielu pacjentów ma dobry słuch. W nieznanym środowisku są zdezorientowani, często zachowanie staje się aspołeczne. Tło emocjonalne jest bardziej rozwinięte niż w przypadku idiotyzmu. Imbecyle są silnie przywiązani do ludzi, którzy się nimi opiekują i dobrze ich traktują. Pacjenci szczególnie ciepło reagują na pochwały, krytyka wywołuje u nich negatywną reakcję. Mają silne przywiązanie (miłość) do swoich rodziców, nazywają ich po imieniu, ale często nie rozpoznają i nie przerażają znajomych.

Imbecility powoduje problemy z adaptacją w społeczeństwie. Niektórzy pacjenci czują się przygnębiająco gorsi w porównaniu z innymi ludźmi. Przyciąganie do pracy też jest problematyczne, imbecyle działają tylko według wyuczonych wzorców, których zmiana powoduje u nich zamieszanie. Aktywni pacjenci o agresywnym charakterze często dopuszczają się czynów niebezpiecznych dla siebie i społeczeństwa. Istnieje tendencja do ucieczki.

Imbecyl można określić na podstawie poziomu IQ. Szczegółowy wywiad pomaga potwierdzić diagnozę (przebieg ciąży, przebyte choroby, warunki życia, określone terminy pierwszych objawów patologii). Za pomocą testów i specjalnych skal (skala Wechslera - poniżej 55 punktów) neuropsycholog ocenia poziom zdolności umysłowych. Podczas rozmowy wyjaśniane są przywiązania danej osoby, wyniki w szkole, poziom mowy i przystosowanie społeczne.

Genetyczną niezdolność płodu określa się na podstawie badań przesiewowych. Aby zidentyfikować przyczynę choroby, można zastosować instrumentalne metody badawcze: TK mózgu i MRI mózgu. Badanie tomograficzne pozwala uzyskać obraz mózgu warstwa po warstwie (z CT, cieńsze warstwy) i określić charakter jego uszkodzenia. Patologię naczyniową określa się za pomocą angiografii mózgu i reenoencefalografii (bezpiecznej metody badania oporu elektrycznego tkanek). EEG (elektroencefalogram) wraz z powyższymi metodami pozwala na identyfikację zaburzeń czynnościowych w czynności mózgu, a także prowadzenie ich dynamicznego monitorowania.

Imbecylowość należy odróżnić od wczesnej schizofrenii, niektórych postaci wrodzonej padaczki i nabytej demencji, której towarzyszy również spadek inteligencji. W tym celu neurolog prowadzący może zalecić konsultacje z epileptologiem, neurochirurgiem, psychiatrą.

Leczenie głupoty jest czysto objawowe. Leki przeciwpsychotyczne, psychostymulujące i uspokajające są przepisywane wyłącznie pod nadzorem lekarza prowadzącego. Aby poprawić krążenie krwi i odżywienie mózgu, stosuje się leki nootropowe (piracetam, hydratyzat z mózgu świń itp.) I terapię witaminową. Zgodnie ze wskazaniami przeprowadza się odwodnienie (siarczan magnezu, furosemid itp.) I przepisuje się leki przeciwdrgawkowe.

Obowiązkowa jest systematyczna wizyta u neuropsychiatry. Lekarz udzieli zaleceń dotyczących wychowania pacjenta i oceni dynamikę choroby. W przypadku problemów z kręgosłupem lub obecności wad mowy wyznaczana jest konsultacja wąskich specjalistów (kręgowca, psychiatry, defektologa, logopedy).

Zapobieganie i prognozowanie głupoty

Rokowanie głupotą jest bezpośrednio związane ze stopniem demencji i terminowością leczenia. Łagodny stan patologii, wykrywany na wczesnym etapie, pozwala zminimalizować upośledzenie umysłowe, a odpowiednia edukacja i odpowiednia opieka zwiększą zdolności adaptacyjne pacjenta w społeczeństwie. Ponieważ tacy pacjenci są niezdolni do samodzielnego życia, wymagają regularnego nadzoru lekarskiego i stałej opieki. Dzieci z głupotą należy uczyć w domu według specjalnego programu lub w szkołach specjalnych.

Podstawową profilaktyką choroby jest ochrona płodu i kobiety w ciąży, prowadzenie ciąży wraz z wczesnymi badaniami genetycznymi (przesiewowymi). Wtórna profilaktyka obejmuje wczesne wykrywanie patologii w celu terminowej korekty rozwoju umysłowego oraz organizację działań adaptacyjnych i rehabilitacyjnych.

Imbecility to kretynizm, czyli przeciętny poziom upośledzenia umysłowego, przejawiający się niedorozwojem umysłowym.

Imbecylność przejawia się w postaci zaburzeń psychicznych i fizycznych. Umiejętność imbecyli sprowadza się do czytania sylabami i elementarnej analizy matematycznej. Emocjonalność i rozumowanie u takich ludzi jest bierne..

Zmiana scenerii dla takich pacjentów jest nie do zniesienia. Naśladownictwo i podejrzliwość mogą powodować działania aspołeczne.

Osoby cierpiące na tę dolegliwość doskonale dostrzegają to, co im się mówi, potrafią nawet powiedzieć kilka zwrotów, ale ich słownictwo nie jest zbyt bogate i ma wady. Ich słownictwo to 250-350 słów.

Myśli pacjentów są stopniowane, zasadniczo, płytkie, abstrakcja dla „ja” jest niemożliwa, zasób informacji jest bardzo mały. Tacy ludzie charakteryzują się oczywistą stwardnieniem i brakiem koncentracji..

  • brak aktywności;
  • bezczynność;
  • pozorny;
  • zamieszanie w nowym miejscu.

Osoby cierpiące na imbecyl można nauczyć prostych umiejętności, takich jak liczenie, pisanie i czytanie. Niektórzy z nich mogą nauczyć się nieskomplikowanych obliczeń liczących, a niektórzy są w stanie nawet opanować zadania w pracy i być niezależnymi.

Pacjenci spokojnie dostrzegają krytykę, mają silną miłość do bliskich. Ci, którzy cierpią na głupotę, nie są ani aktywni, ani energiczni, podejrzliwi, łatwo zagubieni w nowym środowisku. Tacy ludzie wymagają stałej opieki, a brak wygodnego środowiska może mieć szkodliwy wpływ na imbecylów..

Ta choroba jest podzielona na trzy stopnie: ciężka, umiarkowana, łagodna. Różnica polega na stopniu niedorozwoju umysłowego. Zrozumienie tego czy innego materiału jest dane przez „ja” z wielką trudnością. Dzieje się to w granicach określonych pojęć i bez żadnych wniosków. Wolne myślenie „I” jest bezsilne.

Jaka jest różnica między kretynem a imbecylem?

  1. Kretyn (w tej chwili termin ten nie jest zalecany do stosowania w medycynie ze względu na wyraźne negatywne zabarwienie) jest w stanie dobrze opanować zawód porodu i żyć samodzielnie, czasami potrzebując wsparcia. Imbecyl w najlepszym przypadku może studiować początki jakiejś prostej czynności, kierując się wyłącznie zasadą naśladowania, nie jest w stanie żyć samodzielnie.
  2. Poziom i nasilenie odchyleń fizycznych u osób z głupotą jest znacznie wyższy niż u kretynów.
  3. Emocje kretynów są lepiej rozwinięte i bardziej zróżnicowane niż imbecylów.
  4. Zainteresowania kretynów koncentrują się na zaspokajaniu popędów żywieniowych i seksualnych oraz dbaniu o swój wygląd. Imbecile może dążyć tylko do zaspokojenia podstawowych potrzeb.

Etapy głupoty

  1. IQ 35-49, wiek umysłowy 6-9 lat odpowiada łagodnemu etapowi głupoty. Fizyczne nieprawidłowości są obecne, ale w łagodnych formach, nie ma wyobraźni i abstrakcyjnego myślenia, pacjent może wykonywać proste czynności związane z samoopieką.
  2. IQ 20-34, wiek umysłowy 3-6 lat - charakterystyka stadium ciężkiego. Pacjenci praktycznie nie są w stanie zadbać o siebie ze względu na słabo rozwinięte zdolności motoryczne, dysponują słownictwem sześcioletniego dziecka, ale mają trudności z układaniem słów w zdania. Fizyczne zaburzenia związane z głupotą są bardziej wyraźne i cięższe.

Jak leczyć głupotę?

  1. Neurometaboliki - leki odżywiające tkankę mózgową.
  2. Odwodnione środki farmaceutyczne zmniejszają napady padaczkowe. W tym celu stosuje się również diety: bezsolne i ubogie w wodę.
  3. Środki uspokajające korygujące odchylenia w zachowaniu.
  4. Środki wzmacniające, w tym nalewki ziołowe.
  5. W niektórych przypadkach wskazane są leki przeciwdepresyjne.

Dla osoby cierpiącej na taką chorobę, jak głupota, bardzo ważna jest odpowiednia opieka, aby zapobiec wystąpieniu chorób zakaźnych, wskazana jest trzy razy w roku w szpitalu. Również rodziny, w których wychowuje się imbecyl, muszą współpracować z psychologiem, aby poprawić adaptację oddziału..

Stopnie oligofrenii

Takim osobom bardzo łatwo jest coś zasugerować. Ich własne zainteresowania są bardzo skąpe, a ich potrzeby są związane z zaspokajaniem potrzeb fizjologicznych. Często są nienasycone i nieostrożne w jedzeniu..

Upośledzenie umysłowe w stopniu „I” ze swej natury dzieli się na dwie grupy. Pierwsza to energiczna, przedsiębiorcza, druga to pasywność i obojętność, nie reagowanie na to, co się dzieje.

Ze względu na cechy charakteru są identyfikowani wśród imbecylów jako życzliwi, serdeczni, towarzyscy i wrodzy, okrutni. Osoby z tą dolegliwością nie mogą swobodnie istnieć. Aby to zrobić, są rozmieszczone w placówkach medycznych i szkołach specjalnych..

Osoby cierpiące na imbecyl są wysoce podatne na sugestie. Ich osobiste zainteresowania są bardzo prymitywne i ograniczają się głównie do realizacji potrzeb fizjologicznych. Często jedzą żarłoczność i niechlujstwo. Ich zachowania seksualne charakteryzują się wahaniami ze zwiększonym popędem seksualnym i rozwiązłością.

Zgodnie z jego zachowaniem oligofrenia w stopniu głupoty dzieli się na dwie grupy. Pierwsza obejmuje życie, aktywność, mobilność, a druga to ospałość i apatia, obojętność, brak reakcji na nic. Ze względu na cechy charakteru wyróżniają się przyjaznymi imbecylami, dobrodusznymi, posłusznymi, towarzyskimi i agresywnymi, złośliwymi.

Oligofrenia dzieli się na trzy formy nasilenia, z których każda zależy od stopnia upośledzenia umysłowego. Imbecylizm, który jest umiarkowanym nasileniem oligofrenii, ma również kilka podziałów. Ta patologia jest podzielona na umiarkowane i ciężkie formy. Przyjrzyjmy się każdemu z nich bardziej szczegółowo..

Umiarkowana głupota to stan, w którym IQ waha się od trzydziestu czterech do czterdziestu ośmiu lat. W tym stanie obserwuje się ograniczoną zdolność intelektualną, która jest związana z określonymi sytuacjami. Ludziom z tą postacią choroby brakuje analitycznego i asocjacyjnego myślenia..

Niedobór słownictwa i niewłaściwa konstrukcja zdań zmusza pacjenta do wykorzystania umiejętności mówienia tylko w nagłych przypadkach. Nasilenie percepcji emocjonalnej jest niezwykle niskie. Zdecydowana większość pacjentów ma zaburzenia neurologiczne i psychomotoryczne. Organiczne uszkodzenia części mózgu powodują rozwój napadów padaczkowych i objawów autyzmu.

Przy wyraźnej głupocie indeksy IQ wahają się od dwudziestu do trzydziestu czterech punktów. Należy zauważyć, że w tej postaci choroby wyraźne są objawy neurologiczne. Wielu pacjentów ma paraliż i znaczne upośledzenie funkcji psychomotorycznych..

Rozpoznanie ustala się na podstawie obrazu klinicznego, oceny rozwoju intelektualnego i psychomotorycznego

Zaburzenia w wyższych funkcjach czynności mózgu prowadzą do patologii w rozwoju osobowości człowieka. Charakterystyczną cechą tej wrodzonej choroby jest wizerunek „wiecznego dziecka”. Z reguły imbecyle opanowują tylko prymitywne umiejętności życiowe. Wiele dzieci z tą chorobą łatwo nawiązuje kontakt z innymi i wykazuje różne reakcje na bycie skierowanym do nich..

Problemy związane z patologią czynności mózgu utrudniają opanowanie złożonych nauk. Ta cecha jest dobrze widoczna na przykładzie matematyki. Osoba cierpiąca na tę chorobę może dodawać tylko przedmioty, które mają określoną specyfikę. Dodawanie lub odejmowanie liczb pierwszych w umyśle jest przytłaczającym zadaniem dla głupich dzieci..

Większość pacjentów ma trudności w opanowaniu umiejętności społecznych i codziennych. Wielu imbecylów nie może samodzielnie ubierać się ani jeść. Aby nauczyć dziecko wykonywania różnych czynności, należy je z czasem powtarzać..

Diagnoza „imbecile” pozostawia swój ślad na wyglądzie człowieka. Według statystyk większość pacjentów narusza proporcje wielkości głowy. Może znacznie przekroczyć lub obniżyć normę. Zewnętrzne oznaki imbecilii obejmują zdeformowane kości twarzy, wygląd „skamieniałości”, płatki uszu przylegające do głowy i wady zgryzu.

Ogniskowe uszkodzenia neurologiczne prowadzą do drobnych problemów motorycznych. Większość osób z imbecilią ma problemy z pracą układu mięśniowo-szkieletowego, co wyraża się słabą koordynacją ruchów. Aby ocenić skalę problemu, wyobraź sobie, że nie możesz sobie poradzić z tak nawykowym działaniem, jak wiązanie sznurówek..

Imbecility charakteryzuje się wrodzoną lub nabytą wadą psychiczną we wczesnym dzieciństwie, która nie narasta w ciągu życia (ale można ją częściowo skorygować)

Mówiąc prościej, choroba ta jest określana jako „zamrożenie” w wieku siedmiu lat. Rodzice osób z tym problemem są przez nich postrzegani jako przedmiot niewyczerpanej miłości. Imbecyle mają własną rodzinę tylko w pojedynczych przypadkach. Z reguły ich krąg społeczny ogranicza się tylko do bliskich krewnych i członków grup rehabilitacyjnych..

Słownictwo osób z imbelicyzmem ogranicza się do kilkuset prostych słów, których używa się wyłącznie w razie potrzeby. W mowie używane są tylko zdania jednosylabowe, składające się z kilku fraz. Rozwój myślenia zatrzymuje się na prymitywnym poziomie, co znajduje odzwierciedlenie w przejawach emocjonalnych.

Większość osób z tą patologią ma całkowity brak czynnika wolicjonalnego. W przypadku zmiany zwykłych warunków życia, pacjent może odczuwać intensywny strach. Brak inicjatywy, bierność i wysoki stopień sugestywności przyczynia się do dużego wpływu opinii innych na model zachowań.

Perspektywa pacjenta ma sztywne ramy i prawie nigdy nie wykracza poza ramy zaspokojenia prostych instynktów. Lekarze twierdzą, że wielu pacjentów nie ma poczucia sytości, co zmusza ich do spożywania podwójnych porcji.

W przypadku braku nadzoru rodziców i lekarza imbecyle mogą stać się zagrożeniem dla siebie i osób wokół nich. Każdy właściciel tej diagnozy doświadcza trudności związanych z odhamowaniem seksualnym, które wyraża się w postaci braku samokontroli pożądania seksualnego. Naruszenia w tym obszarze mogą powodować zachowania aspołeczne, nękanie płci pięknej i przestępstwa związane z nerką seksualną.

Upośledzenie mózgowe można wyrazić na różne sposoby. Z łagodnym stopniem pacjenci nie tylko służą sobie, ale także swobodnie wykonują prace domowe, np. Chodzą do sklepu, rozmawiają z innymi na tematy dnia codziennego. Mogą też działać. Poważny stopień charakteryzuje się całkowitym brakiem myślenia. Oligofrenicy dzielą się na 3 typy:

Osłabienie to łagodny stopień upośledzenia umysłowego, w którym pacjenci są dość niezależni, rozumieją skierowaną do nich mowę i potrafią odpowiedzieć na proste pytania. IQ takich pacjentów wynosi 50-70%.

Oligofrenia w stopniu głupoty jest uważana za stan przeciętny. Współczynnik intelektualny pacjentów wynosi 20-50%. Imbecyle to ludzie, którzy potrafią zrozumieć najprostszy apel do nich, służyć sobie, a także pokazać swoje emocje.

Poważny stopień oligofrenii to idiotyzm (IQ poniżej 20%). Pacjenci ci wymagają stałej opieki, ponieważ nie mogą istnieć samodzielnie. Idioci prawie nie myślą, nie rozumieją znaczenia skierowanych do nich słów, powinni im służyć krewni.

W przypadku imbecylów diagnoza obejmuje ustalenie następujących aspektów:

  1. Czy przyszła mama miała infekcję w okresie ciąży? Czy brała narkotyki? Czy spożywałeś napoje alkoholowe? Czy był niedobór składników odżywczych??
  2. W jakim wieku dziecko zaczęło wykazywać oznaki odchylenia??
  3. Jak często dziecko spotyka się z chorobami zakaźnymi?
  4. Jaka była jego dieta?

Ponadto do identyfikacji patologii stosuje się różne rodzaje tomografii (komputer, rezonans magnetyczny), ocenę zdolności umysłowych za pomocą konwersacji i specjalnych technik.

Jak zapobiegać pojawianiu się naruszeń u dziecka?

Demencja może być wrodzona i nabyta w ciągu życia. Najczęściej oligofrenia pojawia się w łonie matki lub we wczesnym dzieciństwie. Istnieje wiele czynników wpływających na rozwój tej patologii. Najczęstszymi przyczynami demencji są wady genetyczne i chromosomalne, które rozwijają się we wczesnym okresie ciąży (zespół Downa, zespół Edwardsa).

Ponadto czynnikami wpływającymi na embriogenezę dziecka są choroby hemolityczne płodu, infekcje wirusowe i bakteryjne kobiety. Ważnym powodem rozwoju naruszeń mogą być złe nawyki, których matka nie odmówiła w czasie ciąży. Kolejną grupą czynników są urazy porodowe dziecka, długotrwały pobyt bez tlenu.

Imbecile, co to jest? Analizując tę ​​kwestię, należy stwierdzić, że omawiana choroba dzieli się na cztery typy, które różnią się przyczynami, które spowodowały rozwój patologii. Dziedziczny typ choroby jest związany z obecnością wadliwych genów uzyskanych od rodziców. Wewnątrzmaciczny typ patologii rozwija się na tle bakteryjnych lub wirusowych zmian płodu podczas rozwoju wewnątrzmacicznego. Istnieje również szczególna forma opóźnionego rozwoju intelektualnego, wywołanego patologiami w pracy mózgu lub układu hormonalnego..

Wraz z zewnętrznymi oznakami niedorozwoju inteligencji obserwuje się prymitywną mowę, niedorozwinięte zdolności uczenia się

Ponadto istnieje rodzaj głupoty spowodowany asfiksją, niedotlenieniem mózgu lub urazem porodowym. Ta forma patologii może wystąpić na tle przenoszenia urazów czaszkowo-mózgowych lub poważnych chorób zakaźnych w okresie niemowlęcym.Według ekspertów istnieje wiele różnych czynników, które powodują zaburzenia psychiczne. Czynniki te dzielą się na trzy kategorie:

  1. Pierwsza kategoria to czynniki wewnętrzne, do których należą słaba dziedziczność, zaburzenia genetyczne i anomalie chromosomalne..
  2. Druga kategoria to czynniki zewnętrzne, wśród których na podkreślenie zasługuje obecność ostrych chorób zakaźnych w okresie ciąży, czy też długotrwałe stosowanie leków przez rodziców dziecka. Ta sama kategoria czynników obejmuje uraz czaszkowo-mózgowy otrzymany w momencie urodzenia..
  3. Trzecia kategoria to połączenie wpływu czynników zewnętrznych i wewnętrznych, które znacznie zwiększają ryzyko rozwoju głupoty.

Czasami ludzie używają pojęć związanych z naukami medycznymi w mowie potocznej, ale nie do końca rozumieją ich znaczenie. Na przykład słowo „imbecyl” jest często używane jako zniewaga. Mówią więc o osobie, która zachowuje się absurdalnie, narusza ogólnie przyjęte normy. Jednak koncepcja ta nie jest całkowicie poprawna w odniesieniu do osób, które nie są upośledzone umysłowo. Co znaczy imbecile? Tak psychiatrzy nazywają osoby o niskim poziomie inteligencji, praktycznie niezdolne do nauki..

Osoby z tą patologią mają słabo rozwiniętą pamięć i myślenie, przeważają proste instynkty. Ze względu na bardzo ograniczone horyzonty takie osoby często ulegają wpływom innych ludzi. Pojęcie „imbecyl”, znaczenie tego słowa sugeruje obecność diagnozy postawionej przez psychiatrę na podstawie badania.

Stan dziecka w dużej mierze zależy od stanu zdrowia przyszłej matki w okresie ciąży. Aby chronić dziecko przed rozwojem takiego odchylenia, w czasie ciąży należy przestrzegać następujących zaleceń:

  1. Regularnie odwiedzaj lekarza.
  2. Wyeliminuj szkodliwe uzależnienia (używanie produktów zawierających alkohol, narkotyki i tytoń).
  3. Terminowe negocjacje ze specjalistą w sprawie zarządzania ciążą.
  4. Codzienne spacery na świeżym powietrzu.
  5. Śpij dobrze.
  6. Jedz wystarczającą ilość warzyw, owoców, ziół, odrzucaj konserwy, pikantne potrawy.
  7. Unikaj używania kleszczy podczas porodu.

Demencja może być wrodzona i nabyta w ciągu życia. Najczęściej oligofrenia pojawia się w łonie matki lub we wczesnym dzieciństwie. Istnieje wiele czynników wpływających na rozwój tej patologii. Najczęstszymi przyczynami demencji są wady genetyczne i chromosomalne, które pojawiają się we wczesnym okresie ciąży matki

Edwards). Ponadto czynniki wpływające na embriogenezę dziecka są

płód, infekcje wirusowe i bakteryjne kobiety. Ważnym powodem rozwoju naruszeń mogą być złe nawyki, których matka nie odmówiła w czasie ciąży. Kolejną grupą czynników są urazy porodowe dziecka, długotrwały pobyt bez tlenu. W dzieciństwie przyczyną demencji mogą być choroby mózgu, bakteryjne i wirusowe zapalenie opon mózgowych w ciężkim stadium, zapalenie mózgu itp..

Obecnie nie ma lekarstwa na demencję. Dzieci, u których zdiagnozowano tę chorobę, mają grupę osób niepełnosprawnych. Aby ułatwić im życie, przechodzą szkolenia w wyspecjalizowanych placówkach, gdzie otrzymują wykształcenie podstawowe i opanowują umiejętności, które pozwolą im pracować w przyszłości. Tę umiejętność mają zarówno kretyn, jak i imbecyl. Zdjęcia takich pacjentów można zobaczyć w naszym artykule lub literaturze medycznej..

Diagnoza demencji

Oligofrenię związaną z przyczynami genetycznymi lub embrionalnymi można zauważyć nawet w czasie ciąży. W tym celu kobiety przechodzą specjalne badania przesiewowe w celu wykrycia zmian w poziomie hormonów odpowiedzialnych za stan psychiczny płodu. Odchylenia, takie jak makro- i małogłowie, są już widoczne w USG.

Jeśli w czasie ciąży nie można było ustalić obecności patologii, zostanie zdiagnozowana w pierwszych latach życia dziecka. Takie dzieci charakteryzują się znacznym opóźnieniem w rozwoju fizycznym i psychicznym, niezdolnością do samodzielnego trzymania głowy przez kilka miesięcy. Nie skupiają się na bliskich ludziach, długo nie chodzą, nie rozmawiają, mają złą pamięć.

Metody diagnostyczne i badania

Aby zrozumieć, kim jest imbecyl, powinieneś zapoznać się z metodami diagnozowania tej patologii. Zdaniem ekspertów zaburzenia w rozwoju mózgu można rozpoznać na określonych etapach ciąży. Technika przesiewowa pozwala określić patologię w ciągu pierwszych kilku miesięcy.

Jeśli w wyniku badań pacjent uzyska mniej niż pięćdziesiąt pięć punktów, można zdiagnozować u niego imbecylizm. Również podobne testy przeprowadzone przez neuropsychiatrę pomagają ocenić potencjał intelektualny. Podczas badania diagnostycznego lekarz prowadzi rozmowę z pacjentem w celu ustalenia poziomu rozwoju aparatu mowy, szerokości kręgu zainteresowań oraz przystosowania społecznego.

Zdjęcia imbecyli podane w artykule pozwalają wizualnie zapoznać się z anomaliami w rozwoju ludzkiego ciała. Należy zauważyć, że głupota ma wiele podobieństw do innych chorób psychicznych. Omawiana patologia ma te same objawy kliniczne z chorobami, takimi jak demencja, młodzieńcza schizofrenia i epilepsja..

Podobnie jak wiele wrodzonych chorób psychicznych, głupota nie reaguje na leczenie. W takim przypadku terapia pomaga wyeliminować tylko wyraźne objawy tej dolegliwości. Wszystkie stosowane metody są podzielone na leczenie objawowe i specyficzne..

Zmiany psychiczne związane z głupotą są bardziej wyraźne, a zdolność uczenia się w mniejszym stopniu niż w przypadku osłabienia

Stosowanie określonych środków jest potrzebne pacjentom z obecnością defektów enzymatycznych i patologii związanych z metabolizmem. W przypadku niedoczynności tarczycy, która charakteryzuje się ostrym brakiem hormonów, stosuje się „lewotyroksynę”. Strategia leczenia, rozpatrywana indywidualnie przez specjalistę.

W przypadku toksoplazmozy stosuje się silne leki przeciwbakteryjne, wśród których wyróżnić należy Chloridin i Diraprim. Choroby zakaźne mózgu eliminuje się za pomocą mieszaniny sulfonamidów i antybiotyków. Spośród leków z tej grupy skuteczniejsze są „Bakteryjne” i „Sulfatonowe”..

W przypadku fenyloketonurii pacjentom przepisuje się ścisłą dietę. Wszystkie pokarmy zawierające białko należy wykluczyć z codziennej diety. W przypadku tej patologii w ciele pacjenta dochodzi do zaburzeń w produkcji enzymu odpowiedzialnego za ich rozszczepienie. Problemy te są ściśle związane z dysfunkcją tarczycy. W celu uzupełnienia braku składników odżywczych pacjentom przepisuje się „karnitynę”.

Leczenie objawowe polega na stosowaniu środków farmakologicznych, których celem jest pobudzenie aktywności mózgu. Najczęściej stosuje się biostymulanty i leki psychotropowe, których działanie ma na celu przyspieszenie metabolizmu, a także pobudzenie aktywności fizycznej i intelektualnej.

Kompleksowe leczenie obejmuje stosowanie diuretyków pomagających pozbyć się z organizmu nadmiaru płynów. Aby zmniejszyć pobudzenie układu nerwowego i kontrolować zachowanie pacjenta, stosuje się neuroleptyki i środki uspokajające. Jako terapię dodatkową można zastosować leki przeciwdrgawkowe..

W przypadku braku nadzoru lekarza ze strony rodziców lub specjalistów, chory imbecyl może być niebezpieczny dla innych. W tej sytuacji konieczna jest pilna interwencja medyczna, gdyż istnieje ryzyko katastrofalnych konsekwencji dla życia ludzkiego..

Imbecility (upośledzenie umysłowe o umiarkowanym nasileniu)

W zależności od nasilenia niedorozwoju umysłowego (stopień obniżenia IQ) wyróżnia się umiarkowaną głupotę (nasilenie objawów jest minimalne, IQ - 35-50), wyraźną (IQ - 25-34) i głęboką (uczenie się jest prawie niemożliwe, IQ - 20-25).

W zależności od głównych cech charakteru, pacjenci mogą być dobroduszni, nieśmiali, agresywni i złośliwi. Reakcja behawioralna na głupotę jest również dwojaka. Niektórzy pacjenci są apatyczni i obojętni. Inni natomiast są bardzo mobilni. Wyraz twarzy nie jest obciążony mimiką (twarz zamrożona lub „laleczka”). Charakteryzuje się ograniczonym mruganiem oczami. U większości pacjentów dość szorstka budowa czaszki, często połączona z wadami rozwojowymi (wadliwy zgryz, wodogłowie lub małogłowie, wyraźna odległość uszu od czaszki).

Głupocie towarzyszy upośledzona koordynacja i nierozwinięte zdolności motoryczne. Ruchy takich pacjentów są kanciaste i ograniczone, a chód niezdarny, często zgarbiony. Drobne działania ręczne wymagające precyzji są niemożliwe. Pacjenci koncentrują się głównie na własnych potrzebach, często przejawiając żarłoczność i rozwiązłość seksualną. Wygląd niechlujny.

Myślenie jest raczej prymitywne, uogólnienia nie są dostępne. Jednak tacy pacjenci myślą konsekwentnie. Imbecility charakteryzuje się niezwykle wąskim spojrzeniem, brakiem uwagi i woli, niedorozwojem pamięci. Brakuje samodzielnego myślenia, pacjenci myślą wzorami przyswajanymi z zewnątrz. Dobrze rozumieją mowę, ale ich własne umiejętności ograniczają się do prostych zdań. Słownictwo jest słabe: tylko 200-300 słów. Jednocześnie pacjenci mogą popełnić niedokładności w opisie czegoś. Chociaż nauka jest trudna, w spokojnym, znajomym środowisku, takich pacjentów można nauczyć podstaw liczenia, czytania po sylabach.

Zgodnie z zasadą powtarzalności imbecyle uczą się elementarnych zasad samoobsługi i prostych czynności roboczych (zwijanie nici, zmywanie naczyń, sprzątanie lokalu itp.), Ale nie wykazują własnej inicjatywy, łatwo się inspirują.

Imbecylność ogranicza się do zaspokojenia własnych potrzeb (sen, jedzenie itp.). Wielu pacjentów ma dobry słuch. W nieznanym środowisku są zdezorientowani, często zachowanie staje się aspołeczne. Tło emocjonalne jest bardziej rozwinięte niż w przypadku idiotyzmu. Imbecyle są silnie przywiązani do ludzi, którzy się nimi opiekują i dobrze ich traktują. Pacjenci szczególnie ciepło reagują na pochwały, krytyka wywołuje u nich negatywną reakcję. Mają silne przywiązanie (miłość) do swoich rodziców, nazywają ich po imieniu, ale często nie rozpoznają i nie przerażają znajomych.

Imbecility powoduje problemy z adaptacją w społeczeństwie. Niektórzy pacjenci czują się przygnębiająco gorsi w porównaniu z innymi ludźmi. Przyciąganie do pracy też jest problematyczne, imbecyle działają tylko według wyuczonych wzorców, których zmiana powoduje u nich zamieszanie. Aktywni pacjenci o agresywnym charakterze często dopuszczają się czynów niebezpiecznych dla siebie i społeczeństwa. Istnieje tendencja do ucieczki.

Głupota

Imbecility to demencja, która jest umiarkowanym stopniem upośledzenia umysłowego, wyrażającego się niedorozwojem intelektualnym. Choroba jest spowodowana opóźnieniem rozwoju mózgu płodu lub niemowlęcia we wczesnych latach.

Imbecyl jest zewnętrznie zauważalny w postaci odchyleń fizycznych i psychicznych. Zdolność uczenia się imbecyli ogranicza się do czytania sylab, liczenia przedmiotów i pieniędzy. Emocje i myślenie pacjentów są obojętne, a także sztywne. Imbecyle, poprzez ciągłe szkolenie i naśladownictwo, przyzwyczajają się do najprostszej pracy. Zmiana środowiska dla osób cierpiących na głupotę jest trudna. Ślepa imitacja i wzmożona sugestia mogą powodować zachowania aspołeczne.

Imbecyl wynosi do 20% całkowitej liczby przypadków oligofrenii, a częstość występowania choroby sięga 4 przypadków na 10000.

Przyczyny i objawy głupoty

Przyczyny głupoty leżą w czynnikach dziedzicznych (małogłowie, zespół Downa, wewnątrzmaciczny uraz płodu, choroby zakaźne matki, różyczka, toksoplazmoza, kiła), niezgodność immunologiczna krwi płodu i matki, różne szkodliwe skutki dla płodu, urazy porodowe.

U osób cierpiących na głupotę zdolności motoryczne są słabo rozwinięte, ruchy są kątowe i nieskoordynowane. Małe, precyzyjne, ręczne mechanizmy nie są dla nich dostępne. Ich chód jest często sztywny, niezgrabny, zgarbiony.

Twarz imbecylów nie ma mimicznej gry, jest zmrożona, matowa, mruganie oczami jest bardzo rzadkie. Wielu pacjentów ma wyraźne znamiona wrodzone (odstające uszy, przylegające płaty, wadliwy zgryz, szorstka budowa czaszki twarzy, małogłowie lub wodogłowie). Osoby cierpiące na imbecyl mają ogniskowe objawy neurologiczne. Takim pacjentom trudno jest opanować umiejętności schludności, jednak chętnie podejmują się wykonalnej pracy, są dumni ze swoich sukcesów i wyrażają niezadowolenie, złość, jeśli ktoś zaśmieca się w sprzątanym miejscu. Jednocześnie pacjenci wykazują słabą zdolność przełączania i skrajną zależność.

Charakterystyczne dla głupoty

Iloraz inteligencji (IQ) jest określany u imbecylów w zakresie 20-50. Międzynarodowa klasyfikacja chorób wyróżnia głupotę jako wyraźną, w której (IQ wynosi 20-35), a także umiarkowanie wyraźną, w której (IQ wynosi 35-50).

Osoby cierpiące na imbecyl dobrze rozumieją przemówienie skierowane do nich, potrafią wymawiać krótkie frazy, ale ich mowa jest słaba i ma też nieścisłości. Aktywny słownik składa się z 200-300 słów. Myślenie pacjentów jest konsekwentne, konkretne, prymitywne, rozproszenia są dla nich niedostępne, zasób informacji jest niezwykle wąski. Tacy ludzie charakteryzują się ostrym niedorozwojem pamięci, uwagi, woli.

Cechą głupoty są następujące znaki: brak inicjatywy, bezwładność, sugestywność i zagubienie się w nowym środowisku. Osoby cierpiące na głupotę mogą zaszczepić najprostsze umiejętności pracy, uczyć liczenia, czytania, pisania. Osoby fizyczne są w stanie nauczyć się wykonywania prostych operacji liczenia, a także nauczyć się prostych umiejętności pracy i samodzielnie służyć. Potrafią przewijać nici, sprzątać podwórko lub posesję, wykonywać jedną operację (np. Sklejanie pudeł, mycie naczyń).

Emocje chorych są bardziej zróżnicowane niż idiotów. Odpowiednio reagują na krytykę i pochwały oraz darzą członków rodziny silnym uczuciem. Osoby z głupotą są pozbawione jakiejkolwiek inicjatywy, bezwładne, podatne na sugestie, łatwo zagubione w zmienionym środowisku. Tacy ludzie stale potrzebują nadzoru i opieki, a niesprzyjające środowisko może sprawić, że głupcy będą aspołeczni. Osoby cierpiące na imbecyl nie mają zdolności do generalizowania, abstrakcyjnego myślenia.

Stopnie głupoty

W przypadku tej choroby odnotowuje się trzy stopnie głupoty: ciężki, średni, a także lekki. Wszystkie wyrażają się na różnych poziomach niedorozwoju umysłowego. Asymilacja nowego materiału jest przekazywana pacjentom z dużymi trudnościami. Dzieje się to w ramach konkretnych koncepcji i bez generalizacji. Imbecyle są niezdolni do samodzielnego myślenia. Adaptacja do otaczającego ich świata odbywa się tylko w znajomym i dobrze znanym środowisku. Niewielka zmiana sytuacji prowadzi pacjenta do trudnych chwil, a on ciągle potrzebuje wskazówek.

Osoby cierpiące na imbecyl są wysoce podatne na sugestie. Ich osobiste zainteresowania są bardzo prymitywne i ograniczają się głównie do realizacji potrzeb fizjologicznych. Często jedzą żarłoczność i niechlujstwo. Ich zachowania seksualne charakteryzują się wahaniami ze zwiększonym popędem seksualnym i rozwiązłością.

Zgodnie z jego zachowaniem oligofrenia w stopniu głupoty dzieli się na dwie grupy. Pierwsza obejmuje życie, aktywność, mobilność, a druga to ospałość i apatia, obojętność, brak reakcji na nic. Ze względu na cechy charakteru wyróżniają się wśród imbecylów, którzy są uprzejmi, dobroduszni, posłuszni, towarzyscy i agresywni, złośliwi. Osoby chore na głupotę nie mogą żyć samodzielnie, potrzebują stałego, wykwalifikowanego nadzoru. W tym celu trafiają do szkół specjalnych, do takich instytucji jak medyczne warsztaty pracy..

Leczenie koncentruje się na edukacji i prowadzeniu pacjentów. Lekarze przepisują leki nootropowe, neuroleptyki, środki uspokajające; zajęcia w systemie z logopedą, zalecany jest neuropsychiatra, pokazany jest trening w domu.

Normalne środowisko szkolne jest poza zasięgiem tych pacjentów. Dzieci mogą mieć wady wymowy (jąkanie, seplenienie, zawiązywanie języka), które wymagają korekty. Imbecylów można nauczyć liczyć, czytać, pisać, ale złożone operacje arytmetyczne przekraczają ich możliwości.

Aspołeczne środowisko ma zły wpływ na imbecyli, dlatego chorzy stanowią zagrożenie dla społeczeństwa. Wraz z rozwojem patologicznych niekontrolowanych sytuacji pacjenci są hospitalizowani w szpitalu psychiatrycznym.

Leczenie głupoty jest tradycyjnie podzielone na specyficzne (przyczynowe) i objawowe. Specjalną terapię przeprowadza się w przypadku fenyloketonurii, a także innych enzymopatii. Niedoczynność tarczycy leczy się za pomocą wyrównawczej terapii hormonalnej (tarczycy); wrodzona kiła, toksoplazmoza jest leczona antybiotykami, lekami arsenowymi, chlorydyną; infekcje mózgu u dzieci są leczone antybiotykami, lekami sulfonamidowymi.

Im wcześniejsza terapia jest skuteczna, tym jest skuteczniejsza. Znaczenie poprawczych środków medycznych i pedagogicznych jest ogromne.

Rokowanie zależy bezpośrednio od głębokości upośledzenia umysłowego. Prewencja pierwotna obejmuje poradnictwo genetyczne. Porady takie prowadzone są na terenie medycznych instytucji genetycznych.

Terapia objawowa wykorzystuje leki stymulujące metabolizm mózgu, do których należą (Cerebrolysin, Nootropil, Aminalon); Witaminy z grupy B; psychostymulanty (Fenamin, Sydnocarb); środki odwadniające (Lasix, siarczan magnezu, diakarb); preparaty o działaniu resorpcyjnym (jodek potasu, bijochinol); stymulanty biogenne. Zespół konwulsyjny usuwa się poprzez systematyczne przyjmowanie leków przeciwpadaczkowych.

Imbecillus (z łac. Imbecillus „słaby, słaby”; angielski imbecile) - średni stopień upośledzenia umysłowego, demencji, niedorozwoju umysłowego, spowodowanego opóźnieniem w rozwoju mózgu płodu lub dziecka w pierwszych latach życia. Terminy „głupota”, „imbecyl” są przestarzałe i nie zaleca się ich używania, ponieważ przekroczyły granice czysto medyczne i zaczęły mieć społeczne (negatywne) konotacje. Zamiast tego niektóre wytyczne sugerują stosowanie neutralnych terminów z ICD-10, zgodnie z którymi „głupota”, w zależności od nasilenia, odpowiada diagnozom „umiarkowanego upośledzenia umysłowego” („umiarkowane upośledzenie umysłowe”) i „znacznego upośledzenia umysłowego” („ poważne upośledzenie umysłowe ”). Niemniej jednak w literaturze psychiatrycznej i literaturze dotyczącej oligofrenopedagogiki nadal używa się tradycyjnych terminów „osłabienie”, „głupota” i „idiotyzm”..

Opis

Z głupotą dzieci pozostają w tyle w rozwoju fizycznym, odchylenia są zauważalne na zewnątrz. Mogą występować oznaki wad rozwojowych ciała: zaburzenia w kształtowaniu się głowy, niedorozwój kończyn, palców, wady twarzy, uszu, oczu, hipogenitalizm itp. Mogą też występować takie objawy neurologiczne jak porażenie, niedowład.

Imbecyle rozumieją otaczających ich ludzi, sami potrafią wymawiać pojedyncze słowa, a czasem nawet krótkie frazy. Mowa składa się tylko z czasowników i rzeczowników, jest związana z językiem i niepoprawna gramatycznie. Z reguły mowa składa się z bardzo krótkich, standardowych zwrotów, a słownictwo ograniczone jest do kilkudziesięciu słów (czasem do 200-300 słów). Myślenie jest konkretne i prymitywne, ale konsekwentnie nie można rozpraszać uwagi, zasób informacji jest niezwykle wąski, ostry niedorozwój uwagi, pamięci i woli. Imbecyle mogą tworzyć wyobrażenia, ale tworzenie pojęć, jako wyższy stopień aktywności umysłowej, jest dla nich niedostępne lub jest mocno utrudnione. Nie mają prawie żadnej wyobraźni.

Osoby z imbecylem potrafią zaszczepić podstawowe umiejętności samoopieki (ubieranie się, dbanie o siebie, jedzenie) i najprostsze umiejętności pracy, głównie poprzez ćwiczenie działań naśladowczych. Pacjenci z lekkim lub umiarkowanym stopniem głupoty mogą uczyć się w szkole pomocniczej, ale niewiele można ich nauczyć: podstawowe liczenie (w kilku jednostkach), pisanie pojedynczych słów, czytanie prostych tekstów.

Emocje imbecylów są bardziej zróżnicowane niż idiotów, są przywiązani do swoich bliskich, odpowiednio reagują na pochwały lub krytykę. Imbecyle są pozbawione inicjatywy, bezwładne, bardzo podatne na sugestie, łatwo tracą w momencie zmiany sytuacji, potrzebują stałego nadzoru i opieki, w niesprzyjającym środowisku zachowanie bywa aspołeczne. Zainteresowania imbecylów są niezwykle prymitywne i ograniczają się głównie do zaspokojenia potrzeb fizjologicznych.

Pożądanie seksualne u osób cierpiących na imbecyl jest zwykle zmniejszone, ale czasami obserwuje się bolesny wzrost popędu seksualnego wraz z brakiem powstrzymujących ograniczeń moralnych.

Ze względu na ich zachowanie wyróżnia się dwie grupy imbecyli: ​​ospale apatyczny, obojętny na wszystko poza zaspokojeniem naturalnych potrzeb (ospały) oraz żywy, ruchomy, niespokojny (erekcyjny). Z natury są również podzieleni na dwie grupy: zaciekle agresywni, uparci i towarzyscy, dobroduszni, uprzejmi, ulegli.

Międzynarodowa klasyfikacja chorób

W ICD-10 głupotę dzieli się na umiarkowane i poważne upośledzenie umysłowe. Przy IQ 35-49 i wieku umysłowym 6-9 lat, u dorosłych zdiagnozowano umiarkowane upośledzenie umysłowe (F7171.), A przy IQ 20-34 i wieku umysłowym 3-6 lat, poważne upośledzenie umysłowe (F7272.). Przy znacznym upośledzeniu umysłowym obserwuje się możliwość nabycia tylko umiejętności samoobsługi i wyjątkowo słabego rozwoju mowy.

W ICD-9 z 1977 r. Tylko umiarkowane upośledzenie umysłowe z IQ 35-49 nazywane jest głupotą..

Zobacz też

  • Iloraz inteligencji (IQ)
  • Głupota
  • Idiotyzm
  • Zaburzenie psychiczne
  • Kretynizm
  • Demencja
  • Autyzm
  • zespół Savant

Uwagi

  1. 1 2 Mendelevich V.D. Propedeutyka psychiatryczna: praktyczny przewodnik dla lekarzy i studentów. - wyd. 2, Rev. i dodaj. - M.: Tekhlit LLP; „Medycyna”, 1997 r. - S. 444. - 496 str. - ISBN 5-900990-03-6.
  2. N.M. Trofimova, S.P. Duvanova, N. B. Trofimova, T. F. Pushkina. Podstawy pedagogiki specjalnej i psychologii (język rosyjski). - Wydawnictwo „Piotr”. - S. 103-105. - ISBN 978-5-498-07834-2.
  3. Duży słownik psychologiczny (nieokreślony). - OLMA Media Group, 2003 - S. 558. - ISBN 978-5-93878-086-6.
  4. Romanova E.A. Diagnoza chorób. Poradnik medyczny (rosyjski). - rodzinny klub rekreacyjny. - S. 404. - ISBN 978-966-14-8977-5.
  5. 1 2 3 YA Stoimenov, M.Y. Stoimenova, P.Y. Koeva i in., Psychiatric Encyclopedic Dictionary. - K.: MAUP, 2003 - S. 358 - 1200 str. - ISBN 966-608-306-X.
  6. 1 2 3 4 N. M. Zharikov, L. G. Ursova, D. F. Khritinin. Psychiatria: podręcznik. - M.: Medicine, 1898. - S. 486-487. - 496 pkt. - ISBN 5-225-00278-1.
  7. 1 2 3 4 5 6 7 O. V. Kerbikov, M. V. Korkina, R. A. Nadzharov, A. V. Snezhnevsky. Psychiatria. - wyd. - M.: Medicine, 1968. - S. 396-397. - 75 000 kopii.
  8. Przewodnik po psychiatrii / wyd. A. V. Snezhnevsky. - M.: Medicine, 1983 - T. 2. - S. 464. - 544 str..
  9. Przewodnik po psychiatrii / wyd. G.V. Morozov. - M.: Medicine, 1988 - T. 2. - S. 350. - 640 str. - ISBN 5-225-00236-6.
  10. Światowa Organizacja Zdrowia. Podręcznik międzynarodowej statystycznej klasyfikacji chorób, urazów i przyczyn zgonu (angielski). - Jeneva, 1977. - Vol. 1 - str. 212.

Spinki do mankietów

Wikisłownik ma artykuł „głupota”

  • Imbecility of Oligofrenia
  • Słownik wyjaśniający terminów psychiatrycznych

Imbecillus (od łacińskiego imbecillus - „słaby”, „nieistotny”) to średnie nasilenie niedorozwoju umysłowego (upośledzenie umysłowe, demencja lub oligofrenia), które jest konsekwencją niewydolności biologicznej struktur mózgu, w której występuje opóźnienie rozwoju umysłowego i cierpi na rozwój inteligencji, sfery emocjonalne i wolicjonalne, reakcje behawioralne, mowa. Pełnoprawna niezależna adaptacja społeczna w tym przypadku jest niemożliwa.

Oligofrenia występuje u około 1–2,5% populacji

Choroba może rozwinąć się zarówno w pierwszych latach życia (organiczne uszkodzenie mózgu przed ukończeniem 3 roku życia), jak i być wrodzona.

O nasileniu schorzenia decyduje intensywność negatywnego wpływu, czas nabywania głupoty (im niższy wiek dziecka narażonego na czynniki szkodliwe, tym głębsza rozwinięta wada psychiczna). Stopień niepełnosprawności intelektualnej u pacjentów z głupotą określa się za pomocą standardowych testów diagnostycznych IQ i waha się w granicach 35-49.

Główną różnicą między głupotą a nabytą demencją (demencją) jest brak postępu istniejących zaburzeń; często intensywność bolesnych objawów można skorygować, zmniejszając ich nasilenie.

Synonimy: umiarkowane upośledzenie umysłowe, umiarkowana oligofrenia.

Przyczyny i czynniki ryzyka

Do rozwoju niezdolności do pracy może prowadzić wiele różnych czynników, wpływających zarówno na komórki rozrodcze rodziców przed zapłodnieniem, jak i na płód w czasie ciąży i dziecko we wczesnym dzieciństwie..

Endogenne (wewnętrzne) przyczyny, które mogą prowadzić do głupoty:

  • mutacje genetyczne;
  • dziedziczne lub nabyte choroby metaboliczne (cukrzyca, fenyloketonuria, choroba Gauchera itp.);
  • wiek rodziców (głównie matki) przekracza 40-45 lat;
  • ciężkie choroby przewlekłe matki;
  • zaburzenia hormonalne prowadzące do nadmiernego dojrzewania komórek rozrodczych; itd.

Przyczyny, które mają szkodliwy wpływ na płód w czasie ciąży:

  • promieniowanie jonizujące;
  • niedożywienie (hipowitaminoza, głód białek);
  • zakażenia wewnątrzmaciczne płodu w wyniku ostrych infekcji wirusowych lub przewlekłych chorób zakaźnych układu moczowo-płciowego matki (szczególnie w I trymestrze);
  • spożycie soli metali ciężkich, pestycydów, agresywnych związków chemicznych do organizmu matki;
  • spożycie alkoholu, palenie w czasie ciąży;
  • przewlekły stres neuro-emocjonalny;
  • ostry stres;
  • używanie niektórych narkotyków, środków odurzających i innych zabronionych substancji;
  • mechaniczne skutki traumatyczne.

Palenie i picie alkoholu w czasie ciąży może prowadzić do głupoty u dziecka

Egzogenne (zewnętrzne, nabyte) przyczyny głupoty:

  • powikłania przy porodzie i okresie poporodowym;
  • mechaniczny uraz mózgu;
  • ostre zaburzenia krążenia mózgowego;
  • mikro- i wodogłowie;
  • nieodpowiednia dieta dziecka (brak jodu i innych pierwiastków śladowych, witamin);
  • negatywne wpływy psychospołeczne w pierwszych latach życia (deprywacja społeczna, alkoholizm lub narkomania rodziców, życie poza środowiskiem ludzkim, demencja rodziców, odmowa kontaktu matki z dzieckiem itp.).

Etiologię choroby można wiarygodnie ustalić w nie więcej niż 35-40% przypadków..

Formy choroby

W zależności od czasu wystąpienia choroby wyróżnia się 2 formy głupoty:

Główną różnicą między głupotą a nabytą demencją (demencją) jest brak postępu istniejących zaburzeń.

Objawy

Pomimo braku abstrakcyjnego myślenia i niemożności uogólniania, formułowania pojęć, pacjenci mogą nabywać i wystarczająco rozwijać umiejętności samoobsługi, wykonywać prymitywne czynności pracownicze.

Tacy pacjenci wymagają stałej opieki i nadzoru, aby rozwijać umiejętności społeczne; praktycznie nie są w stanie samodzielnie opanować nawet najprostszych celowych czynności dnia codziennego.

Zakres bolesnych objawów z głupotą jest dość szeroki; składa się ze specyficznych zmian w myśleniu, pamięci, mowie, zachowaniu. To:

  • odwrócenie uwagi;
  • niezdolność do skoncentrowania się na konkretnym problemie, łatwe rozproszenie uwagi;
  • mała ilość pamięci;
  • słabiej rozwinięte zapamiętywanie krótkotrwałe niż długotrwałe, często występujące zniekształcenia zapisanych w pamięci zdarzeń;
  • naruszenia pamięci logicznej i mechanicznej;
  • niezwykle mały zasób pomysłów i danych o otaczającym świecie;
  • niezdolność do manipulowania pojęciami abstrakcyjnymi, zrozumienia ich istoty („piękno przyrody”, „mądrość pokoleń” itp.);
  • brak umiejętności analizy, porównywania, wyciągania wniosków (niemożność spójnego powtórzenia tego, co usłyszano, ułożenia najprostszych danych w określonej kolejności);
  • mowa nierozwinięta, praktycznie bez członów wtórnych zdań, składająca się głównie z podmiotów i orzeczników;
  • ograniczone słownictwo aktywne (zwykle nie więcej niż kilkaset słów);
  • przewaga rozumienia gestów, intonacji, mimiki twarzy nad zrozumieniem znaczenia tego, co zostało powiedziane (dziecko w sposób zadowalający rozpoznaje przesłanie intonacji i gestów, nie rozumiejąc znaczenia wypowiedzi jako całości);
  • mowa związana z językiem, brak modulacji mowy, zniekształcenie struktury wielu słów, znaczne trudności w konstruowaniu zdań z kilku słów;
  • echolalia (powtarzanie słów lub części fraz słyszanych w cudzej mowie);
  • niechlujstwo, niekonsekwencja, niechlujstwo w konsekwencji - niezdolność do skutecznej samoopieki;
  • orientacja egocentryczna;
  • wysoki poziom sugestywności, brak krytycznego zrozumienia informacji;
  • ograniczony zakres zainteresowań (jedzenie, hobby itp.);
  • odhamowane zachowania seksualne;
  • labilność emocjonalna, nadmierna wrażliwość, brak równowagi;
  • niedojrzałość moralna (brak empatii, empatii, sumienia, poczucia obowiązku).

Imbecylność charakteryzuje się brakiem abstrakcyjnego myślenia i niezdolnością do formułowania pojęć

Oprócz zaburzeń w funkcjonowaniu sfery psychicznej dzieci z głupotą mają odchylenia w rozwoju fizycznym: dziecko siada późno, wstaje i zaczyna chodzić, słabo czołga się, nie jest dostatecznie stabilne; Często obserwuje się niestabilność chodu. Formowanie umiejętności mowy również pozostaje w tyle.

Szkolenie imbecylów jest trudne, odbywa się w formie poprawczych organizacji edukacyjnych. Z programu szkolnego, przy pełnym wsparciu pedagogicznym, chore dziecko może opanować najprostsze liczenie, alfabet, czytanie małych tekstów sylabami, zapamiętywanie poszczególnych zwrotów.

6 zaburzeń psychicznych, których objawy można uznać za kaprysy

Prognozy naukowców: 8 zmian człowieka w przyszłości

7 nieoczekiwanych oznak wysokiej inteligencji

Diagnostyka

Dzięki przesiewowym badaniom ultrasonograficznym, poradnictwie genetycznym w czasie ciąży, z dużym prawdopodobieństwem rozpoznaje się niektóre choroby chromosomalne płodu, w których rozwija się głupota (na przykład zespół Downa). Jeśli oligofrenia nie jest objawem żadnej choroby, ale przejawia się w izolacji, nie istnieją laboratoryjne i instrumentalne metody badawcze, które mogą wiarygodnie potwierdzić lub zaprzeczyć jej obecności w tym okresie.

Instrumentalne metody diagnostyczne, takie jak rezonans magnetyczny czy tomografia komputerowa, ultrasonografia struktur mózgu noworodka, służą do identyfikacji różnych procesów patologicznych (nowotwory, zakrzepica, krwotoki, urazy), które mogą powodować upośledzenie umysłowe. Niemniej jednak, nawet w obecności podłoża patomorfologicznego, defekty intelektualne mogą być nieobecne, tak jak obecność głupoty niekoniecznie implikuje obecność widocznych procesów patologicznych..

Wiele badań może potwierdzić obecność głupoty u dziecka, w tym test IQ

Metody obiektywnego potwierdzenia obecności głupoty to:

  • testy w celu określenia poziomu inteligencji - IQ w zakresie od 35 do 49;
  • Skala Wechslera - poniżej 55 punktów;
  • konsultacja psychoterapeuty.

Stopień niepełnosprawności intelektualnej u pacjentów z głupotą określa się za pomocą standardowych testów diagnostycznych IQ i waha się w granicach 35-49.

Leczenie

Nie ma skutecznych metod medycznego lub instrumentalnego leczenia głupoty. Częściowa korekcja wad intelektualnych, zaszczepienie umiejętności samoobsługi, nauka czytania, liczenia i najprostsze manipulacje pracownicze są możliwe tylko pod warunkiem stałego, intensywnego wsparcia psychologiczno-pedagogicznego.

W razie potrzeby (na żądanie) przepisywane są następujące leki:

  • psychostymulanty;
  • leki przeciwpsychotyczne;
  • środki uspokajające;
  • środki uspokajające;
  • leki przeciwdrgawkowe; itp.

Możliwe komplikacje i konsekwencje

W przypadku braku opieki i opieki, imbecyle są społecznie niedostosowani.

Ze względu na instynktowne zachowanie, dotkliwość elementarnych potrzeb fizjologicznych, skłonność do sugestii i niemożność krytycznej interpretacji informacji, pacjenci często stają się wspólnikami lub ofiarami przestępczych ekscesów..

Prognoza

Prognozy dotyczące wyzdrowienia są niekorzystne, choroba utrzymuje się przez całe życie. Pewna pozytywna dynamika (adaptacja społeczna i zawodowa, edukacja na poziomie klas podstawowych szkoły poprawczej) jest możliwa tylko przy stałym monitorowaniu.

Zapobieganie

  • unikanie narażenia matki i płodu na czynniki agresywne w czasie ciąży;
  • terminowe poradnictwo genetyczne z wysokim ryzykiem urodzenia dziecka z oligofrenią (dojrzały wiek rodziców, obciążona historia dziedziczna, choroby chromosomalne u dzieci z poprzednich ciąż);
  • terminowe wykrywanie patologii u noworodka (konsultacja ze specjalistami) w celu jak najszybszego rozpoczęcia działań rehabilitacyjnych w przypadku potwierdzenia diagnozy;
  • pełnoprawny rozwój intelektualny dziecka w pierwszych latach życia;
  • zbilansowana dieta dla mamy (w ciąży) i noworodka.