Zaburzenia psychogenne u dzieci i młodzieży

Ostre reakcje z zespołem pueryliizmu obserwuje się zarówno u dorosłych, jak iu starszej młodzieży. Często są związane z zespołem Gansera. Najbardziej wyraźnymi objawami puerilizmu są mowa dzieci, zdolności motoryczne dzieci, emocje dzieci. Pacjenci mówią dziecinnymi intonacjami, cienkim głosem konstruują frazy dziecinnie, zwracają się do każdego jak „ty”, dorosłych nazywają „wujkami”, „ciotkami”, dotykają wszystkich przedmiotów, sięgają po wszystko, co jasne, błyszczące, chętnie chowają takie przedmioty w kieszeniach sami robią zabawki z papieru, bawią się nimi, przedstawiają głosem odgłos parowozu, parowca, klaksonu. Z łatwością działają, obrażają się, wydymają wargi, powalają nogami. Zespół ten może wystąpić ostro i wyczerpać obraz kliniczny, ale czasami zastępuje inne zespoły reaktywne. Przywrócenie funkcji umysłowych następuje szybko i kończy się normalizacją zachowania.

OSTRE PSYCHOGENICZNE STUP

Ostre psychozy krótkotrwałe w postaci zespołu Gansera, pueryliizmu, otępienia psychogennego, „dzikości” mogą objawiać się różnymi stadiami przebiegu psychoz reaktywnych, które w tych przypadkach są podostre lub przewlekłe. Odnotowuje się następujący wzorzec: wszystkie wymienione formy ostrych reakcji wstrząsu afektywnego zwykle występują u nastolatków prześladowanych i izolowanych od społeczeństwa (traumatyzacja psychogenna łączy się z deprywacją społeczną i emocjonalną).

Odrętwienie psychogenne u nastolatków występuje rzadko, ale zwykle

natychmiast po umieszczeniu w areszcie śledczym. Obraz kliniczny rozwija się szybko, poprzez fazę letargu, letargu, zubożenia procesów psychicznych

do stanu całkowitego bezruchu i mutyzmu.

Na podstawie objawów zewnętrznych (wyraz twarzy, szeroko otwarte oczy, rozszerzone źrenice) i objawów wegetatywnych (tachykardia, zwiększone pocenie się, reakcje naczyniowe na pogorszenie sytuacji) obraz kliniczny jest dobrze rozpoznawalny. Jeśli zachowuje się w jakimś stopniu mowę, zauważa się jej rzadkość, stereotypowość lub absurd, z zastygłym wyrazem twarzy - wyrazem strachu, tęsknoty lub zaskoczenia. Często pojawiają się bezsensowne, powtarzalne ruchy (stereotypy): niektórzy pacjenci cały czas pocierają głowę dłonią, inni ssą palce itp. Na ogół ich wygląd jest groteskowy, karykaturalnie ekspresyjny, ich świadomość jest niejasna, nie kierują się sytuacją. Wyjście z ostrych stanów otępienia planowane jest za kilka dni..

Ostre psychozy z zespołem regresji psychotycznej („dzikie”)

Syndrom ten pojawia się zwykle natychmiastowo, ostro, na tle histerycznie zmienionej świadomości (zwężonej) i objawia się zachowaniem przypominającym zachowanie zwierzęcia lub „dzikiego” człowieka (czołganie się na czworakach, docieranie jedzenia prosto z miski, wycie, warczenie, szczekanie, „poparzenie”

zęby itp.) (A.N. Buneev, 1950;

Histerycznie zawężona (lub mroczna) świadomość łączy się z podnieceniem, wpływem strachu i agresywną obroną. Czasami u zwierząt wymawia się „reinkarnację”, ale jest ona krótkotrwała. Często odnotowuje się zanik reakcji orientacyjnych i obronnych. Czasami, przy całkowicie nieobliczalnym zachowaniu, nagle pojawiają się pojedyncze fragmentaryczne stwierdzenia sytuacyjne. Takie stany mogą powstać nie tylko jako ostra reakcja psychotyczna, ale także jako odrębny etap przedłużających się psychoz reaktywnych. W tym drugim przypadku pojawiają się duże trudności w odróżnieniu ich od schizofrenii..

W okresie dojrzewania stan „regresji” psychiki przybiera postać puerylizmu, aw postaci „dzikości” występuje niezwykle rzadko.

OSTRE REAKCJE AFEKTYWNE („REAKCJE ZWARCIOWE”)

Reakcje afektywne w okresie dojrzewania są jedną z najczęstszych form reakcji psychogenno-osobistych i wyróżniają się różnorodnością zarówno form klinicznych, jak i stopnia ich patologii (od zwykłych niebolesnych reakcji młodzieńczych i osobistych po ostre krótkotrwałe stany psychotyczne

Wśród ostrych psychoz psychogennych szczególne miejsce zajmują ostre reakcje afektywne i to nie tylko w związku z wyżej wymienionymi cechami. Po pierwsze

są to najbardziej krótkotrwałe stany psychotyczne, które są dojone od kilku minut do kilku godzin, a także nagle kończą się stanem ciężkiej astenii somatyczno-psychicznej (do pokłonów) lub snem.

Zachowując wszystkie podstawowe cechy ostrych psychoz psychogennych (nasilenie początku reakcji i wyjścia z niej, afektywne zwężenie świadomości, intensywny wpływ strachu itp.), Te reakcje psychotyczne rozwijają się zgodnie z mechanizmem „zwarcia” i różnią się szeregiem znaków. Z reguły powstają w obecności „gleby patologicznej”, najczęściej związanej z płytką zmianą organiczno-mózgową przenoszoną we wczesnym dzieciństwie. U przedchorobowych takich nastolatków często wykrywa się obecność somatogennych czynników osłabiających: wyczerpanie fizyczne, brak snu, choroby zakaźne i somatyczne.

Reakcje afektywne należą do grupy zaburzeń afektywnych i rozpoczynają się szybko, wraz z narastającym uczuciem rozpaczy, beznadziejności czy złości, z reguły nienawiści połączonej z bardzo silnym lękiem (przerażeniem) o życie swoje lub bliskiej osoby. Charakter afektu zależy od typu osobowości nastolatka, od dominacji zahamowania, osłabienia lub pobudliwości oraz epileptoidy.

Bardzo ważną cechą tego afektu jest to, że jest on zawsze obiektywny, tj. odnosi się tylko do konkretnego tematu, który jest źródłem psychotraumatyzacji. Nie mniej ważne i logiczne jest, że takie ostre reakcje wstrząsu afektywnego rozwijają się na tle już nagromadzonego długotrwałego psychogennego skutecznego stresu związanego z tą samą sytuacją lub z tą samą osobą, co sama reakcja. Bezpośrednim impulsem do pojawienia się takich reakcji jest kolejny konflikt z „stresorem” lub jakimś dodatkowym powodem psychogennym, który sam w sobie może być nieistotny, ale spadając na przygotowaną (uczuloną) glebę, okazuje się „ostatnią słomką wypełniającą kubek”.

W przeciwieństwie do innych opisanych powyżej reakcji wstrząsu afektywnego, „reakcjom zwarcia”, objawiającym się jako ostry wyładowanie afektywne (eksplozja) na tle zmienionej świadomości, towarzyszą poważne destrukcyjne, agresywne działania wymierzone w tę samą osobę, która jest „stresorem”..

Takie reakcje nie pojawiają się po przestępstwie (w odpowiedzi na ściganie), ale charakteryzują sam moment popełnienia czynu zabronionego. W związku z tym ich ocena i kwalifikacje mają ogromne znaczenie w sądowym badaniu psychiatrycznym. Następujące objawy wskazują na patologiczny (psychotyczny) charakter takich stanów. Złożony afekt, który pojawia się od samego początku z przewagą strachu, przerażenia, beznadziejności, charakteryzuje się błyskawicznym wzrostem i pojawieniem się „napadu” bolesnych przeżyć. Wypełnia niejako całą świadomość, określając jej afektywne zawężenie i nie pozostawiając miejsca na refleksję i krytyczną analizę sytuacji. Nieskorygowane pragnienie pozbycia się bolesnego afektu, który pojawia się w tym przypadku, kończy się popełnianiem impulsywnych działań, którym nie towarzyszy ani walka motywów, ani przewidywanie konsekwencji ich zachowania. Jednocześnie otoczenie jest postrzegane niejasno, a wspomnienia z tego okresu są zachowane tylko częściowo. Podniecenie ruchowe i destrukcyjne działania wyróżniają się brutalnością, masywnością i taką siłą „ciosów”, że trudno to sobie wyobrazić nastolatkowi. Tak więc mała, krucha 14-letnia dziewczynka zabiła swojego ojca, który wyróżniał się dużym wzrostem, wagą i siłą, zadając mu 47 ciosów siekierą, odcinając czaszkę i inne duże kości. Według medycyny sądowej większość zadanych obrażeń była nie do pogodzenia z życiem. Ta wielość i siła urazów odzwierciedla „automatyzm motoryczny” charakterystyczny dla takich stanów patologicznych. Są chwile, kiedy nastolatek nie może przez długi czas uwolnić się od narzędzia zbrodni, ponieważ ręka pozostaje niejako skrępowana konwulsją. Zwykle szkoda odnosi nie tylko „sprawca”, ale także przedmioty znajdujące się w pobliżu oraz przypadkowe osoby. Takie reakcje zwykle kończą się ciężkim wyczerpaniem somatycznym i psychicznym lub snem. Dokonany czyn i późniejsze ściganie okazują się nowymi urazami psychogennymi, które częściej wywołują stan reaktywny

w postaci depresji psychogennej (patrz poniżej).

Wraz z tak rzadkimi krótkotrwałymi stanami psychotycznymi w dzieciństwie, a zwłaszcza w okresie dojrzewania, obserwuje się wiele różnych reakcji afektywnych na poziomie niepsychotycznym. Cechy ich projektu klinicznego są ściśle związane z typem osobowości i często rozwijają się u nastolatków z pojawiającą się psychopatią. Te reakcje afektywne są również wyrażane przez gwałtowny wybuch afektu i odpowiadające mu działania odzwierciedlające kierunek afektu i cechy osobowości nastolatka (histeryczne ataki, wybuchy złości, agresja, próby samobójcze, ucieczki, podpalenia itp.), Ale nie zawierają objawów odzwierciedlających głęboki poziom zaburzeń. (patrz wyżej) i zdenerwowana świadomość. Chociaż osobiste ostre reakcje afektywne nie należą do wstrząsu afektywnego, właściwe wydaje się krótkie omówienie ich cech charakterystycznych w tej sekcji, ponieważ ułatwi to porównanie poziomów psychotycznych i niepsychotycznych takich zaburzeń..

Ostre reakcje afektywno-osobiste to stany „skrajnego stresu emocjonalnego wywołanego traumą psychiczną i sytuacjami kryzysowymi” (A.E. Lichko, 1985).

Są również bardzo krótkotrwałe (od kilku minut do 1-2 dni). Potrzeba naturalnego snu jest granicą określającą maksymalny czas trwania ostrej reakcji afektywnej (D.E. Lichko, 1985).

Nawet w najbardziej wyraźnych przypadkach, gdy nastolatek zaczyna słabo zarządzać swoimi działaniami i nie myśli o ich konsekwencjach, nie mówimy o psychotycznym poziomie zaburzeń, ale o niedojrzałości psychiki, niedostatecznej socjalizacji osobowości i nierozwiniętych wolicjonalnych opóźnieniach. Porównując ostre afektywne reakcje psychotyczne i niepsychotyczne, ujawniono (N.B. Morozova, 1986).

Sytuacja psychotraumatyczna jako przyczyna osobistych reakcji afektywnych pozbawiona jest masywności, dotkliwości i dramatyzmu charakterystycznych dla reakcji psychotycznych. Jest to raczej subiektywnie znaczące. Stosunek siły traumy psychogennej do nasilenia cech osobowości nastolatków gwałtownie przesuwa się w kierunku tych drugich (przesadna próżność, egocentryzm, uraza, wrażliwość, niska samoocena, maksymalizm w ocenach, wymagania, pretensjonalność itp.). Konsekwencje niewłaściwego wychowania i spóźnionej socjalizacji osobowości w postaci zaniedbań pedagogicznych mają ogromne znaczenie w charakterystyce reakcji takich nastolatków..

Jeśli nastolatki z ostrymi reakcjami psychotycznymi afektywnymi mają cechy osobowości schizoidalnej wrażliwej, to w porównywanej grupie przeważają cechy histeryczno-pobudliwe.

Istnieją 4 rodzaje ostrych reakcji afektywnych w okresie dojrzewania (A.E. Lichko, 1985):

agresywny, autoagresywny, impulsywny i demonstracyjny.

przejawiają się atakiem na sprawcę lub „wyładowywaniem” złości na przypadkowych osobach. Istotą reakcji jest uwolnienie afektu. Rozwija się częściej u nastolatków ze zwiększoną pobudliwością.

częściej niż poprzednie stają się przedmiotem superwizji psychiatry. Manifestowane przez samookaleczenia lub próby samobójcze, usiłowanie samobójcze. Wszystkie działania

tylko droga do uwolnienia afektu. Najczęściej młodzieńcy z epileptoidami są podatni na takie wyładowanie, ale występuje ono z labilnymi, cykloidalnymi, konformalnymi i niestabilnymi akcentami. Szczególnym rodzajem zachowań samobójczych są próby samobójcze podczas ostrych reakcji autoagresywnych u młodzieży. Kiedy

impulsywne reakcje afektywne

afekt jest rozładowywany nie przez agresję, ale przez ucieczkę od traumatycznej sytuacji (z reguły

ucieczka z domu). Takie ucieczki nie są przygotowywane z wyprzedzeniem, zwykle są wykonywane samodzielnie. Reakcje impulsywne są częstsze w przypadku labilnych, wrażliwych i niestabilnych akcentów.

najczęściej obserwowany typ ostrych reakcji afektywnych u młodzieży. Opierają się na skrajnym napięciu emocjonalnym wywołanym urazą, perspektywą upokorzenia i odrzucenia w oczach innych. Na tle afektu wykonuje się szereg działań i działań, mających na celu zwrócenie na siebie uwagi, wzbudzenie współczucia, litości, pozbycie się kłopotów. Wyraża się to zwykle demonstracyjnymi próbami samobójczymi, z reguły jaskrawo ubarwionymi i przygotowanymi (przyjmowanie nietoksycznych leków z rozrzucaniem pozostałych tabletek, pozostawianie notatek z rozdzierającą serce treścią itp.). Reakcje te najczęściej pojawiają się u nastolatków z histerycznymi cechami osobowości..

PODSUMOWANE ZABURZENIA PSYCHOGENICZNE (STANY REAKTYWNE)

W przeciwieństwie do „ostrych reakcji wstrząsu afektywnego”, podostre zaburzenia psychogenne rozwijają się w odpowiedzi na dłuższą traumę. Jednocześnie trauma ma najczęściej charakter frustrującej „sytuacji życiowej”, „zdarzenia życiowego”, które subiektywnie wydaje się nie do pokonania. Z uwagi na to, że taka „sytuacja” pojawia się nieoczekiwanie, nagle, początkowo odbierana jest jako „ostry” efekt psychogenny, choć w istocie jest z reguły przedłużający się (śmierć rodzica, rozwód rodziców, postępowanie karne).

W niektórych przypadkach „traumatyczne wydarzenia życiowe” łączą się z deprywacją i stresem psychospołecznym (umieszczenie w zamkniętej placówce, gwałtowna zmiana warunków życia i gwałtowne pogorszenie się możliwości finansowych w rodzinie, zniknięcie osób, z którymi istniały najbliższe kontakty emocjonalne). Pojawienie się stanu reaktywnego jest możliwe tylko wtedy, gdy trauma psychogenna zostanie rozpoznana, przetworzona przez świadomość i stanie się doświadczeniem dominującym (pojawienie się tzw. Struktury patodynamicznej, w której główne miejsce zajmują emocjonalnie nasycone myśli o traumatycznej sytuacji).

W okresie dojrzewania ponownie, podobnie jak w młodszym dzieciństwie, w tym w drugim kryzysie wieku 5-7 lat, zwiększa się częstość zaburzeń autonomicznych, a komponent naczyniowy jest bardzo wyraźny (zawroty głowy, omdlenia, bóle głowy, tachykardia, bóle serca, przemijające nadciśnienie, -kryzysy wegetatywne). Wynika to z samej istoty fazy dojrzewania dojrzewania. Charakterystyczny jest również wzrost odhamowania ruchowego (duża liczba ruchów, kątowość, grymasy), co objawia się reakcjami psychogennymi z tikami, hiperkinezą. Coraz częstsze stają się przypadki zaburzeń odruchowych, znika tendencja do uogólniania lęków, zanika moczenie nocne, gwałtownie spada częstość mutyzmu psychogennego, jąkania i wymiotów psychogennych. W tym wieku pogarszają się wyniki w nauce, gwałtownie rosną zaburzenia zachowania i astenia somatopsychiczna. Wszystko to znajduje odzwierciedlenie w klinice zaburzeń psychogennych, których główną formą jest depresja, tęsknota i myśli o śmierci. Wzmocnienie objawów somatowegetatywnych determinuje częstość występowania stanów depresyjno-hipochondrycznych w okresie dojrzewania.

W tym miejscu należy powtórzyć: nawet najpoważniejsza trauma w postaci „sytuacji życiowej” niekoniecznie powoduje zaburzenia psychogenne. Ogromne i niekiedy decydujące znaczenie mają cechy osobowości, charakter „patologicznej gleby”, wiek, cechy rozwoju umysłowego, powtarzalność traumatyzacji.

Ogólnie, podostre stany reaktywne są odwracalne; mogą przejść pod wpływem leczenia, aw łagodnych przypadkach nawet samodzielnie po ustaniu psychotraumy (K.Jaspers).

W zależności od nasilenia objawów klinicznych, podostre stany reaktywne mogą być niepsychotyczne (utrzymywać się na poziomie neurotycznym) lub osiągać stopień psychozy. W dzieciństwie i okresie dojrzewania psychotyczny charakter stanu reaktywnego jest rzadki, więc początek psychozy sprawia, że ​​podejrzewa się obecność innej, cięższej choroby psychicznej. W zależności od wiodącego zespołu psychopatologicznego rozróżnia się różne warianty podostrego stanu reaktywnego..

nastrój depresyjny, depresja psychiczna. Stany te są ogólnie definiowane jako zespół charakteryzujący się obniżonym nastrojem (hipotymią), zahamowaniem aktywności intelektualnej i ruchowej, spadkiem popędów życiowych (życiowych), pesymistyczną oceną siebie i swojej pozycji, zaburzeniami somatoneurologicznymi (V.M. Bleikher, 1995).

Aby wyjaśnić pojęcie depresji nie psychogennej, ale poważnej (endogennej), ważna jest również triada Protopopowa (V.P. Protopopov, 1920):

przyspieszone bicie serca, rozszerzone źrenice, skłonność do zaparć. Tę symptomatologię można zaobserwować w ostrym okresie depresji endogennej i psychogennej. Depresję charakteryzują również takie właściwości, jak negatywna, uwłaczająca ocena własnej osobowości, świata zewnętrznego i przyszłości. Do diagnozowania depresji u dzieci i młodzieży służy „triada Becka”: pesymistyczna ocena własnej przeszłości, teraźniejszości i przyszłości.

Przez długi czas uważano, że depresja psychogenna u dzieci nie może wystąpić ze względu na niezróżnicowaną psychikę. Po pracy Spitza

gdy opisywano „anaklityczną depresję” u niemowląt, opinia ta została wstrząśnięta, ale nadal uważa się, że w dzieciństwie, zwłaszcza we wczesnym okresie, psychogenne reakcje depresyjne rozwijają się tylko w związku z destrukcyjnym wpływem na „kompleks przywiązania”

(J. Bowlby, 1979), która zwykle tworzy się dopiero po 6 miesiącach. Innymi słowy, przymusowe rozstanie z matką (nawet w postaci przedłużonej hospitalizacji) jest najwyraźniejszą przyczyną rozwoju stanu depresyjnego u dziecka. W związku z tą pozycją wielu psychiatrów dziecięcych ma tendencję do traktowania wszelkich niezrozumiałych, niewytłumaczalnych psychologicznie stanów depresji emocjonalnej z letargiem (a u dzieci te psychologiczne powiązania są bardzo trudne i nie zawsze możliwe) jako oznakę cięższej (niż psychogenna) choroby.

W okresie dojrzewania depresja psychogenna występuje znacznie częściej niż inne formy podostrego stanu reaktywnego. Wynika to z faktu, że przy niedojrzałej psychice dominuje afektywny poziom odpowiedzi (niewystarczająca zdolność przetwarzania wrażeń zewnętrznych, ich analizowania, przewidywania, krytycznej oceny i niepełnej socjalizacji osobowości).

Z tego samego powodu objawy depresyjne są najczęstszym klinicznym przejawem wszelkich chorób psychicznych w okresie dojrzewania, zwłaszcza w ich początkowym okresie. Częstość występowania zespołu depresyjnego u młodzieży determinowała potrzebę jego grupowania. Istnieją depresje psychogenne, neurotyczne, egzogenne (organiczne) i endogenne (niezwiązane z żadną zewnętrzną przyczyną, ale powstające jako przejaw przewlekłej choroby psychicznej lub w obecności pewnych struktur osobowości, na przykład schizoidów, cykloidów). Najczęściej mówią o dwóch jakby alternatywnych, przeciwstawnych grupach: depresjach psychogennych i endogennych..

Znajomość znaków, które pozwalają im różnicować, jest niezbędna do prawidłowego rozpoznania, chociaż wybrane kryteria nie są bezwzględne.

Psychiatrzy doskonale zdają sobie sprawę, że proces schizofreniczny w okresie dojrzewania często zaczyna się od depresji, która zarówno ze względu na etiologię (sytuacja urazowa), jak i klinicznie objawia się jako psychogenna. Pierwszy epizod (faza) depresyjna w psychozie maniakalno-depresyjnej często występuje również po urazie i objawia się przewlekłym stanem bolesnym, który niesie ze sobą wszystkie oznaki reaktywnej depresji.

Trafność badania młodzieńczych stanów depresyjnych wiąże się również z faktem, że ten wiek pozostawia bardzo znaczący ślad na klinice depresji, nadając jej bardzo osobliwy koloryt, co było powodem określenia ich mianem „represji pokwitania”. Właśnie z tym problemem IV

Kongres Europejskiej Unii Psychiatrów Pediatrycznych (1971),

a później prace nad depresją pokwitaniową zajmowały całe wydania najważniejszych czasopism zagranicznych.

W przytłaczającej większości prac poświęconych depresji dziecięcej i młodzieńczej nie podejmuje się poważnych prób rozróżnienia między depresją psychogenną a endogenną, tak więc rozwój statystyczny dotyczy ogólnie depresji dziecięcej i młodzieńczej. Według statystyk międzynarodowych średnio 2% dzieci cierpi na depresję. Uważa się, że depresja występuje trzykrotnie częściej u nastolatków (Rutter i wsp. 1970).

Jednocześnie specjalne badania wykazały, że depresja u studentów występuje z częstością 13-23%.

Tak duży rozrzut wskaźników wynika z faktu, że depresja w dzieciństwie i okresie dojrzewania pozostaje nierozpoznana ze względu na częstość form utajonych (larw) i zamaskowanych. Te ostatnie w niektórych przypadkach objawiają się, jak u dorosłych, depresjami „somatycznymi” (według D. D. Pletneva, 1927) i „wegetatywnymi” (według R. Lemke, 1949)..

Ich klinicznym wyrazem w tych przypadkach nie jest depresja, melancholia i lęk, ale zaburzenia psychosomatyczne, takie jak bóle głowy, moczenie nocne, zaburzenia snu, ataki typu astma oskrzelowa, egzema, rumień, spastyczne zapalenie jelita grubego, nagła utrata masy ciała związana z anoreksją (odmowa żywność), „nadciśnienie młodzieńcze (młodzieńcze)” itp. Jednak takie „maski” są bardziej typowe dla dzieciństwa, podczas gdy nastolatki często mają zaburzenia „behawioralne”, „psychopatyczne” (A.E. Lichko, 1985; O.D. Sosyukalo, 1983) w postaci zuchwalstwa, chamstwa, wybuchowości ( zwiększona pobudliwość), myśli i działania samobójcze, zachowania przestępcze (przestępcze). Wszystko to zmusza nas do bardzo uważnego i dogłębnego przyjrzenia się przyczynom tych zaburzeń somatycznych i behawioralnych, koniecznie przeanalizuj ich dynamikę.

Częstość występowania depresji larw u dzieci i młodzieży była przyczyną wyodrębnienia dwóch form depresji: „jawnej” i „ukrytej”. Aby wykryć utajone depresje, proponuje się „ocenę behawioralną”. Jednocześnie jako najważniejsze zidentyfikowano następujące objawy: lęk przed rozstaniem z osobą, do której dziecko jest przywiązane, lęk, nieufność, niestabilność do frustracji, uzależnienie psychiczne, niski poziom aktywności, impulsywność, zwątpienie, wrogość. Różnice w tych wskaźnikach ujawniają się dopiero po 5 latach.

Nie stwierdzono wskaźników funkcjonowania poznawczego (poznawczego) u dzieci z depresją, ale istnieje negatywna opinia o ich własnym sukcesie..

Maskujące przejawy depresji u dzieci i młodzieży określane są także jako depresyjne „odpowiedniki”. Przejawiają się one w „doznaniach somatycznych”, które nie mają organicznego potwierdzenia lub symptomami serii afektywnej. Te „ekwiwalenty” obejmują, oprócz objawów somatycznych, „fobie szkolne” (lęk przed szkołą) oraz depresję z obrazem młodzieńczej astenii i objawów hipochondrycznych. Najbardziej charakterystyczną cechą zaburzeń psychogennych jest depresja utajona i zamaskowana u młodzieży. Rozpoznanie takich depresji jest szczególnie ważne w przypadku agresywnych działań skierowanych przeciwko innym lub sobie. W tym miejscu pojawia się potrzeba ustalenia, czy nastolatek miał depresję w okresie popełnienia aktu agresji, czy też nie i jak intensywnie była ona wyrażana. Takie kwalifikacje są potrzebne, aby zdecydować, czy nastolatek może być odpowiedzialny za swoje czyny..

Pojęcie „dezorientacji nieletnich” zostało opracowane w celu wyjaśnienia częstotliwości i różnorodności atypowości depresji u nastolatków.

co jest rozumiane jako zwiększona reaktywność i niestabilność emocjonalna w okresie dojrzewania. Według niektórych autorów sam okres dojrzewania

(12-18 lat) jest czynnikiem przedekspozycyjnym, który determinuje gotowość do wystąpienia depresji.

Podsumowując charakterystykę depresji związaną z wiekiem, można zauważyć (D.N. Oudshoorn, 1993).

W okresie niemowlęcym istnieje bardzo duża szansa na rozwój emocji depresyjnych. Jednocześnie dzięki intensywnym procesom rozwojowym (zwłaszcza umysłowym) i umiejętności akceptacji zastępstwa osoby najbardziej znaczącej dziecko z łatwością radzi sobie z negatywnymi doświadczeniami. W miarę dorastania nacisk przenosi się na komponenty intelektualne (związane ze wzrostem samoświadomości i towarzyszącymi im nieprzyjemnymi emocjami), umiejętność analizy traumy psychogennej.

U młodszych nastolatków obraz depresji kształtuje się pod wpływem niedojrzałości emocjonalnej, uporu i trudności w zachowaniu. Wzmocnienie zdolności poznawczych i motorycznych warunkuje większą ekspresję depresji.

W wieku przedpokwitaniowym (11-12 lat) konflikty mogą przekształcić się w ostre kryzysy (ucieczka z domu, samookaleczenie, samobójstwo). Wynikająca z tego depresja jest często maskowana przez zaburzenia zachowania.

Okres kryzysu dojrzewania (12-18 lat) charakteryzuje się problemami w szkole i domu, wyczerpaniem pokwitania, osłabieniem z pogorszeniem wyników w nauce, upośledzeniem uwagi, biernością, łatwością reagowania na komentarze rodziców, nastrojami, egocentryzmem, troską o problemy świata, dążeniem do autoafirmacji, sprzeciwem, połączenie potrzeb niezależności i zależności, maksymalizm. Wszystko to decyduje o łatwości wystąpienia objawów depresji i lęku oraz o oryginalności kliniki stanów depresyjnych.

W okresie dojrzewania zwiększa się możliwość rozróżnienia depresji endogennej i psychogennej. To właśnie w tym wieku wyróżnia się depresje życiowe i osobiste (van Praag, 1976),

z których pierwsze są bardziej spójne z koncepcją depresji endogennej, drugie - egzogennej i psychogennej depresji. W obrazie klinicznym depresji życiowej wiodące miejsce zajmują zaburzenia „funkcji życiowych” (trudności z zasypianiem, zaburzenia snu z częstymi wybudzeniami, zaburzenia apetytu - brak smaku, utrata masy ciała, napady obżarstwa bez apetytu), uczucie ciągłego zmęczenia, bezsilność, zaburzenia somatyczne ( suchość w ustach, zaparcia), wahania nastroju w ciągu dnia, które nasilają się rano.

Wśród objawów charakteryzujących klinicznie zarysowane depresje życiowe są również niejasne, uciskające uczucie „ciężkości serca”, niewytłumaczalność powstałego stanu depresji, obecność zahamowania mowy i motoryki, niepokój i pobudzenie (niepokój wewnętrzny i zewnętrzny), letarg.

Przy depresji osobistej nie ma poczucia życiowej melancholii (ale może się pojawić przy gwałtownym wzroście nasilenia depresji), obniżenie nastroju jest ściśle związane z określoną sytuacją lub okolicznościami, niepokój jest częstszy i bardziej intensywny, letarg, letarg, nie ma zarysowanych wahań nastroju w ciągu dnia lub się pogarsza stan w godzinach wieczornych. Osobista depresja zawsze nosi piętno kryzysu wieku.

Wielu autorów sugeruje, aby w odniesieniu do okresu dojrzewania nie używać terminu „dystymia” (patrz ICD-10), ale mówić o „reakcji depresyjnej” lub „reaktywnej depresji”. Według ICD-10 w odniesieniu do depresji reaktywnych wyróżnia się następujące tytuły:

- odpowiedź na silny stres i zaburzenia adaptacyjne (F.43.2). Te ostatnie obejmują:

- krótkotrwała reakcja depresyjna;

- długotrwała reakcja depresyjna;

F.43.22 - lęk mieszany i reakcja depresyjna itp. Nazwy te obejmują zaburzenia somatyzowane

Tytuły obejmują zaburzenia behawioralne i emocjonalne, które rozpoczynają się w dzieciństwie i okresie dojrzewania i często stanowią maskę depresji

Wśród nich są zaburzenia hiperkinetyczne (F.90), mieszane zaburzenia zachowania i emocji

depresyjne zaburzenie zachowania

inne mieszane zaburzenia zachowania i emocji

Ważna jest sekcja dotycząca zaburzeń emocjonalnych charakterystycznych dla dzieciństwa

Do tych ostatnich zaliczamy depresję psychogenną wieku dziecięcego objawiającą się lękiem (odpowiednik depresji). F.93.0 - Zespół lęku przed separacją w dzieciństwie;

F.93.1 - fobiczne zaburzenie lękowe w dzieciństwie;

- zespołu lęku społecznego w dzieciństwie, także w przypadkach, gdy jest odpowiednikiem depresji.

A. Ciągły niepokój w sytuacjach społecznych, gdy dziecko spotyka nieznajomych, przejawia się w zachowaniach dewiacyjnych.

- nieprawidłowo wyrażane negatywne uczucia wobec kolejnego młodszego rodzeństwa (brata, siostry) - depresja rodzeństwa.

B. zaburzenia emocjonalne objawiające się regresją (zachowanie małego dziecka)

- kapryśność, dysforia (lęk, depresja, złość), zaburzenia snu, zachowania buntownicze lub zachowania mające na celu zwrócenie uwagi rodziców.

- w ciągu 6 miesięcy od urodzenia rodzeństwa.

D. Czas trwania - co najmniej 4 tygodnie.

zespół lęku uogólnionego w dzieciństwie. Opisywany jako bolesny stan sam w sobie i odpowiednik nastoletniej depresji. W dzieciństwie i okresie dojrzewania zakres dolegliwości objawiających się uogólnionym lękiem jest często bardziej ograniczony niż u dorosłych; często mniej wyraźne specyficzne objawy pobudliwości autonomicznego układu nerwowego. Lęk, niepokój i objawy somatyczne (fizyczne) powodują klinicznie określone cierpienie lub upośledzenie w społecznych, akademickich i innych obszarach aktywności. Stany te nie są związane z używaniem substancji, stanami medycznymi, zaburzeniami psychotycznymi ani zaburzeniami rozwoju.

PSYCHOGENICZNA DEPRESJA DZIECIŃSTWA (ANAKLITYCZNA, SZYBKA)

Depresja anaclytic opisana przez Spitza (R. Spitz, 1946).

Występuje u niemowląt po 6 miesiącu życia z powodu izolacji od matki. Powodem tego jest brak tych żywotnych, pozytywnie bogatych emocjonalnie związków, które charakteryzują związek przywiązania do matki..

Na zewnątrz dziecko sprawia wrażenie smutku, co jest szczególnie widoczne w wyglądzie: jego oczy są szeroko otwarte, wyraz twarzy jest obojętny. Przejawy afektywno-motoryczne mają dwa warianty. W niektórych przypadkach obserwuje się oderwanie, letarg, spowolnienie psychoruchowe, trudności w nawiązaniu kontaktu, w innych dominuje systematyczny niepokój ruchowy, płacz, płacz i brak apetytu. W obu przypadkach występują objawy psychosomatyczne

zaburzenie dobowego rytmu snu, niestrawność, epizodyczna gorączka.

Stany te są odwracalne, zwłaszcza po ponownym nawiązaniu kontaktu z matką. W innych przypadkach depresja może się przedłużać, ale co najważniejsze pozostawia ślad w postaci gotowości do patologicznej reakcji na stres..

W wieku 1,5-3 lat u dzieci często dochodzi do depresji reaktywnej, gdy są oddzielone od rodziny (umieszczenie w żłobku, przedszkolu, domu dziecka). Dzieje się tak często u samych dzieci, a szczególnie często u dzieci porzuconych lub sierot umieszczonych w sierocińcach lub domach dziecka. Dziecko z wielkim trudem odrywa się od matki, odmawia przebywania w placówce, płacze, krzyczy, przylega do ubrań. Pozostawiony bez rodziców, unika kontaktu, czasami przestaje rozmawiać z dziećmi i personelem (zwykle z wyjątkiem 1-2 osób), odpowiada na pytania (psychogenny częściowy mutyzm), bawi się sam, odmawia jedzenia, oddaje mocz pod siebie, a czasem oddaje kał w spodnie... We śnie przeżywa koszmary, krzyki. Występuje utrata wagi i poważne wyczerpanie. Jeśli takie reakcje utrzymują się w ciągu kilku dni, należy skonsultować się z neuropsychiatrą..

W okresie 2,5-5 lat bardzo częste są przypadki tzw. „Depresji rodzeństwa” występującej po urodzeniu drugiego dziecka. Szczególnie wyraźnie objawia się to u dzieci wychowanych na „idola rodzinnego”, „zepsutych” lub charakteryzujących się anormalnością osobowości, gdy dziecko nie może „znieść” faktu, że uwaga rodziców nie należy teraz do niego całkowicie..

Pierwszą natychmiastową reakcją dziecka jest agresja, która może również przenieść się na matkę. Podskakuje, walczy, gryzie, żąda wyrzucenia dziecka. Sam stara się wydawać bezradny, „mały”, płacze, cierpi, domaga się karmienia łyżeczką, nie śpi dobrze, jest w przygnębieniu. Stan ten zanika stopniowo, w zależności od cech środowiska. Poniższa obserwacja kliniczna może służyć jako ilustracja..

Zaburzenia nastroju u dzieci i młodzieży

Zwiększone pragnienie nowych wrażeń („zwiększone pragnienie czuciowe”) jest również określane jako zaburzenia impulsów..

Szczególne typy popędów impulsywnych u dzieci i młodzieży to pociąg do ognia i podpalenia (piromania), pociąg do włóczęgostwa (dromania, poriomania) oraz pociąg do przywłaszczania sobie pewnych obcych (zwykle jasnych, atrakcyjnych) rzeczy - kleptomanii. Wymienione typy popędów patologicznych u dzieci i młodzieży są niedostatecznie zbadane pod względem psychopatologicznym i kliniczno-nozologicznym..

Rozdział 4. ZABURZENIA EMOCJONALNE (AFEKTYWNE)

Zaburzenia emocjonalne, wraz z zaburzeniami psychomotorycznymi, zajmują wiodącą pozycję w przejawach większości chorób psychicznych u dzieci i młodzieży. Jednocześnie ich psychopatologia w tym wieku została zbadana wyjątkowo niedostatecznie i dopiero w ostatnich 10-15 latach stała się przedmiotem specjalnych badań. Częściowo wynika to z faktu, że ze względu na związaną z wiekiem niedojrzałość mechanizmów odpowiedzi emocjonalnej u dzieci występuje zwiększona labilność emocji, a także brak samooceny ze względu na niedojrzałość samoświadomości, zespoły i objawy poważnych zaburzeń afektywnych, przede wszystkim depresyjnych i maniakalnych oraz nawet młodsze nastolatki są zmęczone i nietypowe. Zamiast nich często na pierwszy plan wysuwają się „ekwiwalenty wieku” [Nissen G., 1980] stanów depresyjnych i maniakalnych w postaci zaburzeń somatowegetatywnych, ruchowych i rozmaitych zaburzeń zachowania. W związku z powyższym opinie o występowaniu stanów depresyjnych i maniakalnych u dzieci są skrajnie sprzeczne. Na przykład niektórzy autorzy zaprzeczają możliwości wystąpienia depresji aż do okresu dojrzewania, inni uważają je za bardzo powszechne u dzieci i trudne do odróżnienia od depresji u dorosłych, podczas gdy inni uznają możliwość istnienia w dzieciństwie jedynie atypowej, zamaskowanej depresji [Nissen G., 1977, 1980 ]. Takie kontrowersyjne podejście do problemu prowadzi do dużych wahań występowania stanów depresyjnych w dzieciństwie - od 1,8 do 13% wśród pacjentów dziecięcych szpitali psychiatrycznych, według wielu zachodnioeuropejskich autorów [Nissen G., 1977]..

Dzieci uczuciowe

Medycyna bije na alarm - o ile wcześniej sądzono, że możliwość wystąpienia zaburzeń afektywnych u dzieci jest niemożliwa ze względu na niedojrzałość psychiki i niestabilną sferę emocjonalną, to dziś już istnieje tendencja, która pozwala na wyciąganie wniosków przeciwnych. A depresja, podobnie jak manie, przejawiają się w zachowaniu dzieci, nawet w bardzo młodym wieku. Takie dzieci nazywane są uczuciowymi..

Ach, kim one są - dzieci uczuciowe, jak przejawia się ich uczuciowość i co rodzice powinni z takimi dziećmi zrobić, jak im pomóc poradzić sobie z takim stanem - nasza publikacja...

Kim oni są - uczuciowe dzieci

Obecnie większość psychiatrów nie ma już wątpliwości przy diagnozowaniu afektywności u małych dzieci. A jeśli 10-20 lat temu taka diagnoza byłaby przedmiotem dyskusji i wątpliwości, dziś jest to smutna rzeczywistość. Uczuciowość dzieciństwa istnieje.

dzieci afektywne (są to dzieci, u których zdiagnozowano taką diagnozę) to dzieci, które z uwagi na określone okoliczności (z reguły jest to niezadowolenie z podstawowych potrzeb dziecka), mają stabilne i trudne doznania emocjonalne, aw konsekwencji afektywne formy zachowań.

Warto zauważyć, że cechy dziecka uczuciowego zależą bezpośrednio od treści najbardziej niezaspokojonej potrzeby, a także od jej relacji do innych potrzeb dziecka i całej jego osobowości. Dlatego niektóre dzieci, aby zachować swoją zwykłą samoocenę, mogą odrzucić porażkę, która ich spotkała w postaci niskiej oceny - nie rozumiejąc związku między faktem, że nie nauczyły się lekcji i dlatego otrzymały „2”, a wręcz przeciwnie, winić nauczyciela za że nie docenił ich oceny i nie docenił poziomu ich wiedzy. Afektywność w tym przypadku przejawia się w postaci brawury, arogancji, a nawet pewnej agresji. Wręcz przeciwnie, w przypadku innych dzieci typowe jest stawianie łatwych celów, w których sukces będzie 100%, a tym samym niedocenianie własnych możliwości. Wręcz przeciwnie, takie dzieci zachowują się niepewnie, są bardzo drażliwe i wrażliwe..

Długotrwałe utrwalanie takich postaw afektywnych, które znajdują odzwierciedlenie w formie zachowania, staje się przyczyną zmiany stałych cech charakteru, a zachowywanie się agresywnie przez długi czas - dziecko staje się agresywne, a przez długi czas odczuwa zwątpienie - nastolatek zaczyna odczuwać niepewność we wszystkich przejawach życia.
powrót do treści ↑

Jak pomóc uczuciowemu dziecku

W sytuacji, gdy zachowanie afektywne nie stało się jeszcze cechą charakteru, sensowne jest podjęcie wszelkich starań po stronie rodzicielskiej, aby zniszczyć wewnętrzny konflikt dziecka i doprowadzić do właściwego dostosowania się do jego możliwości, potrzeb i poczucia własnej wartości..

W przypadku terminowego i prawidłowego podejścia pedagogicznego istnieje duże prawdopodobieństwo zapobieżenia możliwości pojawienia się afektywnych form zachowań. W przypadku utraty czasu wymagane jest kompetentne podejście psychologiczne, które będzie obejmowało korektę zachowania i charakteru dziecka.
powrót do treści ↑

Jak zaburzenia afektywne mogą objawiać się u dzieci

Z reguły wszystkie zaburzenia afektywne w dzieciństwie przejawiają się zmianami nastroju - może być zbyt przygnębiony lub zbyt pobudzony, może też zmniejszać się lub zwiększać aktywność ruchowa i mowy. W przypadku starszych dzieci (powyżej 3 roku życia) charakterystyczne są również przejawy zaburzeń afektywnych w postaci halucynacji, pojawienie się poczucia depersonalizacji oraz katanoniczne objawy w postaci podniecenia lub stanu odrętwienia.

Takie objawy mają przebieg fazowy i charakteryzują się napadowym charakterem. Same ataki mogą być zarówno pojedyncze, jak i powtarzalne.

Również takie zaburzenia afektywne klasyfikuje się według skali monopolarności i dwubiegunowości, w zależności od nasilenia stanów maniakalnych lub depresyjnych..

Szczególną uwagę należy zwrócić na przejawy zaburzeń afektywnych u dzieci w wieku od 12 do 20 miesięcy. Takie nakładanie się emocjonalnych zaburzeń afektywnych z krytycznymi kryzysami wieku w tak młodym wieku może powodować wyczerpanie psychiczne, spowolnić normalny proces rozwoju dziecka i doprowadzić do regresu jego umiejętności..

Stany depresyjne u dzieci

Stany depresyjne u dzieci

Stany depresyjne u dzieci mogą się rozwinąć już od pierwszego roku życia. Takie stany mają charakter napadowy, jednak czas trwania ataku może trwać od kilku dni do kilku miesięcy. Bardzo rzadko depresja może trwać dłużej niż 6 miesięcy.

Takie ataki depresji u dziecka rozpoczynają się od stopniowej manifestacji obojętności, apatii, letargu i zmniejszonej aktywności. Dziecko może długo płakać i bez konkretnego powodu, a samo jego zachowanie zostaje wycofane. Zmiany obserwuje się także w mowie dziecka - mówi ciszej, a jego frazy stają się krótsze, woli odpowiadać na pytania monosylabami lub całkowicie milczeć. Wszystko to towarzyszy również zmniejszeniu apetytu i zaburzeniom snu..

Jednak ten stan może również zakłócić okres aktywności - dziecko staje się niespokojne, z reguły obserwuje się to wieczorem. Jeśli chodzi o psychosomatykę, takiemu depresyjnemu stanowi afektywnemu towarzyszy ogólne pogorszenie samopoczucia.
powrót do treści ↑

Stany maniakalne u dzieci

Stany maniakalne u dzieci

Przeciwnie, stany maniakalne u dzieci objawiają się zwiększoną pobudliwością i aktywnością dziecka (nie mylić z nadpobudliwością). Dziecko jest w ciągłym ruchu, ale natura jego ruchów jest nieregularna. Ponadto dziecko może skrzywić się i grymasić. Dużo mówi, ale nie ma sensu mówić i przeskakuje z jednego tematu na drugi. A kiedy zostanie poproszony o skupienie się na jednej rzeczy - dziecku, jakby w ogóle cię nie słyszało i ignorowało twoje prośby i apele. Z zewnątrz może się wydawać, że dziecko zachowuje się instynktownie, jednak sam nie może się zatrzymać.

Bardzo często rodzice dzieci z takim maniakalnym stanem afektywnym narzekają, że dziecko w takim stanie jest zupełnie niekontrolowane, ignoruje dorosłych, jego oceny „dobre” i „złe” są mu wymazywane, a samo jego zachowanie staje się aroganckie i bezceremonialne.

W wyniku tego stanu, gdy układ nerwowy pracuje i niszczy, dochodzi do zaburzeń snu - takie dzieci całkowicie odmawiają snu w ciągu dnia, a ich sen nocny jest krótki, przerywany i niespokojny. Jednocześnie patrząc na nie wydaje się, że wcale się nie męczą, jednak tak nie jest - całe ciało dziecka, wszystkie narządy i układy są w stanie krytycznym.

Stan ten może trwać od kilku tygodni do kilku miesięcy..

Film o psychozie maniakalno-depresyjnej:

Na koniec naszego tematu o dzieciach afektywnych możemy powiedzieć tylko jedno - każde naruszenie zachowania dziecka powinno zaalarmować rodziców i służyć jako pretekst do skierowania się do specjalistów (osteopaty, neuropatologa, psychiatry). W końcu dzisiejszy nawyk może stać się jutrzejszym charakterem.

Shevtsova Olga, Świat bez szkody

2 komentarze do artykułu „Dzieci uczuciowe” - patrz poniżej

Choroba afektywna dwubiegunowa u dzieci i młodzieży

Wahania nastroju występują u wszystkich ludzi i nie są wcale rzadkie u dzieci i młodzieży. Takie są cechy dorastania. Konieczne jest jednak oddzielenie labilności emocjonalnej tkwiącej u młodzieży od przejawów patologicznych, które charakteryzują się przede wszystkim gwałtownymi zmianami nie tylko nastroju, ale także zachowania, a także poziomu energii, które wyraźnie przeszkadzają dziecku lub nastolatkowi w normalnym funkcjonowaniu i nieprzystosowaniu go w życiu codziennym. Takie objawy mogą być objawami choroby afektywnej dwubiegunowej lub, jak wcześniej nazywano tę chorobę, psychozy maniakalno-depresyjnej..

Objawy choroby afektywnej dwubiegunowej

Objawy choroby afektywnej dwubiegunowej mogą wystąpić u dzieci w wieku siedmiu lat i starszych, ale w większości przypadków początek choroby zbiega się z okresem intensywnego dojrzewania. Należy zwracać szczególną uwagę na dzieci i młodzież w stanie depresji. W takich przypadkach konieczna jest dokładna diagnoza, aby wykluczyć chorobę afektywną dwubiegunową..

Z reguły młodzi pacjenci z chorobą afektywną dwubiegunową bardzo szybko przechodzą z fazy boleśnie podwyższonego nastroju (mania lub hipomania) do wyraźnego obniżenia ogólnego tła emocjonalnego (depresja). Co więcej, takie różnice przyczyniają się do powstawania ogólnej drażliwości w okresach normalnego stanu między tymi epizodami..

Zazwyczaj rodzice zauważają nieprzewidywalność swoich dzieci, ale często przypisują ją cechom osobowości i zachowaniom nastolatków. Ryzyko rozwoju choroby afektywnej dwubiegunowej jest zwiększone u dzieci z nadpobudliwością, lękiem i deficytem uwagi.

Kiedy iść do specjalisty

Konsultacja z psychiatrą-psychoterapeutą jest konieczna, jeśli występują następujące objawy, o ile są one trwałe:

  • Nagłe wahania nastroju ze stanu euforii do całkowitej depresji lub agresywności i drażliwości.
  • Boleśnie wysoka samoocena.
  • Zmiany i nagłe zmiany poziomów energii.
  • Nadmierna, wcześniej nietypowa aktywność.
  • Zmiany w nawykach mowy: zaczyna dużo mówić, mowa jest przyspieszona, czasem niewyraźna, szybko przeskakuje z jednego tematu na drugi, nie biorąc pod uwagę reakcji rozmówcy.
  • Używanie narkotyków lub alkoholu.
  • Aktywność seksualna.
  • Depresja, nastrój depresyjny, płaczliwość.
  • Zamknięcie, skrócenie kręgu komunikacji, zawężenie kręgu zainteresowań.
  • Poczucie winy, poczucie bycia niepotrzebnym i bezwartościowym.
  • Myśli lub rozmowy samobójcze, zachowania autodestrukcyjne.

Należy pamiętać, że choroba afektywna dwubiegunowa dobrze nadaje się do korekcji. Z reguły po raz pierwszy diagnozę stawia psychoterapeuta, do którego zwracają się rodzice w przypadku wystąpienia objawów lęku oraz bolesnych zmian w zachowaniu i nawykach dziecka. W przyszłości konieczna jest również konsultacja z psychiatrą, aw większości przypadków przepisanie terapii lekowej..

Pomoc psychoterapeuty wymagana jest dla dziecka lub nastolatka na wszystkich etapach leczenia choroby afektywnej dwubiegunowej, a zwłaszcza na etapie rehabilitacji.

Specjalista pomoże pacjentowi szybciej dostosować się i dobrać metody terapii, które zmniejszają ryzyko nawrotu..

Zaburzenia afektywne

Opis

Zaburzenia nastroju

Zaburzenia te charakteryzują się niestabilnością i niestabilnością nastroju u dzieci, młodzieży i dorosłych. Zmiany obserwuje się głównie w kierunku silnego zaburzenia depresyjnego, jak ucisk czy maniakalne podwyższenie nastroju. Aktywność intelektualna i motoryczna mózgu zmienia się dramatycznie.

W klasyfikacji wyróżniono następujące typy zaburzeń afektywnych: sezonowe, organiczne, dwubiegunowe, nawracające, przewlekłe i endogenne afektywne zaburzenie osobowości.

Wśród większości istniejących w naszych czasach zaburzeń związanych z psychiatrią nie ostatnie miejsce zajmuje zaburzenie afektywne o różnych orientacjach. To zaburzenie jest dość powszechne na całym świecie. Według statystyk mniej więcej co czwarta osoba na Ziemi cierpi na jedno lub drugie zaburzenie nastroju. Tylko dwadzieścia pięć procent tych pacjentów otrzymuje przyzwoite i kompetentne leczenie. W życiu codziennym zespół ten jest zwykle nazywany depresją. Ten stan jest również dość powszechny w schizofrenii. Ale najgorsze jest to, że prawie wszyscy ludzie cierpiący na tę dolegliwość po prostu nie zdają sobie sprawy, że są chorzy, i dlatego nie szukają pomocy medycznej, której tak bardzo potrzebują..

Wszystkie choroby tego kierunku według gęstości mikroorganizmów 10 można podzielić na trzy główne grupy. Są to depresja, choroba afektywna dwubiegunowa lub bar i zaburzenia lękowe. Jeśli chodzi o klasyfikację tych zaburzeń, wśród lekarzy i naukowców trwają ciągłe spory..

Cała trudność polega na tym, że istnieje gigantyczna liczba różnych przyczyn i objawów, które uniemożliwiają pełniejszą i jakościową ocenę. Ponadto dużym problemem jest całkowity brak wysokiej jakości i kompleksowych metod oceny i badań opartych na różnych czynnikach fizjologicznych i biochemicznych..

Nie jest pocieszające, że zaburzenia nastroju mogą łatwo nakładać się na objawy wielu innych chorób, co uniemożliwia pacjentowi i lekarzom uzyskanie dokładnych informacji o tym, który lekarz specjalista jest w tym przypadku potrzebny. Jeśli pacjent ma utajoną depresję, może przez lata przebywać pod opieką wielu terapeutów i lekarzy prowadzących i przyjmować leki, których w ogóle nie potrzebuje i nie jest w stanie zapewnić skutecznego leczenia. I tylko w niektórych przypadkach pacjentowi udaje się trafić do psychiatry na dalsze leczenie..

Wszystkie takie zaburzenia mają takie same rokowania, jeśli nie są leczone natychmiast. Człowiek staje się wyczerpany i przygnębiony, z powodu problemów psychicznych, rodziny mogą zostać zniszczone, a osoba pozbawiona przyszłości. Jednak, podobnie jak w przypadku każdej innej choroby, istnieją określone sposoby i techniki leczenia zaburzeń nastroju, w tym stosowanie różnych leków i psychoterapia..

Przyjrzyjmy się bliżej rodzajom i wzorom zaburzeń ze spektrum afektywnego.

Depresja

Wszyscy znają to słowo. Stresujące i depresyjne stany na naszej planecie są uważane za najczęstsze choroby. Ta dolegliwość charakteryzuje się przede wszystkim przygnębieniem, apatią, poczuciem beznadziejności i całkowitym brakiem zainteresowania otaczającym życiem. I nie należy tego w żaden sposób mylić ze zwykłym złym nastrojem przez kilka dni. W klasycznym przypadku depresji może to być spowodowane nieprawidłowymi procesami metabolicznymi w mózgu. Czas trwania takich ataków depresyjnych może trwać od kilku dni i kończyć się tygodniami, a nawet miesiącami. Każdy kolejny dzień przeżywany przez pacjenta odbierany jest z tęsknotą, jako prawdziwa kara. Chęć życia zostaje utracona, co często prowadzi pacjenta do prób samobójczych. Kiedyś radosny i pełen emocji człowiek staje się smutny, smutny i „szary”. Nie każdemu jest w stanie przetrwać tak trudny okres życia, ponieważ często takim procesom może towarzyszyć samotność i całkowity brak komunikacji, miłości, związków. W takim przypadku może pomóc tylko terminowa interwencja lekarzy, która zachowa zdrowie psychiczne i fizyczne osoby..

W kręgach medycyny ogólnej wyróżnia się zaburzenie, takie jak dystymia. Z definicji to zaburzenie jest łagodniejszą formą depresji. Przez długi czas, być może przez kilkadziesiąt lat, pacjent doświadcza ciągłego smutnego nastroju. Stan ten charakteryzuje się całkowitym otępieniem wszelkich uczuć, które stopniowo zaczynają czynić życie niepełnym i szarym.

Depresję można również podzielić na ciężką i utajoną. Kiedy jest wymawiany, na twarzy pacjenta pojawia się tzw. Maska żalu, gdy twarz jest mocno wydłużona, język wysycha wargi, spojrzenie jest groźne i przerażające, nie widać łez, osoba rzadko mruga. Oczy są często lekko zamknięte, kąciki ust mocno obniżone, a usta ściśnięte. Mowa nie jest wyrażana, częściej taka osoba mówi szeptem lub cicho porusza ustami. Pacjent jest ciągle zgarbiony, a jego głowa jest opuszczona. Często można wspomnieć o swoim zdesperowanym i ponurym stanie..

Szczególnym przypadkiem w medycynie jest utajona lub zamaskowana depresja. U takich pacjentów najczęściej obserwuje się choroby różnych narządów i układów, na tle których maskowana jest depresja. Samo zaburzenie znika w tle, a osoba zaczyna aktywnie leczyć swoje ciało. Nie daje to jednak specjalnego efektu, ponieważ przyczyną wszystkich chorób jest depresja psychiczna i depresja. Co znamienne, sami pacjenci mogą całkowicie zaprzeczyć i nie zaakceptować swojego stanu jako depresyjnego, skupiając się z całej siły na leczeniu ran wywołanych depresją. Najczęściej w tych przypadkach dotyczy to układu sercowo-naczyniowego i przewodu pokarmowego. Obserwuje się bóle typu migracyjnego i zlokalizowanego. Występuje zmęczenie, osłabienie, bezsenność i zaburzenia autonomiczne. Wszystko to dzieje się z równoległym uczuciem niepokoju, niepokoju, niepewności w działaniu i całkowitej apatii dla życia, pracy i hobby..

Badania wykonywane przez lekarzy zwykle nie dają żadnych konkretnych wyjaśnień związanych z dolegliwościami zdrowotnymi pacjenta. Wykluczając wszystkie choroby somatyczne i biorąc pod uwagę określoną fazę stwierdzonych zaburzeń organizmu, lekarze jako możliwą przyczynę wszelkich dolegliwości wyróżniają stan lękowy i depresyjny, co może potwierdzać obserwowany efekt po rozpoczęciu psychoterapii i zażyciu leków przeciwdepresyjnych.

Zaburzenie afektywne dwubiegunowe

Takie zaburzenie nastroju wydaje się być naprzemienną zmianą stanu osoby z depresji na manię i odwrotnie. Za manię uważa się okres, w którym dana osoba ma nadmiernie dobry nastrój, aktywność i dobre samopoczucie. Często stanowi temu może towarzyszyć silna agresja, irytacja, urojenia, obsesyjne pomysły. Z kolei dwubiegunowe zaburzenie osobowości jest również klasyfikowane w zależności od tego, jak ciężka jest u pacjenta, a także w jakiej kolejności mijają fazy i jak długo trwają oddzielnie. Jeśli te objawy są łagodne, ten stan ludzki można nazwać cyklotymią. Rozważ bardziej szczegółowo stany manii.

Stan manii

Nazywa się to również stanem maniakalnym. Nastrój wydaje się nienaturalny, tempo myślenia i ruchu jest bardzo szybkie. Pojawia się optymizm, ożywają wyraz twarzy. W takich chwilach człowiek wydaje się być w stanie zrobić wszystko, jest niestrudzony w swoich pragnieniach. Na jego twarzy pojawia się nieustanny uśmiech, człowiek ciągle żartuje, żartuje, a nawet uważa poważne negatywne wydarzenia za zwykłą drobnostkę. Podczas rozmowy przyjmuje jasne, wyraziste pozy. W tym samym czasie twarz staje się czerwona, głos jest dość głośny. Orientacja zwykle nie jest naruszana, a osoba jest całkowicie nieświadoma choroby.

Zaburzenia lękowe

Ta grupa zaburzeń charakteryzuje się obecnością nastroju lękowego, ciągłym niepokojem i poczuciem strachu. Pacjenci cierpiący na to zaburzenie są nieustannie zestresowani i oczekują czegoś złego i negatywnego. W szczególnie trudnych sytuacjach życiowych rozwija się u nich tzw. Niepokój ruchowy, kiedy człowiek biegnie z boku na bok w poszukiwaniu spokojnego miejsca. Z biegiem czasu niepokój narasta i przekształca się w niepohamowaną panikę, która dramatycznie obniża jakość życia osoby i osób wokół niej.

Objawy

Zaburzenia nastroju, ich ogólne objawy

Wśród głównych znaczników są:

  • nagłe zmiany nastroju przez długi czas;
  • zmiana poziomu aktywności, tempa umysłowego;
  • zmiany w postrzeganiu przez daną osobę zarówno różnych sytuacji, jak i samego siebie.
  • pacjent jest w stanie smutku, depresji, bezradności, braku zainteresowania jakąkolwiek aktywnością;
  • zmniejszony apetyt;
  • brak snu;
  • brak zainteresowania aktywnością seksualną.

W przypadku jakichkolwiek objawów sugerujących zaburzenia nastroju, należy pomyśleć o zwróceniu się o pomoc do psychiatry w celu odpowiedniej diagnozy i leczenia.

Przyczyny prowadzące do zaburzeń nastroju

Frustracja jest konsekwencją niezdolności pacjenta do kontrolowania swoich emocji.

Depresyjne zaburzenia afektywne, ich objawy i rodzaje

Depresyjne zaburzenia afektywne, dawniej nazywane depresją kliniczną, rozpoznaje się, gdy u pacjenta zdiagnozowano kilka długich okresów depresji.

Można wyróżnić kilka podtypów:

  • Nietypowa depresja. Ten typ depresyjnego zaburzenia afektywnego charakteryzuje się gwałtownymi zmianami nastroju w kierunku pozytywności, wzmożonym apetytem (częściej jako środek odstresowania), aw efekcie przyrostem masy ciała, ciągłym uczuciem senności, uczuciem ciężkości w nogach i ramionach, poczuciem braku komunikacji..
  • Depresja melancholijna (ostra depresja). Główne objawy to utrata przyjemności z wielu lub wszystkich rodzajów czynności, zły nastrój. Zwykle objawy te nasilają się rano. Występuje również spadek masy ciała, ogólny letarg, zwiększone poczucie winy..
  • Depresja psychotyczna - obserwowana przy przedłużającej się depresji, u pacjenta pojawiają się halucynacje, mogą pojawić się urojenia.
  • Stwardnienie depresyjne (inwolucyjne). Jeden z najrzadszych i najtrudniejszych do leczenia rodzajów zaburzeń afektywnych. Pacjent z reguły charakteryzuje się stanem odrętwienia lub jest całkowicie nieruchomy, a pacjent ma również skłonność do wykonywania nieprawidłowych, bezsensownych ruchów. Takie objawy są również nieodłącznie związane ze schizofrenią i mogą objawiać się jako konsekwencja złośliwego zespołu neuroleptycznego..
  • Depresja poporodowa. Przejawia się w okresie poporodowym u kobiet, prawdopodobieństwo rozpoznania takiej choroby wynosi 10-15%, czas trwania nie przekracza 3-5 miesięcy.
  • Sezonowe zaburzenia afektywne. Objawy pojawiają się sezonowo, epizody występują jesienią i zimą, a ustępują w miesiącach wiosennych. Rozpoznaje się, gdy objawy pojawiają się dwukrotnie w okresie zimowym i jesiennym, bez nawrotu w innych porach roku przez dwa lata.
  • Dystymia. Jest to łagodne przewlekłe zaburzenie nastroju, w którym pacjent skarży się na ciągły spadek nastroju przez długi czas. Pacjenci z podobnymi problemami czasami doświadczają depresji klinicznej..

Rodzaje choroby afektywnej dwubiegunowej i ich objawy.

Choroba afektywna dwubiegunowa, określana jako „zespół maniakalno-depresyjny”, to przejście ze stanu maniakalnego do depresyjnego. W chorobie afektywnej dwubiegunowej wyróżnia się następujące podtypy:

  • Choroba afektywna dwubiegunowa I. Rozpoznana zostaje, gdy występuje jeden lub więcej przypadków popadnięcia w stan maniakalny, któremu może następnie towarzyszyć stan klinicznej depresji lub przebiegać bez niej.
  • Choroba afektywna dwubiegunowa typu II. W takim przypadku stan hipomanii pacjenta jest zawsze zastępowany stanem depresyjnym..
  • Cyklotymia. Jest to mniej ciężka postać choroby afektywnej dwubiegunowej. Przebiega w postaci nieczęstych okresów hipomanii, które pojawiają się od czasu do czasu na tle braku cięższych stanów manii i depresji.

Diagnostyka

Choroba, zdefiniowana jako zaburzenie afektywne, jest z natury bliska naturalnemu stanowi człowieka, powielając reakcje emocjonalne, które pojawiają się w czasach przeciwności lub sukcesu. W związku z tym rozpoznanie zaburzeń afektywnych dwubiegunowych jest znacznie skomplikowane. W procesie diagnozy można przeprowadzić badanie zaburzeń afektywnych za pomocą specjalnych technik.

Rozpoznanie choroby, takiej jak zaburzenia nastroju, jest często trudne, ponieważ objawy choroby są podobne do objawów schizofrenii. Zaburzenia nastroju obejmują zaburzenia depresyjne i maniakalne. Stany depresyjne rozpoznawane wcześniej jako psychoza maniakalno-depresyjna opisywane są naprzemiennymi okresami stanu manii (trwające od 2 tygodni do 4-5 miesięcy) i okresami depresyjnymi (6 miesięcy).

Rozpoznanie głównej cechy determinującej zaburzenia afektywne polega na utrwalaniu zmian afektu lub nastroju bez istotnych przyczyn. Zaburzenia afektywne stanu obejmują zespół zmian nawykowych stanów świadomości. Jednak rozpoznanie choroby afektywnej dwubiegunowej tylko na podstawie obecności powyższych objawów nie jest do końca poprawne, ponieważ dotyczy odrębnego rodzaju choroby.

Diagnoza stanów maniakalnych polega na ustaleniu faktów nagłego wzrostu nastroju na stan zachwytu, ogólny wzrost aktywności pacjenta, natrętne myśli z wizualną oceną własnej osobowości. Okresy poprawiającego nastroju zastępowane są krótkimi okresami depresji, zmniejsza się zdolność koncentracji i następuje gwałtowny wzrost libido.

Zaburzenia maniakalne mogą charakteryzować się brakiem zrozumienia przez pacjenta swojego stanu i koniecznością hospitalizacji w specjalistycznej placówce medycznej.

Aby zdiagnozować depresję afektywną o łagodnym lub ciężkim przebiegu, stan pacjenta powinien trwać co najmniej kilka tygodni.

Rozpoznanie choroby afektywnej dwubiegunowej może opierać się na objawach:

  • pogorszenie nastroju;
  • syndrom braku energii;
  • brak satysfakcji;
  • unikanie interakcji społecznych;
  • zmniejszona aktywność i zmniejszona motywacja.

Diagnozę choroby afektywnej dwubiegunowej przeprowadza specjalista w obecności co najmniej dwóch objawów zaburzeń, z których jeden musi być hipomaniakalny lub połączony. W przypadku tych objawów konieczne jest zbadanie zaburzeń afektywnych. Analizując dane badawcze i stawiając diagnozę, należy wziąć pod uwagę, że zaburzenia afektywne mogą być spowodowane wpływem zewnętrznych czynników traumatyzujących psychikę. Z drugiej strony diagnostyka stanów hipomanii może być skomplikowana przez wpływ na wynik i diagnostykę hiperstymulacji o charakterze chemicznym lub niechemicznym..

W każdym przypadku wczesne rozpoznanie choroby afektywnej dwubiegunowej jest niezbędne, ponieważ przy jednym fakcie stanu pacjenta leczenie będzie przebiegać szybciej i łatwiej niż w przypadku dwóch lub więcej epizodów choroby..

Metody diagnozowania zaburzeń afektywnych można podzielić na:

  • badania laboratoryjne, które obejmują testy do oznaczania zawartości kwasu foliowego w organizmie, badanie funkcji tarczycy, ogólne badanie krwi, ogólną analizę moczu;
  • diagnostyka różnicowa zaburzeń afektywnych, polegająca na obecności chorób neurologicznych, obecności zaburzeń układu hormonalnego, zaburzeń psychicznych z wahaniami zmian nastroju;
  • specjalne metody diagnostyki zaburzeń afektywnych, w tym rezonans magnetyczny, elektrokardiogram;
  • metody o charakterze psychologicznym: Skala Depresji Hamiltona, Test Rorschacha, Skala Samooceny Zunga.

W zależności od rodzaju choroby rozpoznaje się chorobę afektywną dwubiegunową. W przypadku pozytywnego wyniku testu na zaburzenia afektywne konieczne jest leczenie, aw skrajnych przypadkach hospitalizacja.

Czasami w wyniku diagnozy choroby afektywnej dwubiegunowej i dodatkowych badań schizofrenia jest diagnozowana przez specjalistów. Choroba ta jest charakteryzowana przez specjalistów jako nieodwracalny proces, polegający na zniszczeniu struktury osobowości. Czy można usunąć diagnozę choroby afektywnej dwubiegunowej? Prawdopodobieństwo tego jest bardzo małe, ponieważ istnieje złożona procedura usuwania diagnozy choroby afektywnej dwubiegunowej, która jest łatwiejsza tylko w przypadku błędnej diagnozy. Tak naprawdę tylko wtedy, gdy podczas badania lekarz popełni błąd, można usunąć rozpoznanie choroby afektywnej dwubiegunowej. Drugim przypadkiem, w którym można usunąć rozpoznanie choroby afektywnej dwubiegunowej, jest błąd w analizie testu na zaburzenia afektywne, który jest praktycznie niemożliwy.

Diagnozę choroby afektywnej dwubiegunowej przeprowadza specjalista w ośrodku diagnostycznym lub szpitalu według systemu ICD-10. Samodzielne postawienie diagnozy często prowadzi do błędów, które mogą pogorszyć stan osoby na tle możliwej obecności choroby, niewłaściwego leczenia ze względu na subtelności różnicy między chorobami i środkami zastosowanymi do ich wyleczenia.

Leczenie

Leczenie zaburzeń afektywnych odbywa się pod okiem doświadczonego psychoterapeuty. Ten specjalista przeprowadza dokładną diagnozę osoby z oczywistymi problemami psychicznymi. Ma na celu zidentyfikowanie podstawowych przyczyn tego stanu..

Ważne jest, aby wykluczyć współistniejące choroby, które mogą powodować poważne problemy zdrowotne. W przypadku zaburzeń neurologicznych, endokrynologicznych lub psychicznych sposób leczenia znacznie się zmienia. Terapia zaburzeń afektywnych będzie ukierunkowana na eliminację tych problemów, które są czynnikiem prowokującym powstawanie chorób psychicznych.

Nowe leczenie tej choroby, które prowadzą współczesni psychiatrzy, obejmuje zastosowanie takich technik:

  • stosowanie silnych leków, które zwalczają główne przyczyny tego zjawiska;
  • różnorodne techniki psychoterapeutyczne, które mają na celu normalizację stanu emocjonalnego osoby. Ten aspekt leczenia musi być uwzględniony w leczeniu zaburzeń afektywnych..

Aby poprawić stan pacjenta, musisz uzbroić się w cierpliwość. Średni przebieg leczenia to 2-3 miesiące, a czasami trwa to kilka lat. Zależy to od przyczyn, które spowodowały ten stan i przestrzegania wszystkich zasad terapii..

W większości przypadków leczenie odbywa się w domu pod nadzorem psychiatry. W przypadku wystąpienia poważnych zaburzeń, którym towarzyszy stan maniakalny, czynne próby samobójcze, podejmuje się decyzję o umieszczeniu chorego w szpitalu. W takim przypadku stosuje się bardziej agresywne leki do czasu poprawy samopoczucia pacjenta..

Choroba afektywna dwubiegunowa - leczenie

W leczeniu choroby afektywnej dwubiegunowej stosuje się głównie leki:

  • w przypadku stanu depresyjnego - leki przeciwdepresyjne;
  • z ciężkim zespołem maniakalnym, któremu towarzyszy nieuzasadniona zmiana nastroju, wzmożona aktywność, po której następuje spadek siły, pokazano leki przeciwbólowe (leki normotymiczne, przeciwpsychotyczne, przeciwpsychotyczne).

Przyjmowanie leków przeciwdepresyjnych powinno zająć dużo czasu. Nawet po poprawie stanu pacjenta nie zaleca się samodzielnego przerywania leczenia. Wybierając odpowiedni środek, pierwszy zauważalny rezultat osiąga się 14-15 dni po rozpoczęciu stosowania leków przeciwdepresyjnych.

Niezależnie od przyczyny choroby afektywnej dwubiegunowej leczenie choroby ma na celu:

  • eliminacja głównych objawów;
  • pojawienie się okresu remisji;
  • zapobieganie przejściu z etapu aktywności do stanu depresji;
  • zapobieganie nowym ogniskom.

Szybka inwersja faz wskazuje na niewłaściwy wybór leków lub terapii. Skuteczność leczenia zależy od liczby nawrotów choroby. Stosowanie różnych leków daje najlepszy efekt przy pierwszych objawach choroby. Jeśli leki są przepisywane po kilku epizodach afektywnych, to leczenie nie zawsze jest skuteczne..

Psychoterapia zaburzeń afektywnych

Psychoterapia odgrywa integralną rolę w leczeniu zaburzeń afektywnych. Ma na celu zidentyfikowanie problemów psychologicznych, które wpływają na pojawienie się objawów choroby, liczbę jej nawrotów i korzystny wynik w jej wyniku. Głównym celem tej techniki jest adaptacja pacjenta w społeczeństwie.

Najczęściej w leczeniu zaburzeń afektywnych stosuje się następujące metody:

  • szkolenia mają na celu rozwój funkcji poznawczych - podstawowych umiejętności człowieka: takich jak pamięć, racjonalne myślenie, koncentracja uwagi na określonym działaniu;
  • terapia poznawczo-behawioralna - mająca na celu wyeliminowanie halucynacji, urojeniowych pomysłów, które często pojawiają się u takich pacjentów;
  • szkolenia z zarządzania leczeniem - pomagają pacjentom określić początek ewentualnego zaostrzenia na podstawie ich własnych cech, kontrolować ich stan;
  • terapia grupowa - pozwala w kontekście grupy osób, które borykają się z tym samym problemem, na przeprowadzenie samoanalizy, uzyskanie niezbędnego wsparcia.

Aby zwiększyć prawdopodobieństwo pozytywnego wyniku leczenia, psychoterapia jest wskazana nie tylko pacjentowi, ale także jego bliskim. Wynika to z faktu, że komfortowe warunki życia i odpowiednie postrzeganie osoby z oczywistymi problemami psychologicznymi pozytywnie wpływają na jej stan..

Sezonowe zaburzenie afektywne - leczenie

Sezonowe zaburzenia afektywne, które charakteryzują się charakterystycznym zaostrzeniem w okresie zimowym, można leczyć następującymi metodami:

  • terapia światłem - zabieg jasnym światłem. Pacjentowi przydzielono kilka sesji, podczas których siedzi pod specjalnymi lampami przez 30-60 minut. Ta technika pokazuje dobre wyniki, pomaga normalizować sen;
  • terapia poznawczo-behawioralna - mająca na celu wyeliminowanie problemów psychologicznych, które spowodowały to zaburzenie;
  • terapia hormonalna - przyjmowanie melatoniny o określonej godzinie. Gdy długość godzin dziennych maleje, substancja ta jest uwalniana w niewielkich ilościach. Może wpływać na nastrój osoby i powodować zaburzenia nastroju;
  • terapia lekowa - przyjmowanie leków przeciwdepresyjnych;
  • jonizacja powietrza to doskonała metoda leczenia, która ma na celu poprawę środowiska człowieka, co prowadzi do jego powrotu do zdrowia.

Aby zapobiec rozwojowi choroby, zaleca się monitorowanie odżywiania w okresie zimowym, uprawianie sportu oraz prowadzenie aktywnego trybu życia..

Zaburzenia nastroju - zapobieganie

Główną metodą zapobiegania zaburzeniom afektywnym jest psychoterapia ciągła. Ważne jest, aby nauczyć osobę radzenia sobie ze swoimi lękami, doświadczeniami, dostosowywania jej do realiów życia. Pozytywny wynik pojawia się, gdy pacjent otrzymuje wsparcie od bliskich, przyjaciół i lekarzy..

W ciężkich przypadkach, przy wysokim ryzyku nawracających objawów choroby, zaleca się leczenie wspomagające. Anulowanie jakichkolwiek leków może przeprowadzić tylko lekarz, który potrafi ocenić wszystkie zagrożenia.

Jej otwartość i przystosowanie społeczne są uznawane za ważne aspekty w profilaktyce zaburzeń afektywnych..

Leki

Leczenie stanów depresyjnych

Wiodącą rolę w przejawianiu się depresji może odgrywać zespół lęku lub stan nerwowo-zmęczeniowy pacjenta, w zależności od rozpoznania, jakie leczenie zostanie zastosowane. W przypadku dominującej roli w stanie pacjenta z zespołem zmęczenia, stany drażliwości, przepisuje się fluoksetynę, fevarin, paxil. Podczas diagnozowania stanów zwiększonego niepokoju u pacjenta zaleca się:

  • uspokajające leki przeciwdepresyjne: amitryptylina lub gerfonal;
  • selektywne leki przeciwdepresyjne o funkcji harmonizującej: ludiomil, remron, tsipramil, zoloft, w połączeniu z tak łagodnymi neuroleptykami jak chlorprotiksen, sonapax.

Stan pacjenta spowodowany depresją jest łagodny do ciężkiego. Stosowanie trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych (TAD) jest skuteczne w obu typach zaburzeń. Działanie TAD opiera się na ich wpływie na układy hormonalne noradrenaliny i serotoniny. Skuteczność TAD zależy od ilości substancji biologicznie czynnych uwalnianych podczas jego stosowania, które przyczyniają się do przekazywania impulsu elektrycznego między neuronami a różnymi układami organizmu. Jednak stosowanie TAD charakteryzuje się takimi skutkami ubocznymi jak częste zaparcia, tachykardia, suchość w ustach, powikłanie oddawania moczu..

Inhibitory MAO wykazują wysoką skuteczność w łagodnych postaciach zaburzeń depresyjnych, w przypadkach, gdy pacjent jest uodporniony na działanie TAD. Jednak leki te działają powoli i wykazują rezultaty już po 6 miesiącach stosowania. Leki MAO są niekompatybilne z niektórymi rodzajami produktów, więc przepisanie ich jako pierwszej pomocy jest wątpliwą decyzją.

Gdy pacjent dochodzi do siebie, jego stan może stać się hipomaniakalny. W takim przypadku przepisywane są leki przeciwpsychotyczne, które w połączeniu z różnymi rodzajami terapii poznawczej działają harmonizująco na tło emocjonalne pacjenta..

W przypadku negatywnej reakcji organizmu pacjenta na leki przeciwdepresyjne zaleca się zastosowanie terapii elektrowstrząsowej (EW), która jest najskuteczniejsza w ciężkich schorzeniach. Zabieg wykonywany 2 razy w tygodniu stosowany jest u pacjentów z objawami letargu i urojeniowymi myślami.

Lit jest stosowany w leczeniu chorób depresyjnych i maniakalnych i wykazuje mniejszą skuteczność niż TAD, ale namacalną skuteczność w ostrych fazach depresji. Jest przepisywany w przypadku słabego efektu przyjmowania inhibitorów TAD i MAO, jednak konieczne jest ścisłe kontrolowanie wspólnego przyjmowania inhibitorów i litu.

Psychoterapia jest wykorzystywana w leczeniu zaburzeń afektywnych w celu zmniejszenia problemów komunikacyjnych w zaburzeniach depresyjnych.

Leczenie zaburzeń maniakalnych

Leczenie zaburzenia maniakalnego obejmuje:

  • przyjmowanie dawek litu wraz ze zwiększaniem dawki leku w połączeniu ze stosowaniem leków przeciwpsychotycznych, takich jak karbazepina;
  • beta-blokery;
  • psychoterapia;
  • 10-15 sesji EW.

W stadium ciężkiej manii skuteczne jest stosowanie leków przeciwpsychotycznych, takich jak chlorpromazyna, haloperidol. Leczenie węglanem litu wykazuje wysoką skuteczność na tym etapie choroby, jednak ze względu na to, że efekt jego zażywania występuje po tygodniu, w ostrej fazie choroby lek ten zwykle nie jest przepisywany.

Stosowanie EW w leczeniu zaburzeń maniakalnych jest równie skuteczne, jak w przypadku leczenia depresji, przy zwiększonej (3 razy w tygodniu) liczbie zabiegów. W praktyce jest stosowany w ograniczonym zakresie - w przypadku małej skuteczności leków przeciwpsychotycznych.

Normotymiki pomagają zmniejszyć wahania nastroju i są stosowane w postaci leków i leków do leczenia zaburzeń nastroju:

  • sole litu (węglan litu, contemnol);
  • leki, których głównym celem jest leczenie padaczki (karbamazepina, finlepsyna, tegretol, convulex).

Jeśli to możliwe, zaleca się stosowanie leków przeciwpadaczkowych ze względu na większe niebezpieczeństwo podczas stosowania soli litu. Podczas przyjmowania leków na bazie litu ważne jest również ścisłe monitorowanie ilości spożywanej soli kuchennej, ponieważ konkuruje ona z litem o wydalanie przez nerki. Zwiększone stężenie litu może powodować uczucie osłabienia i zaburzenia koordynacji ruchowej.

Środki ludowe

Zaburzenia nastroju to choroby psychiczne, które są trudne do wyleczenia. Dlatego leczenie tylko metodami alternatywnymi będzie nieskuteczne. Ale w połączeniu z terapią lekową i zapobieganiem stosowanie środków ludowej daje dobre wyniki. Pomogą złagodzić niektóre objawy choroby, poprawią ogólne samopoczucie pacjentów. Czasami można je stosować jako placebo, ponieważ osoby z zaburzeniami nastroju są wysoce podatne na sugestie..

Najczęściej w kompleksowym leczeniu tych chorób stosuje się:

  • Fitoterapia
  • Aromaterapia
  • Joga i medytacja
  • Akupunktura

Fitoterapia

Lekarz może zalecić przyjmowanie leków we wczesnych stadiach choroby lub jako uzupełnienie leczenia farmakologicznego. W celu zmniejszenia stresu psychotycznego stosuje się również ziołolecznictwo..

Najczęściej stosuje się preparaty ziołowe, w skład których wchodzą: konwalia majowa, liście melisy, mięta i pokrzywa, belladonna, kwiaty rumianku, kwiaty i zioła dziurawca zwyczajnego, korzeń łopianu.

Stosowanie dziurawca w dowolnej postaci powinno odbywać się pod ścisłym nadzorem lekarza - może on przyspieszyć przejście od manii do depresji. W niektórych przypadkach dziurawiec może zmniejszać skuteczność leków..

Korzeń lukrecji i czarny kruk pomagają w normalizacji cyklu miesiączkowego i mogą być pomocne w leczeniu zaburzeń nastroju u kobiet.

Kwiaty mirtu dają dobry efekt. Są używane do kąpieli, dodawane do herbaty, przygotowywane napary.

Od czasów starożytnych „czarna melancholia”, jak dawniej nazywano depresję, była skutecznie leczona szafranem. Współczesne badania wykazały, że popularna przyprawa łagodzi objawy klinicznej depresji równie skutecznie jak leki przeciwdepresyjne. Ale nie powoduje skutków ubocznych typowych dla tej grupy leków..

Aby ustabilizować stan emocjonalny, zaleca się kąpiele z miętą, melisą, korą dębu.

Aromaterapia

Aromaterapia jest stosowana w celu złagodzenia stresu emocjonalnego, wzmocnienia działania leków i psychoterapii, w przypadku bezsenności.

Skuteczność stosowania olejków eterycznych wynika z tego, że ośrodek mózgu odpowiedzialny za postrzeganie zapachów jest ściśle powiązany z emocjami. Dlatego informacje z narządów węchowych mogą znacząco wpłynąć na powodzenie terapii..

Niepokój, drażliwość, zwiększone zmęczenie, bezsenność są skutecznie leczone olejkami

W przypadku zaburzeń psychicznych, obsesyjnych lęków stosuje się oleje

Ale techniki aromaterapii nie mogą być stosowane nieregularnie ani przypadkowo. Leczenie powinno być konsekwentne, długotrwałe i uzgodnione z lekarzem prowadzącym.

Akupunktura

Akupunktura lub akupunktura to jedna z technik leczniczych tradycyjnej medycyny chińskiej.

Akupunktura jest stosowana jako dodatek do farmakoterapii w leczeniu depresji i choroby afektywnej dwubiegunowej. Regularne sesje akupunktury pomagają zmniejszyć objawy i przedłużyć remisję.

Joga i medytacja.

Joga i medytacja mogą zmniejszyć poziom stresu i pomóc Ci się zrelaksować. Za pomocą ćwiczeń oddechowych możesz nauczyć się kontrolować emocje, łagodzić niepokój i pozbywać się wahań nastroju. Ponadto joga pomaga zachować formę..

Środki ostrożności

Chociaż metody medycyny innych niż rodzime są użytecznym uzupełnieniem zalecanego przez lekarza przebiegu leczenia, należy podjąć środki ostrożności:

  • Przed zastosowaniem jakichkolwiek zaleceń należy skonsultować się z lekarzem. Samoleczenie może zaszkodzić większej liczbie chorób.
  • Naturalny nie znaczy nieszkodliwy. Przed rozpoczęciem leczenia musisz wiedzieć o wszystkich możliwych skutkach ubocznych i interakcjach z innymi lekami dowolnego środka ludowego.
  • Nie przerywaj przyjmowania przepisanych leków ani nie pomijaj sesji psychoterapeutycznych. Jeśli chodzi o leczenie zaburzeń nastroju, środki ludowe nie zastępują tradycyjnej terapii..